|

مسئله فقط انتخاب بد نیست

نیکلاس کریستف . مترجم: شهریار خواجیان

هر زمان درباره کسانی می‌نویسم که درحال مبارزه هستند، برخی خوانندگان می‌گویند: مردم بهتر است دست از نالیدن بردارند و شغلی برای خود دست‌و‌پا کنند. همه‌چیز به مسئولیت فردی بازمی‌گردد. در یک نظرسنجی که در سال 2015 صورت گرفت، جمهوری‌خواهان دلیل ناداری را دو برابر بیشتر به شکست‌های فردی نسبت می‌دادند تا فقدان فرصت‌ها (دموکرات‌ها عکس آن می‌اندیشیدند). تصمیم گرفتم نظر برخی از نادارها را دراین باره بپرسم. در بالتیمور با اندرو جکسون فیلیپس (پسر) 28ساله، که در هشت‌واندی‌سال گذشته بی‌خانمان بوده است، به گفت‌وگو نشستم. وی بر آن است که در روایتِ مسئولیت فردی واقعیتی وجود دارد و اذعان می‌کند که «موقعیت‌های چندی داشتم، اما انتخاب‌های بدی کردم»؛ هرچند این را هم اضافه کرد که فکر می‌کند «سیستم» نیز او را تنها گذاشته است. از او درباره دوران کودکی‌اش پرسیدم. فیلیپس گفت مادرش معتاد به مواد‌ِمخدر بوده است و ممکن است وی از همان بدو تولد این مواد را در خون خود حمل می‌کرده است. خواهر و برادرانش از مسمومیت شدید سرب در رنج بوده‌اند و او نیز احتمالا چنین مسمومیتی را با عواقب شناختی و رفتاری آن داشته است. فیلیپس در سه سالگی شاهد بود برادرش هدف گلوله قرار گرفت و مرد و در پنج سالگی هم یک فروشنده مواد او را از ناحیه سر، هدف گلوله قرار داد (جای زخم آن را نشان می‌دهد). وی کلاس هشتم بود که مدرسه را رها کرده است. برای شروع، شواهد فزاینده‌ای وجود دارد که نشان می‌دهند فقر و مشکلات مربوط‌به سلامت روانی از راه‌های پیچیده و تشدید‌شونده‌ای با هم پیوند دارند. در ایالات متحده، نظرسنجی گالوپ چند سال پیش نشان داد آنهایی که در فقر به‌سر می‌برند، دو برابر بیشتر از دیگر آمریکایی‌ها به افسردگی مبتلا می‌شوند. یک مطالعه در 2010، حکایت از آن داشت که 55 درصد از کودکان آمریکایی‌ که در سال 2001 در فقر زندگی می‌کردند، زیر نظر مادرانی بزرگ می‌شدند که نشانه‌های افسردگی داشتند. نشریه روان‌شناسی جاما، سال گذشته برآورد کرد میلیون‌ها آمریکایی کم‌درآمد از عفونت‌های انگلی همچون تاکسوکاریاسیس* و تاکسوپلاسموسیس** رنج می‌برند و با ضایعات شناختی یا اختلال در سلامت روانی همراه هستند. * بیماری‌ای که علت آن یک کرم انگلی از رده تاکسوکاراست و به‌واسطه خوردن ماده‌ای همچون خاک به انسان منتقل می‌شود که به فضولات سگ یا گربه آلوده است و نوعا بر چشم یا اندام‌های درونی تأثیر می‌گذارد. نوع چشمی این بیماری می‌تواند به کوری دائم بینجامد. ** بیماری ناشی از همنشینی که ویژگی آن بروز ضایعه در دستگاه مرکزی اعصاب است و می‌تواند موجب نابینایی یا صدمه مغزی شود. این بیماری همچنین یک بیماری اکتسابی است که نشانه آن تب، التهاب گره‌های لنفاوی و بروز ضایعه در کبد، قلب، شش و مغز است. دکتر پیتر هوتز، نویسنده این گزارش، می‌گوید: «به تخمین من 12 میلیون آمریکایی فقیر از دستِ‌کم یک بیماری مغفول‌مانده انگلی یا التهابی رنج می‌برند. وی اضافه می‌کند: «رسانه‌ها تأکید بسیاری بر تهدید بیماری‌های خیالی عفونی می‌کنند، درحالی‌که میلیون‌ها نفری که در فقر زندگی می‌کنند، عمدتا رنگین‌پوستان، عفونت‌های مغفول‌مانده‌ای دارند که تقریبا به‌طور کامل نادیده گرفته می‌شود». اگر با مشکلات ناشی از سلامت روان دست‎به‌گریبان هستید، یا با ضایعاتی از قبیل خشونت خانگی بزرگ می‌شوید (یا شاهد آن هستید که برادرتان با گلوله کشته می‌شود)، احتمال بیشتری دارد که در