رقابتهای تلویزیونی از «کندی» تا «اوباما»
در سال ۱۹۶۰ از هر ۱۰ خانوار آمریکایی، ۹ خانوار تلویزیون داشت و نخستین مناظره تلویزیونی جهان میان «جان اف کندی» و «ریچارد نیکسون» انجام شد. در این مناظره تلویزیوني حرکات دست و میمیک صورت کندی نتیجه انتخابات را تغییر داد و از آن زمان تاکنون ستادهای تبلیغاتی تلاش فراوانی برای بهتر نشاندادن کاندیدای خود میکنند. در مناظرهای که میان «سارا پیلین»، نامزد سمت معاوناولی از حزب جمهوریخواه و سناتور «جوزف بایدن»، رقيب دموكرات او، انجام شد، سارا پيلين شانسی براي پيروزي نداشت، اما نکتهای که باعث شد او این مناظره را نبازد، نگاه مستقیم او به دوربینهای تلویزیونی و اعتمادبهنفسش بود که خود را بسیار مسلط نشان داد. بسیاری از کارشناسان معتقدند «جان اف کندی»، رئیسجمهوری آمریکا، طی سالهای 1961 تا 1963 بهترین استفاده را از تلویزیون برای پیروزی در انتخابات ریاستجمهوری کرد و او درواقع به اهمیت این رسانه زودتر از رقبای خود پی برد. اما با گذشت سالهای زیاد و انقلاب در عصر ارتباطات ماهیت استفاده از این پدیده بهطور کلی تغییر کرده است. اگر در زمان کندی، مردم پای تلویزیونهای کابلی مینشستند، اکنون تلویزیونهای ماهوارهای و اینترنتی، جهان را تسخیر کرده است. انتخابات ریاستجمهوری 2008 میلادی، دو تغییر عمده را در جامعه آمریکا بهوجود آورد؛ نخستین تغییر، همان ورود یک دموکرات آفریقایی- آمریکایی به کاخ سفید بود و دومین که بزرگترین تغییر محسوب میشود، تبدیلشدن اینترنت به پادشاه رسانههای سیاسی بود؛ به گونهای که عدهای معتقدند عصر ریاستجمهوری تلویزیونی که با کندی آغاز شده بود، با باراک اوباما به پایان رسید و عصر ریاستجمهوری اینترنتی در اين كشور آغاز شد. امروزه هیچکس نمیتواند به بیش از صد میلیون کاربر اینترنتی که به سرعتهای پهنای باند بالا دسترسی دارند، بیاعتنا باشد. هرچند در انتخابات ۲۰۰۴ «جان ادواردز» و سپس «جان کری» از اینترنت و بلاگها برای پیروزی در انتخابات استفاده کردند، اما با همه این اوصاف، انتخابات را به «جورج بوش» پسر باختند. در انتخابات گذشته، باراک اوباما برای آنکه بتواند به عنوان کاندیدای حزب دموکرات انتخاب شود، در رقابتی نفسگیر و فشرده بر «هیلاری کلینتون» غلبه کرد که لابیهای فراوان سیاسی بههمراه داشت، اما آنچه برتری اوباما را رقم زد، استفاده بجا و صحیح از اینترنت بود. به باور تحلیلگران، برای اوباما مرحله اول انتخابات بسیار سختتر و نفسگیرتر از مرحله دوم بود و اگر بلاگرها و جوانان از او حمایت نمیکردند، بعید بود او تا این مرحله بالا بیاید. «جان تریپی» که مدیر انتخاباتی «ادوارد دین» در سال 2004 بود، دراینباره میگوید «باراک اوباما با استفاده از تلویزیون دیجیتال در کنار اینترنت، بزرگترین شبکه هواداران را که ما تا پیش از آن دیده بودیم، تشکیل داد و بدون هیچ شکی ارتباط از طریق یوتیوب و دیگر شبکههای اجتماعی، او را به کاخ سفید رساند». اوباما در این انتخابات، از ترکیب تلویزیون، اینترنت و رسانههای اجتماعی، حامیان زیادی را به سمت خود جلب کرد و ارتباط خود با آنان را از تغییر همان رسانههای دیجیتال حفظ کرد. اوباما