|

به مناسبت نمایشگاه ابوالقاسم سعیدی در گالری شهریور

نقاش پرِ طاووس

فرح ابوالقاسم: نقاشی ابوالقاسم سعیدی شیرین نیست، به‌ظاهر شیرین است؛ شیرینی‌اش از تلخی آمده. مگر یک شاخه پرشکوفه هلو با برگ‌برگ لطیف گلگونش و‌ عطر تلخ و شیرینش زینت زندگی ما نمی‌شود آن‌روزهایی که جهان به کام دلمان چرخ نمی‌خورد؟ آیا تابه‌حال شده است وقتی دلتنگ هستید برای خودتان گل بخرید و به تماشایش بنشینید؟ سعیدی همین کار را می‌کند، آن گل را در آب می‌نشاند، در بشقابی سفید هلو می‌گذارد و بر تاقچه‌ای تیره‌‌گون سایه‌ای رمیده و کم‌پیدا نقش می‌کند؛ بشقاب سفیدی که هلوی همان شاخه پرشکوفه در آن است. سعیدی تلخی زهر را می‌گیرد. تماشای نقاشی‌هایش گشت‌و‌گذاری است به باغی که او درختانش را کنار راه و پرچین و در جوار آب و آسمان نشانده و شاخ و برگ اضافی‌شان را پیراسته و در آخر تو را مبهوت برجا گذاشته که آنچه می‌بینی شاخ و برگ است یا آنی از عبور دست‌های طاووس خرامان. ترکیب درخت و پرنده و درهم‌شدنشان باغ را بهشت‌گونه می‌کند و دستت را که بلند می‌کنی نور سر انگشتانت را ناز می‌کند. او انگور آن تاکستان نادیدنی و هلوی آن بستان دورازدست و گل‌های شکوفای عطرآگینش را کنار هم می‌نشاند تا طبیعت دیگری بسازد. چه توفانی در جان بی‌قرار اوست که این‌گونه رنگ‌به‌رنگ تلخی‌ها را می‌آراید تا درمان درد شود؟ در جان سعیدی شوریدگی رنگینی است که مجال دیدن و نوازش را به چشم‌های ما پیشکش می‌کند. به دمی آسودن در سایه‌سار خنک و ستاره‌آذین درختان و خستگی فقدان شادمانی را از جان به‌درکردن میهمانمان می‌کند. نقاش درختان رها در باد همه‌جا کنار ما ایستاده‌ است و تماشا می‌کند. گاه‌گاه بشقابی با خجالت از زیر تاقچه‌ای سرک می‌کشد و خوشه انگوری نیم‌خورده کنجکاو و بازیگوش ما را نگاه می‌کند. چه می‌گویند به‌هم؟ باد در میان خطوط مورب شاخه‌ها به آتش‌بازی رنگ چه می‌گوید؟ نجوای هلو در کنار گوش کاسه سفال و خنده گل سرخ با انگور، چه می‌گویند به‌هم؟ آیا این‌همه از فقدان نیست؟ از دلتنگی نیست؟ از تنهایی نیست که این‌گونه می‌بخشد رنگ را، هوا را و شادی را به بوم‌هایش و این‌گونه می‌پاشد عطر را و شور را به چشم‌هایمان؟...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.