رنگ جدید بهارستان
مهدی قدیمی
رنگ جدید بهارستان
دیروز در همان دقایق شوق و دلهرهای که خبر رسید طلسم 12 سال سرگیجه ملالآور و آغشته به رنج تحریم شکسته شده، تصاویر مختلفی در مقابل چشم هر ایرانی زنده میشد. شاید شعف ناشی از این خبر آنقدر شورآفرین بود که همزمان با آن فراموش کردیم غم آنها که در سالهای تحریم رنج بیماریهای خاص را دوچندان چشیدند، یا حسرت سرمایهسوزیها و سوءاستفادههای غیرانسانی از شرایط تحریم را، دوباره مرور کنیم. شاید در آن ساعات پرهیاهو، حتی به اینکه قطعنامههایی که برداشتهشدنشان اینگونه موج شادی میآفریند، «کاغذپاره» بودند یا نه هم فکر نمیکردیم. اما برای من، آنچه بلافاصله تداعی شد، حال و هوایی بود که همین دوسال قبل با بهت تجربهاش کرده بودم. خردادماه سال 92 و در روز برگزاری اولین جلسه علنی مجلس پس از انتخابات، با پدیدهای عجیب روبهرو بودیم. مجلسی که تا دو روز قبل از انتخابات، در راهروهایش پیداکردن نمایندهای که حاضر به حمایت از روحانی یا عارف باشد، نهایتا به کمتر از 10 نام از میان 290 نفر میانجامید، گویا یکباره تغییر شکل داده بود. نمایندگانی که تا دیروز در ستادهای رقیب فعال بودند، برای مصاحبه در حمایت از منتخب مردم از یکدیگر سبقت میگرفتند، آنها که تا روز قبل از انتخابات از هیچ کوششی حتی برای حذف روحانی از گردونه انتخابات دریغ نمیکردند، روحانی را اصولگرایی از خانواده خود معرفی میکردند و چند هفته بعد، برخی از همانها که برای پیروزی بر ائتلاف اصلاحطلبان در انتخابات کمر همت بسته بودند، برای قرارگرفتن در نوبت نطق دفاع از کابینه تلاش میکردند و یدخلون فی اعتدال، افواجا... . اما حالا و پس از گذشت دو سال از آن روزها و نظارهکردن بسیاری از آنها که به مجاهدان روز شنبه معروف شدهاند، دیگر پیشبینیکردن رنگوبوی بهارستان پس از توافق هستهای، کار دشواری نیست. آنها که در دوسال گذشته یا طلایهداران حمله به تیم مذاکرهکننده و دولت بودند یا با سکوت خود، عرصه را برای استمرار این رفتارهای افراطیون باز مهیا میکردند، حالا خود را برای رنگی دیگر آماده میکنند. اینگونه بود که دیروز و درحالیکه هنوز آخرین جلسه تیم ایرانی با 1+5 به پایان نرسیده بود، علیرضا زاکانی در جایگاه نطق میاندستور قرار گرفت و توافق را «راه روشنی به آینده» نامید و به کسانی که بخواهند این «دستاورد» را زیر سوال ببرند، هشدار داد. شاید اگر روزهای بعد از انتخابات سال 92 را ندیده بودیم، دیروز با شنیدن این حمایتها و تقدیرها چشمانمان از تعجب گرد میشد. اینگونه است که از امروز میتوان منتظر تفاسیر جدید برای مصادره دستاورد ملی مذاکرات، توسط کسانی بود که تا آخرین شب قبل از بهدستآمدنش، با آن مخالف بودند. اما دراینمیان، آنچه که همه سختیها و تلخیهای تحمل این رفتارها را آسان میکند، این است که میدانیم و میدانند، هم در خرداد 92 و هم در تیرماه 94 و هم در همه عرصههایی که آنها با اراده ملت به تقابل برخاستهاند، افکار عمومی و حتی محافل خصوصیشان، برنده و بازنده را میشناسند. همین حس پیروزی اراده ملی بر منافع محفلی، تنها منفعت ما از همه این سالهای سخت و این دو سال صبر و حمایت اگر باشد، کم منفعتی نیست. ما که برای ماندن چارهای جز مقاومت نداشتیم، امروز طعم پیروزی بدون جنگ را میچشیم. اما آنها که برای غلبه بر اراده مردم، سیاست داخلی را به عرصه چالشي نابرابر تبدیل کردند، تا یک روز با نمایش دلواپسی و امروز با خوشحالنمایی، بقای خود را در حذف دیگران جستوجو میکردند، تنها چندماه با چیدن میوه این رفتارها فاصله دارند. پس از خرداد 92 و تیر 94، منتظر اسفند 94 میمانیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.