جنبش 26 ژوئیه چه بود و چه شد
جنبش ۲۶ ژوئیه، سازمانی به رهبری فیدل کاسترو بود و در سرنگونی «فولخنسیو باتیستا»، دیکتاتور کوبا در سال ۱۹۵۹، اصلیترین نقش را ایفا کرد. جنبش ۲۶ ژوئیه نقطه سرآغاز انقلاب کوبا بود؛ درواقع در دو جبهه روستایی و شهری با باتیستا به مقابله برخاست. این جنبش نام خود را از واقعه حمله نافرجام به پادگان «مونکادا» در شهر «سانتیاگو» کوبا در ۲۶ ژوئیه ۱۹۵۳، گرفته است. حمله به پادگان مونکادا به فرماندهی فیدل کاسترو و بهمنظور سرنگونی فولخنسیو باتیستا، دیکتاتور وقت کوبا، انجام گرفت. در این حمله گروهی از جوانان نیز مشارکت داشتند. این حمله، اگرچه نافرجام ماند، اما آغازگر جنبش ۲۶ ژوئیه شد که در سال ۱۹۵۵ و با مشارکت ۸۲ تبعیدی ازجمله «فیدل کاسترو»، برادرش «رائول کاسترو»، «کامیلو سین فوئگوس» و «چهگوارا» آرژانتینی، مجددا در مکزیک سازماندهی شد. در اواخر سال ۱۹۵۶ این ۸۲ مرد تبعیدی سوار بر قایق تفریحی شدند و بندر «توکسپان» در ایالت «ورزاکروز» مکزیک را ترک کردند، آنها در دوم دسامبر سال ۱۹۵۶ برای قیام علیه باتیستا، مجددا پا به خاک کوبا گذاشتند؛ اما علائم اولیه نویدگر آیندهای خوش نبود، زیرا تبعیدیان در روز روشن پا به خشکی گذاشتند و نیروی هوایی ارتش کوبا به آنها حمله کرد. اغلب تبعیدیان در این حمله جان خود را از دست دادند. پس از حمله، گروه دوپاره شد و دو روز سرگردان بودند. تبعیدیان بیشتر آذوقهای را که همراه خود آورده بودند نیز در ساحل رها کردند. درنهایت 16 نفر از اعضای این گروه توانستند در کوههای «سیرا مائسترا» گردهم آیند. در کوهای سیرا مائسترا تبعیدیان مجددا به نیروهای ارتش کوبا برخوردند. در جریان نبرد سیرا مائسترا، چهگوارا از ناحیه گردن و سینه هدف گلوله قرار گرفت؛ اما جراحت شدیدی برنداشت. چهگوارا که در اصل پزشک بود به مجروحبودن خود توجهی نکرد و پس از نبرد به مداوای دیگر مجروحان پرداخت. نبرد سیرا مائسترا اولین مرحله نبرد انقلابیون بود. انقلاب کوبا دو سال بعد و در نبردهای متعدد دیگری در ژانویه ۱۹۵۹ به پیروزی رسید. در سال ۱۹۶۵، جنبش ۲۶ ژوئیه با نهضتهای انقلابی دیگر در قالب حزب کمونیست کوبا ادغام شد. پرچم جنبش ۲۶ ژوئیه، اما همچنان بهعنوان نماد انقلاب کوبا حفظ شده است. ------------------------------------------------------------ کوباییهای ساکن آمریکا طبق سرشماری سال ۲۰۰۲، حدود ۱٫۲ میلیون نفر از افراد کوباییتبار (حدود ۱۰ درصد جمعیت کنونی کوبا) در آمریکا اقامت دارند. بسیاری از این کوباییها برای رفتن به آمریکا راه دریا را در پیش گرفتند و با استفاده از قایقها و زورقهای کوچک مسیر بین این دو کشور را طی کردند. در ششم آوریل ۱۹۸۰، حدود ۱۰ هزار کوبایی به سفارت پرو در هاوانا رفتند و درخواست پناهندگی سیاسی کردند. چند روز بعد، دولت کوبا برای کوباییهایی که از سفارت پرو درخواست پناهندگی کرده بودند، مجوز مهاجرت صادر کرد. در ۱۶ آوریل، ۵۰۰ کوبایی سفارت پرو را به قصد کاستاریکا ترک کردند. در ۲۱ آوریل، بسیاری از این افراد شروع به سفر به میامی از طریق قایقهای شخصی کردند که آمریکا از ورود آنها جلوگیری کرد؛ اما مهاجرتها ادامه یافت، چراکه کاسترو اعلام کرد هرکسی تمایل به ترک کشور دارد، آزاد است این کار را از طریق منطقه پورت ماریل انجام دهد. بیش از ۱۲۵ هزار کوبایی پیش از پایان این جریان در ۱۵ ژوئن، کوبا را به مقصد آمریکا ترک کردند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.