جشنواره كارلو ويواري میزبان کارگردان ایرانی
مکالمه امير نادري و آرتور پن در قلب اروپا
شرق: مصاحبهكننده آرتور پن است؛ كارگرداني كه مصاحبههاي ديگري هم داشته. او اما اينبار جلو دوربين يك ايراني نشسته و حاصل چهار ساعت گپ و مصاحبه فيلم «میزانسن با آرتور پن: یک مکالمه» شده كه اينروزها در جشنواره كارلو ويواري به نمايش درآمده است. فيلمي از امير نادري اينروزها در پنجاهمين دوره جشنواره كارلو ويواري در حال نمايش است. اين فيلم امروز شنبه، 20 تير براي دومينبار به نمايش گذاشته ميشود. جشنواره كارلو ويواري كه يكي از رويدادهاي مهم سينمايي دنياست، در جمهوري چك برپا ميشود و امسال يك میهمان ايراني هم دارد. امير نادري از سال 69 در آمريكا زندگي ميكند و فيلم «دونده» او از سوی تعدادی از منتقدان در فهرست یکی از تأثیرگذارترین فیلمهای ربعقرن اخیر معرفی شده است. یکی دیگر از فیلمهای نادری «ماه» نام دارد. نادری گفته ٢٠ سال درباره موضوع این فیلم کار کرده و یکی از دلایل مهاجرتش از ایران به آمریکا، ساختن همین فیلم بوده. او در سال ٢٠٠٨ برای فیلم «وگاس: براساس یک داستان واقعی»، نامزد جایزه شیر طلای شصتوپنجمین جشنواره فیلم ونیز و همچنین برای فیلمهای «دونده» و «آب، باد، خاک» در سالهای ۱۹۸۵ و ۱۹۸۹ برنده جایزه بالن طلایی جشنواره فیلم سه قاره نانت شد. اين كارگردان ايراني سال گذشته نيز با فيلم «میزانسن با آرتور پن: یک مکالمه» در بخش كلاسيك جشنواره ونيز حضور داشت و اينروزها همين اثر در پنجاهمين جشنواره كارلو ويواري نمايش داده ميشود. به گزارش ايسنا، نادري در «میزانسن با آرتور پن: یک مکالمه» با آرتور پن، كارگردان آمريكايي، به گفتوگو نشسته است. البته كل گفتوگو بيشتر از اينها و در حدود شش ساعت است كه چهار ساعت آن براي اين مستند در نظر گرفته شده است. پن كه بیشتر براي ساخت فیلم «بانی و کلاید» شهرت دارد، در سال 2010 درگذشته و نادري فيلم خود را از اواخر سال 2004 آغاز كرد. نادري در مورد دلايل ساخت مستندي با موضوع آرتور پن به كافه سينما گفته است:«پن برای من یکی از تأثیرگذارترین فیلمسازان آمریکایی است. او متعلق به نسلی از فیلمسازان است که با آنها بزرگ شدم. نمیتوانستم با پن صحبت کنم چون مردی بهشدت آرام و خجالتی بود. اما روزی با جاناتان دمی رفیق شدم و از او خواستم که واسطه آشناییمان شود. سپس با هم صمیمی شدیم و رفاقت کردیم. درباره زندگی و سینما خیلی با هم گپ میزدیم. دیر به من اعتماد کرد. بارها از او این مصاحبه را خواستم. بالاخره پذیرفت. اما شرط گذاشت که باید فقط خودمان دوتا باشیم. گفتم باشد. بنابراین آخر سال ۲۰۰۴ و اول سال ۲۰۰۵ شروع کردیم. در پنج ماه من شش ساعت فیلمبرداری کردم. اول به خودم گفتم نمیخواهم مصاحبه را کسی ببیند. تمام نگاتیوها را به یکی از دوستان نزدیکم سپردم و از او خواهش کردم از آنها نگهداری کند. پس از پنجسال دوستم تماس گرفت و گفت امیر میخواهم ازدواج کنم با اینها چه کنم؟ دوباره خواهش کردم آنها را نگه دارد. پس از سه سال دوباره دوستم تماس گرفت... بنابراین فیلمها را به انریکو گزی که یکی از علاقهمندان آرتور پن است دادم. او گفتوگویی هم با آرتور انجام داده بود و دربارهاش نوشته بود. انریکو پس از دیدن فیلمها اصرار کرد که آنها را سرهم کنم. من آنها را تدوین و به فیلمی سهساعتونیمه تبدیل کردم».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.