مدرسه مشکل داشته باشید، به خود-درمانی با مواد یا الکل پناه ببرید و در روابط با دیگران با دشواری روبه‌رو شوید. جوناس هاوس هوفر، روان‌شناس دانشگاه پرینستون، خاطرنشان می‌‌کند که «پیوند محکمی بین فقر و سلامت روانی پایین وجود دارد». یک پژوهش دیگر نشان داده است فشار اقتصادی انرژی یا ظرفیت شناختی ما را می‌رباید؛ نگرانی از قبض‌های صورت‌حساب، خورد و خوراک یا دیگر مشکلات، ظرفیت کمتری برای نگرش به آینده یا حفظ نظم و ترتیب در زندگی باقی می‌گذارد. از‌این‌رو، فقر نوعی مالیات روانی [بر مبتلایان آن] تحمیل می‌کند. سندیل مولیناتان از دانشگاه هاروارد و الدار شافیر از دانشگاه پرینستون، این پژوهش را در کتاب مهم «کمیابی» خود انجام داده‌اند. آنها خاطرنشان می‌کنند در زمان پیش از برداشت محصول (یعنی زمانی که از نظر اقتصادی نهایت فشار وارد می‌شود) آزمایش بهره هوشی دهقانان هندی 10 نمره پایین‌تر از پس از برداشت محصول (که اوضاع‌شان روبراه می‌شود) است. قدر مسلم اینکه، حتی اگر از تهی‌دستان در آزمایش‌های روان‌شناسی خواسته شود به‌ صورت‌حساب هزارو 500 دلاری خودروشان بیندیشند، بهره هوشی‌شان در تست‌های مربوطه به میزان قابل ملاحظه‌ای پایین می‌آید. معلوم می‌شود زمانی که مردم سطح کورتیسول‌شان (هورمون استرس) بالا باشد، کمتر میل دارند ارضای خواسته‌های خود را به تأخیر اندازند. پژوهشگران سطح کورتیسول را در افراد مورد آزمایش، افزایش دادند که این موجب شد برای دریافت پاداش‌های فوری، ناشکیباتر و ازهمین‌رو برای «انتخاب‌های بد» مستعد‌تر شوند. هاوس هوفر اشاره می‌کند: «این به‌واقع گفت‌وگوی دشواری است، زیرا به‌سرعت می‌توان فقیر را برای فقرش به گوشه راند و نکوهید و این پیامی نیست که موردنظر من بود. برعکس، این شرایط است که می‌تواند شما را به وضعیتی برساند که تصمیم‌گیری درست به‌راستی دشوار باشد، چراکه شما [در شرایط بد] بسیار عصبی و نگران هستید؛ شرایطی که در آن، موارد خطا بسیار بیشتر می‌شود، زیرا زمان کمتری برای مانور دارید». پیامدها اما بیایید به یاد داشته باشیم که امروزه آزمون‌های اتفاقی داریم -‌استاندارد طلای مدارک و شواهد- که نشان می‌دهند برخی برنامه‌های اجتماعی از عمومیت رفتارهای خود ویرانگر می‌کاهد؛ عیادت از نوزادان در خانه می‌تواند آسیب‌پذیری در مقابل سرب را کم و به مادران در ارتباط با تغذیه نوزاد با شیر خود و خواندن کتاب برای کودکان‌شان کمک کند. توسعه سلامت روانی، بی‌خانمانی را کاهش می‌دهد. مشاغل آکادمیک که تجربه ‌کاری در اختیار نوجوانانِ در خطر می‌گذارد، عایدی‌شان را بالا می‌برد. طرح‌های مربوط‌به برنامه‌ریزی خانوادگی برای نیازمندان، بخشی از هزینه‌ها را تأمین می‌کند: یک‌ آی‌یو‌دی یا کاشت [وسیله ضد‌بارداری] 800 دلار هزینه دارد، درحالی‌که یک زایمان با استفاده از طرح مدیکید حدود 13 هزار دلار خرج دارد. بنابراین مادامی که از مسئولیت فردی می‌گوییم، بیایید خود را نیز بیازماییم. آیا ما برای شروع عادلانه زندگی برای همه، مسئولیت مشترکی نداریم، تا کودکان‌مان به‌سوی انتخاب‌های بد رانده نشوند؟ درحالی‌که شواهد و نشانه‌ها با قاطعیت می‌گویند که ما خود، بچه‌ها را پیش از آنکه رهایمان کنند، تنها می‌گذاریم و درحالی‌که برخی برنامه‌های ویژه به‌واقع در پول مردم صرفه‌جویی می‌کنند تا مسئولیت فردی را ارتقا بخشند، آیا زمان آن نرسیده است که بهانه‌ها برای رفتارهای خود ویرانگرمان را نیز به‌عنوان یک جامعه کنار بگذاریم؟َ

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.