|

عقاید یک دلقک

ترجمه: محمدعلی فیروزآبادی

دونالد ترامپ الان حواسش کاملا جمع است. همه جمله‌هایش صرف‌نظر از اینکه در چه موردی صحبت می‌کند، با اشاره‌ای به خودش ختم می‌شود، به‌ویژه زمانی که در مورد رقبایش برای رسیدن به کاخ سفید حرف می‌زند: «جب بوش؟ شما به چه‌کسی اعتماد می‌کنید که سکان مذاکرات با چین را به او واگذار کنید؟ ترامپ یا جب؟». در مورد ریک پری، فرماندار سابق تگزاس، که ترامپ چندروز پیش او را سرزنش کرده بود، می‌گوید: «او یک عینک به چشمش زده تا باهوش‌تر به‌نظر بیاید». لیندسی گراهام، سناتور کارولینای‌جنوبی؟ «او که یک سبک‌وزن تمام‌عیار است که اگر اقتصاد بازار آزاد نبود، نمی‌توانست شغلی پیدا کند. حتی ریک پری هم از گراهام باهوش‌تر است!» و جمعیت در سالن فریاد می‌کشند و البته خود ترامپ هم آنها را همراهی می‌کند: «هیچ‌کس مهم‌تر از ترامپ نیست». یک روز سه‌شنبه است و ترامپ درحالی‌که روی سن گلف هتل شهر سان‌سیتی ایالت کارولینای‌جنوبی ایستاده است، از خودش تعریف و تمجید می‌کند. بیش از یک‌ هزار نفر از طرف‌دارانش به اینجا آمده‌اند و شبکه سی‌ان‌ان جریان این مراسم را مستقیم پخش می‌کند. ترامپ مانند یک خطیب بازوها را از هم گشوده و با آن موهای بلوند دست‌هایش را مشت کرده است. بوش، پری و گراهام «آدم کوکی‌هایی هستند که یک‌بار آنها را کوک می‌کنید و آنها هم از این انتخابات به آن انتخابات نامزد می‌شوند!» اما نقطه اوج مراسم زمانی است که ترامپ یک صفحه کاغذ را جلو دوربین می‌برد که روی آن شماره موبایل گراهام نوشته شده است و دوبار شماره را می‌خواند. دونالد ترامپ 69ساله ستاره تلویزیونی و غول ساختمان و مستغلات است و هتل‌ها و آسمان‌خراش‌های زیاد و عطری به نام خود دارد. او ثروتمند و مشهور است اما از پنج‌هفته پیش که تبلیغات انتخاباتی خود را آغاز کرد؛ گویی که همه آن شهرت و ثروت افسانه‌ای تنها پیش‌درآمدی برای این‌روزها بوده است. ترامپ با تلفیقی از پوپولیسم کاملا محافظه‌کارانه و به نوشته نشریه پولیتیکو «ظرافت‌طبع یک آدم حراف» سراسر آمریکا را درمی‌نوردد. تبلیغات او حتی با مناسبات و معیارهای آمریکا نیز مهمل و احمقانه به نظر می‌رسد و احمقانه‌ترین بخش آن اما این است که جناب ترامپ درحال‌حاضر بیشترین شانس را برای نامزدی حزب جمهوری‌خواه در انتخابات ریاست‌جمهوری دارد. او در همه نظرسنجی‌ها از 15کاندیدای دیگر با فاصله زیاد پیشی گرفته و نزدیک به یک‌چهارم طرف‌داران حزب جمهوری‌خواه به وی رأی داده‌اند. ترامپ هرروز با جنجالی تازه به صدر اخبار راه می‌یابد. حزب متبوعش دست‌وپابسته نشان می‌دهد و نمی‌داند در برابر بی‌پروایی و پوپولیسم راست‌گرایانه او چه واکنشی نشان دهد. ریک پری، یکی از رقبای ترامپ، از تبلیغات وی به‌عنوان «غده‌ای سرطانی برای محافظه‌کاری» یاد می‌کند. چارلز کراوتهامر مفسر محافظه‌کار و جمهوری‌خواه می‌گوید: «ما قدرتمند‌ترین گروه