بازسازی هنری
حسین عبدالهاشمپور
امروز و چند روز پیشِرو، بیش از هر زمان دیگر در سال، تزکیه نفس، بازیابی فطرت انسانی و بازگشت به اصول اخلاقی و دینی، مورد توجه است؛ خاطرتان باشد ١٥ بهمنماهی که گذشت، وقتی همینجا برایتان نوشتم «ایرانی در وضعیت اورژانسی»، کم نبودند دوستانی که خرده گرفتند اگر امروز حال ایرانی خوب نیست، نباید سیاهنمایی کرد؛ گفتند اگر دروغ و بداخلاقی دورهمان کرده، ماحصل دوران است و میگذرد! از شما چه پنهان، به این حجم خوشبینی غبطه خوردم و دوست هم داشتم باور کنم دور نیست صبحی که چشم باز کنیم و ببینیم ایران طلایهدار جامعه مدنی است؛ همه با لبخند به هم نگاه میکنند و شایستهسالاری مجالی برای اختلاس نگذاشته است... .حتی با وجود چنین خوشباوری شیرینی هم، عقل میگوید باید که هنر، جامعه امروز را آینهداری کند؛ نشاندادن، صفت مشترک هنر و آینه است؛ جامعه امروز ما آنسان در وجوهات متعدد کجومعوج است که دیگر نیازی بهکاریکاتور نیست، انعکاس واقعگرایانه این روزهایمان، خود نمایش کاریکاتور است. برای نائلآمدن به این نقد درون و شکستن خود، جامعه هنری باید از خود آغاز کند؛ حال هنر ما مانند دیگر اعضای جامعه، خوش نیست، بهگمانم چون حال هنرمندانمان خوب نیست، شنیدن چنین جملاتی که «هنرمندان چشم دیدن یکدیگر را ندارند»، برای مردم عادی و «منیتها» سبب شده باورپذیری اجتماع از نقش اصلاحگری هنر در جامعه کمرنگ شود... .کاش مانند گروههای محیطزیستی که داوطلبانه نایلون زباله به دست میگیرند و در ساحل دریا و دامان جنگل زباله جمع میکنند (که خود نماد جامعه تحولخواه ایران است)، هنرمندان هم روابط میان خویش را غبارروبی و پاکیزه کنند... بازسازی و بازیابی هنری میتواند پیشنیاز درمان ایرانی در بستر بیماری بداخلاقی باشد... شاید اینروزها بهترین فرصت است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.