|

درباره فیلم «تا وقتی جوانیم»

جوانی بدون جوانی

«تا وقتی جوانیم»، ساخته جدید نوآ بومباک، در ادامه مسیر فیلم‌های چند سال اخیر او، یعنی «گرینبرگ» و «فرانسیس‌ها» است؛ فیلم‌هایی کم‌بودجه درباره آدم‌هایی بسیار معمولی که بحرانی را پیش‌روی خود می‌بینند. در «تا وقتی جوانیم» با یک زوج میان‌سال روبه‌رو هستیم با بازی بن استیلر و نائومی واتس، مرد مستندسازی که به‌دلیل وسواس هنوز فیلم مستند خود را که سال‌ها پیش ساختنش را شروع کرده، به اتمام نرسانده است. زندگی این زوج دچار روزمرگی شدیدی شده است تا اینکه یک روز مرد با پسری جوان روبه‌رو می‌شود که علاقه بسیاری به او و کارهای کمی که ساخته، دارد. این آشنایی تغییری بزرگ در زندگی زوج میان‌سال می‌دهد، زوجی که ناگهان می‌بینند در جوانی چه کارها که نکردند و حالا می‌خواهند جبران گذشته ازدست‌رفته را بکنند. فیلم در نیمه ابتدایی خود که تضاد میان زندگی زوج میان‌سال دچار رخوت و زوج جوان سرخوش را به نمایش می‌گذارد، با اتکا به ظرافت‌هایی مثل علاقه عجیب زوج میانسال به گوشی‌های همراه و درمقابل علاقه زوج جوان به مکالمه رودررو با دوستانشان موفق می‌شود فضایی وودی آلنی خلق کند از زندگی آدم‌هایی که سعی می‌کنند برای خودشان کسی شوند و دراین‌بین دیالوگ‌های هدف‌دار و پرسه‌زدن در خیابان و یا نشستن دور میز شام و حرف‌زدن یا گوش‌دادن به موسیقی جز نقش مهمی دارد. اما فیلم از نیمه که می‌گذرد و گره اصلی خود را ایجاد می‌کند، (سوءاستفاده‌گربودن پسر جوان و فریب‌دادن مرد میان‌سال) از مسیر خارج می‌شود. این ازمسیر‌خارج‌شدن بیش از هرچیزی در فیلمنامه نمود دارد تا لحن کارگردانی که تا انتها یکدست است. بومباک تا میانه فیلم شخصیت بن استیلر را آدمی نشان می‌دهد که از فرصت‌هایش استفاده نکرده و دیگران را مقصر می‌داند و حضور پسر جوان را به‌عنوان محرکی نشان می‌دهد برای دوباره به‌خودآمدن شخصیت استیلر، اما با شکل‌گرفتن خط داستانی سوءاستفاده هنری پسر جوان همه‌چیز به‌هم می‌ریزد و فیلم اساسا به اثری در فرصت‌طلب‌بودن جوان‌ها و بی‌خاصیت‌بودن قدیمی‌ها بدل می‌شود که به نوبه خودش بد نیست اما مهم اینجاست که فیلم جلوتر که می‌رود این ایده و فکر را هم نقض می‌کند و اشاره می‌کند فرصت‌طلبی جوان‌ها خوب است و بی‌خاصیتی میان‌سال‌ها به‌دلیل بی‌عرضگی آنهاست و بعد در سخنرانی‌ای پدرزن شخصیت استیلر ناگهان اشاره می‌کند که سرقت هنری اشکالی ندارد و مهم چیزی است که روی پرده می‌بینیم. درواقع بومباک در مقام نویسنده، انگار خودش بین طرف‌داری از پسر جوان سودجو و استیلر میان‌سال تنبل دودل بوده. این تناقض و تغییر مسیر بین جوان‌گرایی و میان‌سال‌گرایی باعث می‌شود نیمه دوم فیلم یکدستی نیمه اول را نداشته باشد، لحن شوخ آن را از دست بدهد و نتیجه فیلمی گمراه‌کننده و سردرگم شود که حتی جملات ابتدایی را که از «استاد معمار» ایبسن روی تصویر نقش می‌بندد، نقض کند؛ فیلمی که با استناد به همین جملات درباره مجال‌دادن به جوان‌هاست اما فیلم‌ساز انگار خودش این جملات را باور ندارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.