کاندیداهای جمهوری‌خواه در 35 سال اخیر را داریم. اما همه وقتمان را برای بحث‌وجدل بر سر این دلقک صرف می‌کنیم». و البته ترامپ نیز به روش خود واکنش نشان می‌دهد: «اجازه نمی‌دهم کسی که نمی‌تواند یک شلوار برای خودش بخرد به من ناسزا بگوید». توضیح اینکه کراوتهامر به‌دلیل یک حادثه رانندگی روی صندلی چرخدار می‌نشیند. درواقع برای جمهوری‌خواهان قرار بر این بود که رقابت انتخاباتی بر سر تصاحب کاخ سفید، رقابتی میان یک کاندیدای بورژوا با هیلاری کلینتون باشد و کاملا مشخص بود که یک مرد تشکیلاتی مانند جب بوش یا جوانان تازه‌واردی مانند مارکو روبیو یا اسکات واکر این مهم را برعهده گیرند اما ناگهان ترامپ در صحنه ظاهر شد و انتخابات مقدماتی را بدل به یک جلسه انتخاب بازیگر کرد. مردم آمریکا با شگفتی شاهدند که این مولتی‌میلیاردر چگونه همه قواعد بازی سیاسی را بر هم می‌ریزد. سخنرانی‌های انتخاباتی ترامپ به غیر از مسائل تحریک‌کننده‌ای چون «مکزیکی‌های متجاوزی که به آمریکا می‌آیند» حاوی پیام‌هایی غیرمعمول برای رئیس‌جمهور آینده آمریکا نیز است: «زمین‌های گلف من بهترین‌ها در دنیا هستند»، «من خانه‌ای مانند کاخ سفید دارم»، ما نیازمند رهبری هستیم که هنر گفت‌وگو را به رشته تحریر درآورده باشد» و طبیعتا نویسنده «هنر گفت‌وگو» کسی نیست به غیر از دونالد ترامپ. او در برج ترامپ سخنرانی می‌کرد یعنی همان ساختمان بلندمرتبه واقع در خیابان پنجم که همه ویژگی‌های سلیقه یک بسازوبفروش تازه به دوران‌رسیده دهه هشتادی را در خود دارد یعنی ساختمانی با دیوارهای مرمری و طلاکاری شده و شمار بالایی باغچه. این برج درواقع ستاد مرکزی انتخاباتی ترامپ است و او هرروز در طبقه اول و در مقابل پله‌های زرین و مرکز خرید این ساختمان می‌نشیند و پشت‌سرهم با شبکه‌های تلویزیونی مصاحبه می‌کند. دندان‌هایش که به سفیدی مروارید هستند می‌درخشند و ترامپ مانند کسانی صحبت می‌کند که از هرگونه فصاحتی محروم هستند. رفتار ترامپ از نوع هجو و دلقک‌مآبانه است و جملاتش نیز تفاوت چندانی با این رفتار ندارد. با لذت می‌گوید: «من خیلی ثروت دارم. به بهترین مدارس رفته‌ام و بهترین نمره‌ها را می‌آوردم و توانستم به ثروت برسم، ثروتی بزرگ و غیرقابل باور، بیشترین ثروتی که یک انسان می‌تواند به آن برسد»... . «من واقعا آدم باهوشی هستم»... . «کارهای خیلی خوبی در زندگی‌ام انجام دادم. همه من را دوست دارند. مردم به من عشق می‌ورزند»... . «هرزمان که با بهترین زنان دنیا ارتباط پیدا می‌کردم از خودم می‌پرسیدم که ‌ای جوان اهل کویینز آیا تصورش را می‌کردی که به این چیزها برسی؟». و البته ترامپ هنوز هم به‌نوعی همان جوان اهل کویینز است. در خاطراتش شرح می‌دهد که چگونه در دوران ابتدایی اعصاب معلم موسیقی‌اش را خرد می‌کند: «زیرا عقیده داشتم که او چیزی از موسیقی نمی‌داند و او هم همیشه از جایش بلند می‌شد و با صدای بلند این