توقیف «توفیق»باعث افتخار بود
کامبیز درمبخش
روزنامه یا مجله «توفیق» یک نوستالژی برای همه ایرانیهای دهه 30 تا اواسط سالهای 50 است. روزنامه توفیق با اینکه در مجموع در هشت صفحه و بعضی اوقات در 16 صفحه منتشر میشد، اما از نظر محتوا غنی بود. بسیاری از بزرگان، شاعران، نویسندگان و کاریکاتوریستهای آن زمان با این روزنامه همکاری میکردند که مشهورترین آنها آقایان لطیفی، عمران صلاحی، پرویز شاپور، اردشیر محصص، سخاورز، ایرج زارع، عربانی، پاکشیر و من- کامبیز درمبخش- بودند که در رأس آنها حسن توفیق، کاریکاتوریست، بود که روی جلدهای مجله را میکشید و خوب میکشید. البته نویسندگان معروفی هم با توفیق کار میکردند که فهرستی بلندبالایی هم بود. آقای ابوالقاسم حالت، آقای احترامی، محجوبی، کیومرث صابری، فرجیان، محمد پورثانی و خیلیهای دیگر. حسن و عباس و حسین توفیق برادران و بنیانگذاران توفیق بودند که دکتر عباس، سردبیر و حسن توفیق قسمت فنی چاپ را برعهده داشتند. رمز موفقیت توفیق، ایرانیبودن خالص و انتقادات جذاب، قوی و کاریکاتورهای منحصربهفرد آن بود. خلاصه به دل مردم مینشست و همه از جمله خود من منتظر روز انتشارش بودیم. به نظر من کاریکاتور در ایران با روزنامه توفیق به مردم شناسانده شد. البته همزمان مجلات فکاهی و قوی سیاسی دیگری مانند چلنگر، آهنگر، حاجیبابا و مجله کاریکاتور محسن دولو هم منتشر میشد ولی اقبال عمومی توفیق بیشتر بود. روزنامه توفیق برای من یک آموزشگاه بود و من در مدت هفتسال تبدیل به یک کاریکاتوریست حرفهای شدم. روزنامه توفیق هرازچندگاهی توقیف میشد که این برای کارکنانش یک افتخار هم بود. ناگفته نماند هرازچندگاهی محرمعلیخان سانسورچی معروف که بازنشسته شهربانی بود را در راهپلههای توفیق میدیدم. یکی از جذابترین کاریکاتورهایی که توفیق درباره توقیفش منتشر کرد، کار آقای لطیفی بود که از این قرار بود: کاکاتوفیق داشت در دوات مرکب خود، قرص آسپرین میانداخت و شخصی از او میپرسید داری چیکار میکنی و کاکاتوفیق میگفت میخواهم یک کاریکاتور بیدردسر بکشم. فردای آن روز شرکت دارویی آسپرین، چندین کارتن آسپرین برای بچههای روزنامه فرستاد که یک بستهاش هم به این جانب رسید. امروز جای روزنامه توفیق واقعا خالی است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.