|

خودکشی، آخرین چاره

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

هیتلر نفاق یا مکر به‌کار می‌برد. او به‌خوبی می‌دانست که جنگ در آستانه وقوع است و طلاق نمی‌تواند مطرح باشد. از همان روز، دیگر جز رابطه‌ای مصلحتی چیزی بین آن زن و شوهر نبود. گوبلز در خاطرات 17 مارس 1939 نوشت: «جدالی طولانی با مگدا. از شب‌هایی با من صحبت می‌کرد که می‌رقصید. از نشست‌هایی که داشتیم و خدا می‌داند از خیلی چیزهای دیگر؛ ولی اینها برای من مهم نیست». جز یک دغدغه چیزی دیگری نداشت؛ اینکه نزد هیتلر بماند، اما برای این باید استقامت به خرج می‌داد. می‌خواست به یک مرحله دیگر انتقال پیدا کند و بیش‌ازپیش از شخصیت خودش مایه بگذارد. می‌خواست در تلاش‌های مربوط به جنگ نیز حضور داشته باشد. هدفش این بود که در شرکت اسلحه‌سازی «تیلیفونکن» کار کند. جنگ برای این زنی که درد و رنج‌های دوره گذشته او را درهم شکسته بود، در زمان نامناسبی شروع شد. جسمش به او خیانت کرد، به لحاظ روحی و جسمی کاملا سست شده بود. باید دوره‌های بیشتری را در نقاهت و استراحت به‌سر می‌برد. استراحت‌هایی که نه فقط هفته‌ها که دیگر به یک ماه کامل می‌رسید. بیماری‌های متعدد و مبهمی داشت. از درد‌های متعددی در گلو رنج می‌برد، بی‌اینکه آسیبی دیده باشد. بعد چهره‌اش گرفتار اندک فلجی شد که به‌دلیل ضعف اعصاب صورتش بود. به تپش‌های قلبی دچار شده بود و حالت‌های افسرده‌ای داشت که در کل شکل ظاهری‌اش را هم دستخوش تغییر می‌کرد. درحالی‌که در پایان جنگ تقریبا در آستانه مرگ قرار گرفته بود، برای گم‌کردن خودش به نوشیدن الکل روی آورد. باوجود همه این تشنج‌ها، مگدا احساس می‌کرد هنوز زود است شکست بخورد. همه چیز به ذهنش مربوط می‌شد: پیروزی یا شکست. ماندن در قید حیات یا سقوط نظام، کشته‌شدن یا پیروزشدن. اول فوریه 1945 گوبلز به آرامی انتظار چیزهای بدتری را داشت. در یادداشت‌های روزانه‌اش می‌گوید: «به پیشوا گفتم همسرم تصمیم جدی دارد در برلین بماند. او نمی‌پذیرد که دیگران سرپرستی بچه‌های ما را برعهده بگیرند. پیشوا البته این موضع را درست نمی‌دانست و حتی برایش کاملا تعجب‌آور بود». مگدا با آگاهی نافذی که داشت به دختردایی‌اش «آلو» چنین شرح داد : «ما چیزهای غیرممکنی را بر ملت آلمان تحمیل کردیم. با ملت‌های دیگر نیز با قساوت و بدون اینکه ترحمی داشته باشیم رفتار کردیم. پیروزشوندگان به شیوه‌ای بی‌رحمانه انتقام خواهند گرفت. نمی‌شود با ترسویی از این فرار کرد. دیگران حق دارند به زندگی‌شان ادامه دهند ولی ما نه». مگدا در تمام زندگی‌اش با همه چیز ریسک کرده بود. این اواخر دیگر زمین زیر پایش داشت فرو می‌ریخت. با همان سرسختی همیشگی‌اش این نتایج را از دل واقعیت‌ها بیرون می‌کشید. تصمیم گرفت تا آخر در کنار آدولف باقی بماند. کمی بعد از شروع حمله روسیه به برلین، در همان پناهگاه به همسر و معلمش ملحق شد. بالاخره لحظه‌ای رسید که در تمام زندگی آرزویش را داشت تا خود را فدا کند. هیتلر نشان طلایی حزبی‌اش را به او هدیه کرد. این برای مگدا اوج شکوه و عظمت در زندگی‌اش بود. این مسئله نشان می‌داد که او وظیفه‌اش را با شور و حماسه کامل انجام داده و بنابراین استحقاق انتقال به یک زندگی برتر را پیدا کرده است. گرایش او به فلسفه‌های شرقی نیز راه را بر این ساعت‌های آخر زندگی‌اش هموار می‌کرد. ساعت‌هایی که بین ازدست‌رفتن، فداکاری و امید به رستگاری دور می‌زد. مگدا آماده می‌شد تا کاری را انجام دهد که حتی تصورش ممکن نبود؛ کشتن فرزندانش! کودکان شش‌گانه‌ای که داشتند آخرین لحظاتشان را شادمانه در آن پناهگاه می‌گذراندند، چنین مقدر بود که عمری بیش از رایش سوم نداشته باشند. نام خانواده نفرینی همیشگی برای آنها می‌شد. مگدا نمی‌خواست آنها بهای جنایاتی را بپردازند که آن دو مرتکب شده بودند؛ یعنی او و همسرش. بنابراین باید بچه‌ها هم در این فداشدن با آن دو همراه می‌شدند. هیتلر 30 آوریل خودکشی کرد. روز بعد، مگدا کودکانش را در همان اتاقی که یک هفته بود اشغال کرده بودند جمع کرد. درحالی‌که لباسی سفید پوشیده بودند به آنها آمپول خواب زد. فورا بچه‌ها به خواب رفتند. در آن موقع مگدا آرام کپسول‌های سیانور را شکست و محتوای آنها را در دهان تک‌تک بچه‌ها ریخت. سم فورا اثر کرد. بعد منتظر ماند تا گوبلز به‌عنوان مشاور رایش آخرین کارش را انجام دهد. آرام روی میز نشست و بازی شانس با ورق‌ها را شروع کرد. بازی عجیبی بود که برای انتظارکشیدن مرگ برگزیده بود. مگدا اصرار داشت ظاهرش حفظ شود. هرچند داشت به‌شدت خون‌ریزی می‌کرد. ادامه دارد

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.