عقیده من را اعلام می‌کرد». مادر ترامپ تبار اسکاتلندی داشت و پدربزرگ پدری‌اش از سوئد به آمریکا مهاجرت کرده بود. این خانواده در بدو ورود در محل کویینز نیویورک ساکن شده و پدرش فرد ترامپ به ساخت خانه‌های مسکونی و اجاره آنها مشغول می‌شود. دونالد ترامپ پس از دوران مدرسه در شرکت پدربزرگش به‌کار مشغول شد و سپس به منهتن رفت تا به گفته خودش پدربزرگ را شگفت‌زده کند. در آنجا و در خیابان چهل‌ودوم، «گرندهایت» را ساخت و ثروتمند شد. اما در پایان دهه 80 به‌نظر می‌رسید که دوران اوج ترامپ به پایان رسیده باشد. ساخت یک کازینو در آتلانتیک‌سیتی برای او ‌گران تمام شده بود و بالارفتن سود بانک‌ها نیز در سال 1991 ترامپ را به مرز افلاس کشید. اما ترامپ بدهی‌هایش را تسویه کرد و موفق‌تر از قبل ادامه داد. ترامپ به‌تازگی ادعا کرد ثروتش بالغ بر 10 ‌میلیارد دلار می‌شود اما مجله فوربس ثروت او را چهار ‌میلیارد برآورد می‌کند. تنها شبکه تلویزیونی ان‌بی‌سی مبلغ 214 ‌میلیون دلار برای اجرای یک برنامه سرگرم‌کننده و پرطرف‌دار به‌عنوان دستمزد به ترامپ پرداخت کرده است و بسیاری از کنسرسیوم‌های آمریکا برای شریک‌شدن با ترامپ سر از پا نمی‌شناسند. و همین ثروت بزرگ‌ترین مزیت ترامپ در برابر رقبایش محسوب می‌شود زیرا وی با تکیه بر این ثروت و از آنجایی که خود بخش اعظم هزینه‌های انتخاباتی‌اش را تأمین می‌کند، نیازی ندارد رعایت حال دیگران را بکند. ثروت‌ میلیاردی ترامپ به وی این امکان را می‌دهد که رقبایش را مسخره کند، رقبایی که نیازمند صدقات و رهبران حزب هستند. ترامپ در حساب توییتر خود نوشته است: «جب بوش به‌تازگی اعلام کرد که صد ‌میلیون دلار جمع کرده است. این آدم‌ها با این کار به آمریکا ضرر می‌زنند!» ترامپ ادعا می‌کند به‌عنوان یک تاجر ثروتمند می‌تواند در قبال پرداخت کمک به سیاستمداران از آنها توقع جبران داشته باشد و البته به عقیده وی مشکل دقیقا همین است: «دیگران هیچ کاری که به‌نفع کشور باشد انجام نمی‌دهند و فقط منافع کمک‌دهندگان را در نظر می‌گیرند». و البته ترامپ نیز که دولت را یک شرکت تجاری می‌داند بی‌تردید با تلفیق پول و سیاست رگ‌خواب بسیاری از آمریکایی‌ها را در دست می‌گیرد. رقبای ترامپ برخلاف او سیاست را وابسته به پول می‌دانند، اما ترامپ برای سیاست حاضر است ‌میلیون‌ها دلار از دست بدهد و تجارتش را رها کند. همین مسئله نوعی استقلال برای ترامپ به ارمغان می‌آورد. او حتی برای نوشتن سخنرانی‌هایش از کسی کمک نمی‌گیرد و همه سخنانش را بدون پیش‌نویس و در لحظه بر زبان می‌آورد. ترامپ می‌گوید: «تلاش می‌کنم مهربان باشم، اما باز هم سروکله بعضی‌ها پیدا می‌شود که سعی دارند به من حمله کنند». آخرین نفر جان مک‌کین بود که به خود جرأت داد و به ترامپ حمله کرد، همان جان مک‌کین که در سال 1967 به مدت پنج سال در ویتنام اسیر بود و شکنجه شد. مک کین در سخنانی ضمن محکوم‌کردن