آینه
اعتماد دولت نیازمند جسارت است حسین مرعشی: دولت حرکتهای مثبتی در حوزه سیاست داخلی را آغاز کرده است. البته هنوز ورود قاطع و جدی به این حوزه نداشته، اما تغییر برخی رویکردها در ماههای اخیر جای امیدواری دارد و میتواند این گمانه را تقویت کند که دولت از حوزه سیاست خارجی قدری فارغ شده و حالا بیشتر به سیاست داخلی توجه میکند. من فکر میکنم خود آقای روحانی در قامت رئیسجمهوری کاملا میداند کجا ایستاده و چه نیازهایی با چه اولویتهایی در سیاست داخلی وجود دارد. همینطور معتقدم میداند که چه آسیبهایی میتواند از این حوزه به کشور و دولت تحمیل شود. اما بر این باور هستم که دولت برای پرداختن به سیاست داخلی نیازمند جسارت بیشتری است؛ یعنی شناخت هست، اما جسارت هنوز به اندازه کافی به وجود نیامده. ما از خیلی چیزهای پرونده و مذاکرات هستهای باید درس بگیریم و آن را در داخل بازتولید کنیم که یکی از آنها هم همین جسارت برای ورود به بحثهای سنگینی است که میدانیم دیر یا زود باید تکلیف آنها را مشخص کنیم. ما گریزی از این نداریم که به این فرایند خودی و غیرخودیکردن نیروها با رویکرد سیاسی پایان دهیم و با فرایندی حقوقی و واقعبینانه رقابت خود را پی بگیریم.
کیهان فابیوس، تحریم، ایدز و اینک فرش قرمز! اکنون قرار است وزیر جنایتکار فرانسوی از فرش قرمز دولت عبور کرده و به پایتخت کشوری وارد شود که دستکم خون هزار شهروندش را بدون پرداخت حتی یک یورو غرامت، برای همیشه آلوده ساخته است. صحبت از کودکی است که زیر انگ ناخواسته ایدز بزرگ شد و هر روز زجری مضاعف متحمل شد بیآنکه امیدی به آیندهای متفاوت داشته باشد. اینجا پای انسانهایی در میان است که زندگیشان هرگز پس از آلودگی به ایدز و هپاتیت مثل قبل نشد و نهادهای مسئول نهتنها در نقش وکیل مدافع آنها در صحنهسازی جنایتکارانه فرانسوی ظاهر نشدند، بلکه در پیله بیعزتی و بیاعتباری با مرگی حتمی تنهایشان گذاشتند. آیا قاتل عمر و جوانی و خوشبختی و شادی بیش از هزار ایرانی و خانوادههای داغدیده و مظلوم شایسته استقبال است؟!آیا رسانههای زنجیرهای وطننشناسی که به افتخار ورود خونآشام پاریسی، کلاه از سر برداشتهاند، رویی برای نگریستن در چهره هموطنان دردکشیده و انکارشده خود دارند؟ با وزیری که بر سر فابیوس پرونده خونهای آلوده، متحد قدیمی لژ صهیون و شریک دزدان منافع ایرانی بر سر میز مذاکره، آب توبه میریزد و با نیتخوانی تاریخی وی را رفیق قافله و پشیمان از گرگصفتی میخواند، چه کنیم! شاید هم غرامت پرونده خونهای آلوده را هم در مذاکرات یکجا با داراییهای بلوکهشده ایران حسابوکتاب کردهاند و ما بیاطلاعیم!
جوان روشنفکران پوپولیست رحیم زیادعلی: اکنون گروههای مختلف اصلاحطلبی مدعی هستند مذاکرات هستهای دولت برای استیفای حقوق ملت ایران و کمکردن فشار تحریمها همزمان با حفظ اقتدار علمی ایران دنبال میشود. البته تناقضهای توأم با تحقیر ملی از سوی این به اصطلاح روشنفکران که از قضا برخی از آنها سابقه مشاورت در دولت یازدهم را هم دارند، به این ختم نمیشود. چنانکه محمود سریعالقلم چندی پیش در مقالهای با زیرسؤالبردن عقل و شعور مردم مدعی شد مخالفت با غرب در جامعه ما کمتر ریشههای فکری دارد، بلکه بیشتر جنبههای روحی و روانی دارد. او در جایی دیگر پوپولیسم را ویژگی برجسته در ایران معرفی کرده و با بیان اینکه تربیت عقلی در خانوادهای ایرانی بسیار ضعیف است، گفته بود: صداوسیما، میرود از یک لبوفروش میپرسد نظر شما درباره برنامه هستهای چیست؟ یا یک راننده تاکسی که از 5 صبح تا 12 شب باید در این خیابانها بدود، سر چهارراه از او میپرسند که نظر شما درباره برنامه هستهای چیست؟ او چه دانشی دارد که یک واکنش منطقی به این سؤال بدهد. حال اگر این دیدگاههای به اصطلاح روشنفکرانه جناب سریعالقلم را در کنار پیشنهاد اخیر عباس عبدی، عضو سابق مشارکت که چندی پیش خواستار به رفراندوم گذاشتن توافق وین (جمعبندی مذاکرات) شده بود، قرار بدهیم، عمق این تناقضات روشنفکرانه بیشتر آشکار میشود.
آفتاب یزد جبهه پایداریها دیگر به چه تریبونی نیاز دارند؟ احمد شیرزاد: امثال آقای حسینیان معلوم نیست دیگر به چه تریبونی احتیاج دارند و از خدا میخواهم که عمر طولانی بهشان بدهد تا سالهای مدیدی از عمرشان را مثل ما زندگی کنند که واقعا حرف حسابی برای گفتن داشته باشد، اما تریبونی برای مطرح نمودنش نداشته باشند و بفهمند. مشکل ایشان و سایر اعضای جبهه پایداری این است که حرفهایشان از تریبونهای مختلف گفته میشود، اما مورد پذیرش واقع نمیشود وگرنه سخنانشان را به راحتی میگویند و خیلی هم صحبت میکنند و صدایشان هم خیلی بلند است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.