|

دو مرد، یک زن

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

در آن‌موقع دیگر سیر نمی‌شد. آه و حسرت بر او غلبه کرده بود. جوزف گوبلز عاشق بود و این عشق را می‌شود به‌وضوح در یادداشت‌های روزانه‌اش دید: «شب زیبایی بود. سرشار از خوشبختی. او زن فوق‌العاده‌ای است. به من آرامش می‌دهد. من به این خاطر ممنون او هستم. مگدای خوب!». یک هفته بعد نوشت: «او زنی فریبنده و خوب است. مرا چنان دوست دارد که فوق تصور است». تصمیم مگدا به شکلی خطرناک این برداشت‌ها را برهم زد. او می‌دانست رفتن، بهترین وسیله برای آن است که این مرد بتواند تصمیم قاطع بگیرد. مگدا می‌دانست چه کند تا محبوب باشد. به‌نظر می‌رسد در تاریخ 26 آوریل این ضد حمله را شروع کرده باشد: «برایم خداحافظی کوچکی نوشت و گریان رفت. دائم همان یک حرف را می‌زند. الان دریافتم چقدر او زیباست و من چقدر او را دوست دارم». جوزف بدون شفقت غذا را می‌بلعید. به‌خاطر غیبت محبوبه جدیدش، از طریق یک واسطه به‌دنبال زنان افتاد. مگدا برنامه‌اش را موبه‌مو اجرا می‌کرد؛ نه تماس تلفنی و نه جوابی به نامه‌ها. گذاشته بود تا درد بکشد: «تقریبا 30 بار با خانه‌شان تماس گرفتم. اما هیچ جوابی نیامد. دارم عقلم را از دست می‌دهم! دارم امیدم را از دست می‌دهم! همین‌طور کابوس می‌بینم. چرا حتی یک اشاره هم نمی‌فرستد. چقدر این حیرانی، کشنده است. هرطور شده باید با او حرف بزنم. هرچه می‌خواهد بشود. امروز از همه ابزارها برای تماس با او استفاده می‌کنم. در طول شب، تنها بودم. فریاد می‌کشیدم و درد داشتم. دوست دارم فریاد بزنم. قلبم دارد درون سینه‌ام منفجر می‌شود». مرد تقریبا داشت پخته‌تر می‌شد. بااین‌حال یک عنصر آخری را کم داشت: غیرت. واکنش «مرد آهنی» که برلین را از کمونیست‌ها گرفت، در برابر بازگشت معشوقه‌اش مگدا، ما را به خنده می‌انداخت. در یادداشت‌های روزانه‌اش به‌خاطر شدت عصبانیت اشاره‌هایی به برخی معشوقه‌های گذری می‌کند. اما در تاریخ 22 مارس مجبور شد به واقعیت اعتراف کند: «من فقط می‌توانم یک زن را دوست داشته باشم». مگدا به این ترتیب معشوقه انحصاری گوبلز شد؛ کسی که در جریان گردش و تفریحاتش بین مردم هر روز بیش‌ازپیش همراه او بود. این تقریبا وضعیتی راحت و خوب بود. پاییز 1931 مگدا به شخصی برخورد کرد که با دقت تمام شرح زندگی‌اش را خوانده بود. بعد از طلاقش در عمل، از آنجا که فلسفه بودایی‌ها حکمت مورد انتظارش را به‌همراه نداشت، به کتاب‌های چپ روی آورد که در دسترسش قرار داشت: کتاب «نبرد من» کتابی بود که روح حماسی هیتلر نسبت به وطن و نژاد آلمانی را در او برانگیخت. با بی‌صبری لحظه‌ای را انتظار می‌کشید که بتواند با این رهبری دیدار داشته باشد. این دیدار سرانجام زمانی اتفاق افتاد که هیتلر با دست‌کشیدن از مناطق جنوبی که دوستش می‌داشت، در مقر حزب در برلین ساکن شد؛ درست زمانی که تازه گیلی را از دست داده بود. شاید نیازمند آن بود تا از آن شهری که ابتدای زندگی‌اش را گذرانده بود، دور شده و منتظر معشوقه دیگری باشد که همان اِوا بود. هیتلر تصمیم گرفت حزب در هتل بزرگ «کایزرهوف» مستقر باشد؛ جایی که مگدا نیز گاه به‌گاه به آنجا رفت‌وآمد می‌کرد. یک روز وقتی مگدا داشت به‌همراه فرزندش «هارولد» چای می‌نوشید، فهمید مدیر هم در هتل است. آن کودک 10ساله را تشویق کرد که برود و به او سلام دهد. بعد از ادای سلام رسمی و گفتن همان عبارت «های هیتلر»، آدولف هیتلر از آن بچه پرسید: - اسمت چیست؟ هارولد کواندت. - چند سال داری؟ 10 سال. - این لباس خوشگل را چه کسی برات دوخته؟ مادرم. - حالا که پوشیدی، چه احساسی داری؟ بچه تمام‌قد بلند شد و گفت: «دوبار قوی می‌شوم». هیتلر به سمت دیگران برگشت و گفت: «شنیدید؟ با این لباس دوبار قوی می‌شود!». بعد به آن کودک گفت: «تو لطف کردی که آمدی مرا ببینی. چطور اینجا آمدی؟». مادرم به من گفت. - مادرت کجاست؟ پایین، در سالن چای می‌خورد. - پس سلام مرا به مادرت برسان و در اینکه یک‌بار دیگر نزد ما بیایی، تردید نکن». 10 دقیقه بعد گوبلز از پیشوا خواست تا سر میز آنها آمده و ضمن دیدن دوستش، آن بچه هواداری را که کمی پیش دیده بود، ببیند. گورینگ فورا هشدار داده و گفت خانم کواندت سابقا یک «پمپادور» (زنی با آرایش موی پف‌کرده) بوده است و بعد از هیتلر پرسید: آیا مناسب است سر میز زنی برویم که می‌تواند رسوایی‌برانگیز باشد؟

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.