|

مگره و پی‌یِترِ لتونی

«پی‌یِترِ لتونی» نوشته ژرژ سیمنون، عنوان پنجاه‌ودومین کتاب از مجموعه کتاب‌های پلیسی «نقاب» است که چندسالی است از طرف نشر جهان کتاب منتشر می‌شود. «پی‌یترِ لتونی» را عباس آگاهی به فارسی ترجمه کرده است. در این داستان، سربازرس مگره، کارآگاه معروف رمان‌های سیمنون، در ماجرایی اسرارآمیز درگیر می‌شود که شخصیت اصلی آن، تبهکاری شناخته‌شده برای پلیس بین‌المللی است. تبهکاری به نام پی‌یترِ لتونی. او کلاهبرداری با شهرت جهانی است که در سراسر اروپا تحت‌تعقیب است. اکنون گزارش عزیمت او از کراکوی (لهستان) سوار بر قطار «ستاره شمال»، کشور به کشور و شهر به شهر، تا پاریس مخابره می‌شود. در پاریس، سربازرس به ایستگاه راه‌آهن می‌آید، اما با جسد مردی در دستشویی قطار روبه‌رو می‌شود که گلوله‌ای از فاصله نزدیک به زندگی‌اش پایان بخشیده است. در گیرودار کشف جسد، مردی از میان مسافران و با مشخصاتی شبیه به پی‌یتر لتونی، از ایستگاه خارج می‌شود. سربازرس مگره در تعقیب آن مرد روانه هتل ماژستیک می‌شود تا او را از نزدیک زیر نظر بگیرد... و این چنین، ماجرایی آغاز می‌شود که با فرازوفرودهای بسیار و صحنه‌پردازی‌های اعجاب‌آور ادامه می‌یابد. به‌تدریج پی‌یترِ لتونی چهره‌های دیگری به خود می‌گیرد و سلوک و رفتارش هربار شخصیت متفاوتی را جلوه‌گر می‌کند. حکایت پی‌یتر، از سرگذشت یک تبهکار عادی فراتر رفته، به پیشینه فعالیت او در جوانی، به‌عنوان یک دانشجوی فلسفه و رئیس انجمن «اوگالا» می‌رسد؛ انجمنی متشکل از دانشجویان ملی‌گرا و اغلب یهودی تارتو (در استونی) که با روس‌ها و ارتش سرخ رویاروی می‌شوند.شخصیت‌های متعدد با ویژگی‌های متفاوت، انسجام داستانی رمان با بافت چندلایه و پیچیده که معماهایی را طرح و رمزگشایی می‌کند، و تحلیل روان‌شناسانه افراد درگیر در ماجراهای پرشمار، از ویژگی‌هایی است که می‌توان برای این رمان ژرژ سیمنون برشمرد.آنچه در پی می‌آید سطرهایی است از این رمان: «به بعضی کارها نمی‌شود تفاخر کرد و پیش‌کشیدن حرفشان موجب لبخند می‌شود، بااین‌حال، مستلزم میزان زیادی ازخودگذشتگی هستند.مگره نخوابیده بود. از ساعت پنج‌ونیم تا هشت در کوچه‌هایی در معرض جریان باد، تکان خورده بود.به‌محض ورود به لابرئوته خیس شده بود. حالا در هر قدم، کفش‌هایش آبی کثیف ترشح می‌کردند، کلاه شاپواش از شکل و قیافه افتاده بود، آب به پالتو و کتش نفوذ کرده بود. باد باران را مثل سیلی به صورتش می‌کوبید. کوچه تنگ و تاریک و متروک بود: باریکه راهی مستقیم و شیب‌دار، در میان دیوار باغ‌ها، که در وسط آن سیلاب جاری بود. لحظه‌ای طولانی بی‌حرکت باقی ماند. حتی پیپش، بین دندان‌ها، خیس شده بود. هیچ امکانی وجود نداشت که در نزدیکی ویلا خود را پنهان کند. تنها کاری که می‌توانست بکند این بود که به هر شکلی شده، کنار دیواری قوز کند و انتظار بکشد. اگر افرادی از آنجا گذر می‌کردند و او را می‌دیدند، اغلب برمی‌گشتند و نگاهش می‌کردند. شاید ناگزیر می‌شد ساعت‌ها آنجا بماند. هیچ دلیل قاطعی وجود نداشت که مردی در آن خانه باشد. و اگر مردی هم آنجا بود، آیا مجبور می‌شد از خانه خارج شود؟ بااین‌حال مگره، کسل، پیپ خیسش را پر از توتون کرد و تا جایی که توانست خودش را به فرورفتگی دیوار چسباند...».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.