|

انباشت گلایه‌ها در جاده هراز

حسین عبدالهاشم‌پور

خدا این جاده هراز را از ما نگیرد؛ نه به سبب اهمیت استراتژیک آن در تعطیلات و نه‌اینکه لوکیشنی خاطره‌انگیز برای سینمای ماست و نه حتی به‌این‌خاطر که هربار در این جاده بین‌شهری، چنان دچار ترافیک می‌شوید که‌ هزاران‌بار دلتان برای ترافیک تهران تنگ می‌شود و تا مدت مدیدی بعد از سفر، قدرت تحملتان بالا می‌رود؛ بلکه به‌این‌سبب که معطلی چندین‌ساعته در جاده هراز شما را به کشف و شهودهای تازه در آثار هنری وامی‌دارد؛ یعنی در فاصله آن‌همه کوه و دره، وقتی با کمربند ایمنی چسبیده‌اید به صندلی و ساعت‌ها اتومبیلتان درست مثل خودتان از جایش جُم هم نمی‌خورد، چاره‌ای غیر از غور در عالم معنا نمی‌یابید! معمولا رسانه اول و آخر جاده هراز، موسیقی است، آن‌هم از نوع پاپ که حالا دیگر بی‌اغراق، اقبال به نوع وطنی‌اش از لس‌آنجلسی سبقت گرفته است؛ جاده هراز در ایام تعطیل، بورس ترانه‌هایی است که تازه به بازار آمده یا حتی قرار است به بازار بیاید! در آن وانفسای ترافیک، جوان‌ترها با منتخبی از ترانه‌های موردعلاقه‌شان «دور‌دور» نوینی به راه می‌اندازند که بهانه‌ای هم به دست دلواپسان نمی‌دهد! بگذریم... . سه نکته جالب‌توجه در این نوع خاص گوش‌سپردن به دستم آمد: اول اینکه متن اغلب ترانه‌ها، غمگینانه و افسرده‌حال است، گویا رسم هم شده لعن و نفرین‌هایی کنند که به جگر آدمی خراش بیفتد! دوم اینکه: بدون تردید بیشترین نقدها و گلایه‌های منتشره در ترانه‌ها متوجه «خدا» است که هی چرا چنین شد و چنان نشد؟! و سوم اینکه جامعه‌شناسان ما باید برای بررسی این زاویه نگاه نسل جوان امروز ایران وقت بگذارند و چاره‌اندیشی کنند؛ چرا جوانان ما با انباشت گلایه‌ها مواجه‌اند؟ چرا این‌همه غر به لب دارند؟ لطفا جامعه‌شناسان و حتی مسئولان تصمیم‌ساز کلان، در تعطیلات چندروزه سری به جاده هراز بزنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.