اعدام موسولینی
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
یک روز قبل از آن برگهاس بمباران شده بود. وقتی مادر و دوستش به آنجا رسیدند، غارت شهر نیز شروع شده بود. در نزدیکی پناهگاه مستحکمی که گروه طرفداران خالص هیتلر حضور داشتند، صدای شلیک تانکهای روسی شنیده میشد. حملات هوایی نیز هر روزه از غرب و شرق و از همهجا ادامه داشت. همه از خواب محروم بودند. فضای خفقانآور، همه را تحتفشار گذاشته بود. به گفته خودش: «ولی من خیلی خوشبختم. بهخصوص اینکه در این زمان کنارش هستم. روزی نیست که از من نخواهد به برگهاس بروم؛ چون آنجا در امنیت است. اما تا الان، من پیوسته برنده بودهام». به زنان آموزش میدادند تا از تپانچه استفاده کنند. به همین دلیل بود که گفت... «ما آنقدر مهارت پیدا کردهایم که هیچ مردی جرئت ندارد با ما مبارزه کند». روحیه ورزشی دوشیزه براون از منطق عملیاش جلو میزد. او شاید تنها کسی بود که از تنهایی نمینالید. چون سالها بود که به آن عادت کرده بود. این در حالی بود که جهان داشت میلرزید و آن پناهگاه مستحکم نیز داشت فرومیریخت. بهنظر میرسید او بیش از هرزمان دیگری آرام است: «شب گذشته برای اولین بار ترجیح دادم با تلفن حرف بزنم. بعد از امروز دیگر خبری از تماسهای تلفنی نیست. بااینحال، کاملا ایمان دارم که همهچیز خوب خواهد شد. او [هیتلر] آرزوهای زیادی دارد. حتی بیش از گذشته». خبر اعدام موسولینی و معشوقهاش این نگرانی را دوچندان کرد. ساکنان پناهگاه مستحکم احساس میکردند آلمان دیگر از آنها حمایت نخواهد کرد و خروج از آنجا برایشان خطرناک خواهد بود. اما اِوا به هیچ چیزی جز مردی که دوستش میداشت، فکر نمیکرد. «بیچاره آدولف، همه تو را ترک کردند. همه به تو خیانت کردند». سه روز بعد، بهنظر میرسید اوا دارد واقعیتها را درک میکند، زیرا برای دوستش هارتا نوشت: «عزیزم هارتا، اینها آخرین سطرهایی است که برای تو مینویسم کمااینکه اینها آخرین نشانههای زندگی من است». آخرین هفته ماه آوریل بود: «جرئت نمیکنم به گرتل نامه بنویسم.
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.