|

آن ضریح نخستین در شهری به نام نجف

سعید برآبادی: نجف شهر اسطوره‌هاست؛ اسطوره‌ای‌تر از کوفه که کوچک است و تلخ و ناجوانمرد. نجف، بزرگ است، بزرگ نبوده، بزرگی را در آن به خاک سپرده‌اند و حالا عریض و طویل شده، تجاری شده، صنعتی هم لابد! اما قلب تپنده‌اش هنوز بارگاه اوست؛ بازارها از سراسر شهر تاب می‌خورند تا به ضریحش برسند، بزرگ‌ترین قبرستان جهان در کنارش آرمیده، با پیغمبران و شایستگان و او، شهید زنده‌ای است که در نجف ایستاده و شاهد فروپاشی تمدن بزرگ بین‌النهرین است. زائران امام اول، برای دیدنش از هزار گیت عبور می‌کنند، از هزارویک ایست بازرسی که اتوبان‌های منتهی به نجف را احاطه کرده. از فرودگاه 10دقیقه‌ای بیشتر تا حرم راه نیست، اما آن‌قدر ایست بازرسی هست که برای رسیدن، اشتیاق دیوانه‌وار با گرمای نجف گره می‌خورد و زائران را به صدا درمی‌آورد. درست شبیه دُرِ نجف که سوغاتی ایرانی‌هاست از آن خطه، شهر بر فراز تپه‌های کوتاهی قرار گرفته و می‌درخشد. خیابان‌های منتهی به حرم؛ همان‌هایی که به میدان جمهوری و خیابان آزادی می‌رسند، شیک و مجلسی شده‌اند، با چند برند معتبر. از مسجدهای معروف، هر یک راهی تا حرم هست که زائران پیاده آن را گز می‌کنند، سوغاتی می‌خرند، می‌ایستند، نماز می‌خوانند و زیر سایه‌های نخل می‌نشینند. شهری که زمانی یک نگین معماری بی‌نظیر بوده، امروز در آستانه فراموشی است؛ خانه‌ها ویران شده‌اند، معماری عربی شهر در حال نابودی است و خانه‌هایی که متولد شده‌اند کاملا معمولی و سرامیک‌شده‌اند. نخل‌ها به خارج از شهر رفته‌اند و خیابان‌ها در حال آسفالت‌کشی تازه‌اند. دور حرم اما همان است که بود، همان بازارها و بازارچه‌ها با سوغاتی‌های گران‌قیمت و زائرانی که نه از گرما می‌نالند و نه از شلوغی. امیدوار به زیارت امیرالمؤمنین(ع)، پناهنده شهری شده‌اند که امنیتش را ایرانی‌ها فراهم کرده‌اند. آن‌سوی بارگاه شاه ‌مردان، قبرستان بزرگی است که روایت شده، تمام مؤمنان جهان روزی در آن خواهند آرمید، از حضرت آدم که بابی از ابواب حرم امام‌علی(ع) به نام اوست تا شهدای جنگ‌های پی‌درپی سرزمین فرات. در این کوچه‌های شطرنجی اما کسی گم نمی‌شود، هیچ زائری به این شهر نمی‌آید، جز آنکه با میهمان‌نوازی خوب نجفی‌ها و سیدها‌ روبه‌رو شود؛ مردمانی که فارغ از ملیت و مذهب، دوستدار ایرانی‌ها، هندوها، لبنانی‌ها، سوری‌ها، ترک‌ها و کردها بوده‌اند. اتحاد بزرگ مسلمانان به دور ضریح طلایی اولین امام شیعیان، درست در چنین روزی شکل می‌گیرد و تا سه روز پیوسته برقرار است تا صدای ملکوتی قرآن، صحن آینه‌کاری‌شده او را در شب‌های قدر، نورباران کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.