مواضع تند ترامپ علیه مهاجران، هواداران وی را «احمق» نامید و ترامپ در پاسخ گفت: «مک ‌کین اصلا قهرمان نیست. او به این دلیل که اسیر شده بود، لقب قهرمان جنگ گرفت. من از آدم‌هایی خوشم می‌آید که اسیر نشده بودند». هرزمان که کسی از ترامپ انتقاد می‌کند، او در نهایت خشم غالبا در تلویزیون و همیشه در توییتر به وی پاسخ می‌دهد. ترامپ طرفدار اشد مجازات است. این مجازات نصیب مدیرانی نیز شد که به‌دلیل اظهارات نژادپرستانه او روابط تجاری خود با شرکت‌های ترامپ را قطع کردند. پس از آنکه شرکت «مک کی» اعلام کرد محصولات شرکت‌های ترامپ را تحریم می‌کند، ترامپ نیز در توییتر خود نوشت: «این فروشگاه زنجیره‌ای آشغال می‌فروشد و دیگر نباید از آن خرید کرد. فروشگاه‌های مک کی کثافت‌هایی هستند که برای آمریکا ضرر دارند». شرکت فروشنده تشک‌های تولیدی ترامپ یعنی شرکت سرتا نیز از این دشنام‌ها بی‌نصیب نماند، زیرا دیگر قصد فروش این تشک‌ها را ندارد. حتی یک شبکه تلویزیونی اسپانیایی‌زبان که با روش‌های خاص از اظهارات نژادپرستانه ترامپ درباره مهاجران اسپانیایی‌تبار انتقاد کرده بود نیز با شکایت ترامپ روبه‌رو شد و وکلای ترامپ از این شبکه 500 ‌میلیون دلار خسارت طلب کرده‌اند. ترامپ با روشی نفس‌گیر نقشی تلفیقی از یک تاجر و یک نامزد ریاست‌جمهوری آمریکا را ایفا می‌کند. از نظر او مبارزه علیه فروشگاه مک‌کی و مهاجران غیرقانونی هیچ تفاوتی با یکدیگر ندارد. به همین دلیل ترامپ در چشم بسیاری از آمریکایی‌ها می‌تواند رئیس‌جمهوری باشد که آمریکا را از لوث وجود مهاجران مکزیکی پاک کرده و برای همه شغل و امکانات فراهم آورد. هنگامی که ترامپ به سالن سان‌سیتی وارد می‌شود «شری اولینگر»، 77ساله معلم سابق مدرسه در آنجا ایستاده و با هیجان دست می‌زند. همه سالن سفیدپوست هستند و تنها کلانتر پلیس سیاه‌پوست است. اولینگر می‌گوید: «ترامپ حرف دل بازنشسته‌ها و کهنه‌سربازانی را می‌زند که به سیاست آلوده نشده‌اند». ترامپ در بخشی از سخنان خود از اکثریت خاموشی می‌گوید: «از سال‌ها پیش نادیده گرفته شده‌اند» و همین بخش از سخنان وی تشویق پرشور حضار را به‌دنبال دارد. تصویری که ترامپ از آمریکا ارائه می‌دهد همان تصویر دهه 50 است یعنی همان زمانی که جوانان سفیدپوست با اتومبیل‌های بزرگ در خیابان‌ها حرکت می‌کردند و زنان کت‌های کوتاه به تن داشتند و ارتش آمریکا به اصطلاح از دنیای آزاد حفاظت می‌کرد. این در‌واقع ایده‌آل‌ترین آمریکایی است که در ذهن افرادی چون اولینگر جا خوش کرده است. بیشتر طرفداران ترامپ به نسلی تعلق دارند که از ترس برآمدن و ترقی اجتماعی آسیایی‌تبارها صاحب فرزندان متعدد می‌شدند. ترامپ در آن سالن می‌گوید: «رؤیای آمریکایی مرده است. اما من کسانی را می‌شناسم که می‌خواهند آمریکا را به کشوری قدرتمند‌تر و ثروتمندتر از گذشته بدل کنند. یکی از این افراد خودم هستم». و هوادارانش به نشانه