نامه شهید دوران به همسرش
خاتون من، مهناز خانم گلم سلام بگو که خوب هستی و از دوری من زیاد بهانه نمیگیری. برای من نبودن تو سخت است ولی چه میشه کرد جنگ جنگ است و زن و بچه هم نمیشناسد. نوشته بودی دلت میخواهد برگردی بوشهر. مهناز به جان تو کسی اینجا نیست؛ همه زن و بچههایشان را فرستادهاند تهران و شیراز و اصفهان و... علی هم {سرلشکر خلبان شهید علیرضا یاسینی} امروز و فرداست که پروانهخانم و بچهها را بیاورد شیراز. دیشب یکسر رفتم آنجا. علیرضا برای مأموریت رفته بود همدان. از آنجا تلفن زد. من تازه از مأموریت برگشته بودم. میخواستم برای خودم چای بریزم که گفتند تلفن. علی گفت: مهرزاد مریضه، پروانه دستتنهاست. قول گرفت که سر بزنم. بهم گفت: «نری خونه بیفتی بعد بگی یادم رفت و از خستگی خوابم رفت...». میدانی این زن و شوهر چه لیلی و مجنونی هستند.پروانه طفلک از قبل هم لاغرتر شده. مهرزاد کوچولو هم سرخک گرفته و پشتسرش هم اوریون. پروانهخانم معلوم بود یک دل سیر گریه کرده. به علی زنگ زدم و گفتم علی فکر کنم پروانه خانم مریضی مهرزاد را بهانه کرده و حسابی برات گریه کرده است. علی خندید و گفت: حسود چشم نداری توی این دنیا یکی لیلی من باشه؟دلم اینجا گرفته، عینکمرو زدم و همانطور با لباس پرواز و پوتینهایی که چندروز واکس نخورده، نشستم تا آفتاب کمکم طلوع کنه؛ یاد آن روزی افتادم که آورده بودمت اینجا، تو رستوران «متل ریسکِس» نمیدونم شاید سالگرد ازدواج یکی از بچهها بود. اگر پروانهخانم و بچهها توی این یکی، دوروز راهی شیراز شدند برایت پول میفرستم. خیلی فرصت کم میکنم به خونه سر بزنم، علی هم همینطور حتی فرصت دوشگرفتنرو هم ندارم. دوش که پیشکش، پوتینهایم را هم دو، سهروز یکبار هم وقت نمیکنم از پایم خارج کنم. علی که اونهمه خوشتیپ بود، رفته موهایشرو از ته تراشیده من هم شدهام شبیه آن درویشی که هروقت میرفتیم چهارراه زند آنجا نشسته بود. بچههای گردان یکشب وقتی من و علی داشت کمکم خوابمون میبرد، دستوپایمان را گرفتند و انداختند توی حمام، آب را هم رویمان باز کردند. اولش کلی بدوبیراه حوالهشان کردیم اما بعد فکر کردیم خدا پدر و مادرشان را بیامرزد چون پوتینهایمان را که درآوردیم دیدیم لای انگشتهایمان کپک زده است. مهناز مواظب خودت باش. این حرفها را نزدم که ناراحت بشی. بالاخره جنگ است و وضعیت مملکت غیرعادی. نمیشود توقع داشت چون یکسال است ازدواج کردیم یا چون ما همدیگر را خیلی دوست داریم جنگ و مردم و کشور را رها کرد و آمد نشست توی خانه. از جیب این مردم برای درسخواندن امثال من خرج شده است. پیش از جنگ زندگی راحتی داشتیم و به قدر خودمان خوشی کردیم و خوشبخت بودیم. به قول بعضی از بچههای گردان، خوب خوردیم و خوابیدیم. الان زمان جبران است، اگر ما جلو این پستفطرتها نایستیم چه بر سر زن و بچه و خاکمان میآید. بگذریم... .از بابت شیراز خیالت راحت، آنجا امن است کوههای بلند اطرافش را احاطه کرده و اجازه نمیدهد هواپیماهای دشمن خدایناکرده آنجا را بزنند. درباره خودم هم شاید باورت نشه اما تابهحال هر مأموریتی انجام دادم، سر زن و بچههای مردم بمب نریختم، اگر کسی را هم دیدم، دوری زدم تا وقتی آدمی نبوده ادامه دادم.لابد خیلی تعجب کردی که توی همین مدت کوتاه چطور شوهر ساکت و کمحرفت به یک آدم پرحرف تبدیل شده؛ خودم هم نمیدانم. به همه سلام برسان به خانه ما زیاد سر بزن. مادرم تو را که میبیند انگار من را دیده. همهچیز زود درست میشود. دوستت دارم خیلی زیاد. مواظب خودت باش همسرت عباس مهرماه 1359 منبع: فارس
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.