تأیید سر تکان می‌دهند. «راس بیکر»، استاد علوم سیاسی دانشگاه نیوجرسی می‌گوید: «حامیان ترامپ ازجمله فعال‌ترین گروه‌های رأی‌دهنده در آمریکا به شمار می‌آیند. موضوعاتی که ترامپ مطرح می‌کند طرف‌دارانی دارد که حتی از خود وی نیز متعصب‌تر هستند». به‌این‌ترتیب می‌توان گفت که عقاید یک دلقک اگرچه در آمریکای سال 2015 حمایت اکثریت را با خود ندارد اما از پشتیبانی یک اقلیت قدرتمند برخوردار است. احتمالا ترامپ در نهایت شکست می‌خورد، شکستی که علت آن خود وی یا مقاومت آن آمریکای خردمند و معقول است. اما نفس حضور وی پیامدهایی دارد که می‌تواند شکاف‌های موجود اجتماعی را عمیق‌تر کند. این رویدادها درست در زمانی اتفاق می‌افتد که در هفته‌های اخیر هرروز خبرهایی از خشونت پلیس علیه سیاه‌پوستان منتشر می‌شود، خشونت‌هایی که جامعه آمریکا را تکان داده است. مورد آخر قتل یا خودکشی «ساندرا بلاند»، 28ساله در زندان بود. این زن به‌دلیل خاموش‌نکردن فلاشر ماشین خود به زندان افتاده بود. ترامپ، لحن و گویش این رقابت انتخاباتی را تغییر داد و حزب جمهوری‌خواه را وادار کرد که به اقلیت سفیدپوست خشمگین بیشتر از قبل توجه نشان دهد. او در اولین حضور بزرگ تلویزیونی کاندیداهای حزب جمهوری‌خواه که روز 6 آگوست برگزار می‌شود نیز احتمالا بحث‌های جنجال‌برانگیزی را پیش خواهد کشید. ترامپ حتی در صورت پیروزنشدن در انتخابات مقدماتی نیز قصد دارد مانند زمانی که آن ‌میلیاردر یعنی «راس پروت» به‌صورت کاندیدای مستقل در کارزار انتخابات باقی ماند به حضور خود ادامه دهد. پیش‌بینی‌ها حکایت از این دارد که در چنین حالتی کلینتون 46‌ درصد، بوش 30‌ درصد و ترامپ 20‌ درصد از آرا را به خود اختصاص می‌دهند. به‌این‌ترتیب، ترامپ رئیس‌جمهور آمریکا نخواهد شد اما آرای جمهوری‌خواهان مصمم را به سوی خود جذب می‌کند و روال همیشگی را تغییر می‌دهد. به‌همین‌خاطر دموکرات‌ها ترجیح می‌دهند که ترامپ تا پایان کار حضور داشته باشد. «پل بگالا»، یکی از استراتژیست‌های انتخاباتی دموکرات‌ها می‌گوید: «برآمدن دونالد در این دوره را فقط می‌توان به این علت دانست که او درواقع نه یک جمهوری‌خواه بلکه یک دموکرات برخوردار از یک حس طنز قوی است». بااین‌حال ترامپ حرکتی دال بر کوتاه‌آمدن یا خستگی از خود نشان نداده است. پس از سخنرانی در کارولینای‌جنوبی به زمین گلف هتل رفت و از کنار موافقان و مخالفان خود عبور کرد. در همان حال که دست تکان می‌داد سوار بر لیموزین سیاه خود شد و محافظانش همه‌چیز را زیر نظر داشتند. طرف‌دارانش برای گرفتن امضا به کنار ماشین آمدند. در این میان یک زن از میان پنجره هنوزبسته‌نشده لیموزین از ترامپ پرسید که چرا شماره تلفن گراهام را منتشر کرد. و ترامپ در حالی که مانند یک گرگ پوزخند می‌زد پاسخ داد: «تا همه شما با او تماس بگیرید». منبع: اشپیگل

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.