بهخوبی میدانست رأیدهندگان تصميم آخر خود را براساس شنیدههای خود میگیرند، ازهمینرو در دقایق آخر زمان تبلیغاتی خود، در تلویزیونهای پربیننده مانند «سیبیای»، «انبیسی»، «فاکس»، «یونیوژن»، «بیایتی» و «تیوی وان» تنها نیمساعت برای خود زمان خرید تا با مخاطبان تلویزیونی سخن بگوید؛ نیم ساعتي كه به گفته تحليلگران آمريكايي از سال 1992 تاکنون بیمانند بود. دراینمیان از همان آغاز مبارزات انتخاباتی در فوریه سال 2007، «گوداستین»، یکی از مشاورههای رسانهای اوباما، توانست حمايت حدود دو میلیون شهروند آمريكايي در «مایاسپیس»، شش و نیم حامی در فیسبوک و یک میلیون و 700 هوادار در توييتر برای اوباما جلب كند. استراتژی استفاده از شبکههای اجتماعی نتیجه خوبی به دنبال داشت تا جایی که «هیلاری کلینتون»، رقیب درونحزبی اوباما، از میدان خارج شد. از سوي ديگر، اوباما توانست تغییر مهمی را در عادت مصرفی رسانهای آمریکا در راستای راهیابی به کاخ سفید بهوجود آورد. برای مثال، او از کاهش بینندگان تلویزیونهای عادی و کمشدن اشتیاق مردم آمریکا برای خواندن روزنامههای نوشتاری بهترین بهره را برد و مبارزات خود را به تلویزیونهای ماهوارهای و شبکههای اینترنتی سوق داد. گوداستین تأکید میکند جان اف کندی، تنها به تلویزیون پناه برد، «دونالد ریگان»، رئیسجمهوری سابق آمریکا، بر «ارتباطهای نزدیک» با استفاده از قدرت تلویزیون متوسل شد و اوباما برای پیروزی بر حضور روزانه در «یوتیوب» و رسانههای تصویری دیجیتال متمرکز شد. او میگوید: «اوباما ایدههای جدیدی را برای استفاده از تکنولوژی جدید بهکار بست. برای مثال، او با صدای خودش به پرسشها پاسخ میگفت، یک هزار و 800 تلفن برای پاسخگویی به رأیدهندگان در نظر گرفته بود، از پیامهای نوشتاری استفاده میکرد و به مردم یادآوری میکرد زود بهپای صندوقهای رأی بروند». جان تریپی نیز دراینباره میگوید: «این سیاست بر قدرت رئیسجمهوری افزوده و باعث کاهش و فرسودگی کنگره شده است. اگر میلیونها شهروند آمریکایی برای تصویب طرحهای رئیسجمهوری به صفحات در شبکههای اجتماعی بپيوندند، دیگر کنگره نمیتواند قدرتعمل خود را افزایش دهد و در شرایط سختی قرار میگیرد». او ادامه میدهد اگر رئیسجمهور بگوید اعضای کنگره برای تصویب لایحه اصلاحات پزشکی به سدی تبدیل شدهاند، در همان لحظات نخست 10 تا 15 میلیون آمریکایی با پیوستن به شبکههای اجتماعی از آنان میخواهند که مانع تصویب این طرح نشوند. این قدرتی است که تاکنون هیچ یک از رؤسایجمهوری آمریکا نداشته است؛ قدرت کنگره اكنون زیر سایه مردم آمریکا قرار گرفته است. دولت اوباما برای استفاده از این مزیت، سازمانی را برای حمایت از شبکههای اجتماعی خصوصی در فیسبوک، یوتیوب و توييتر تشکیل داده است. دراینمیان تنها استفادهکنندگان از یوتیوب بیش از 14 میلیون ساعت پای برنامههای رسمی و ویدئوهای انتخاباتی باراک اوباما مینشینند. طبق گزارشهاي منتشرشده، طي مبارزات انتخاباتي در سال 2008، «جان مككين»، رقيب جمهوريخواه اوباما، در فيسبوك تنها 625 هزار طرفدار داشت و در طول اين رقابتها تنها 150 ميليون پست در وبلاگها درباره مككين نوشته شده بود، اين در حالي است كه اين رقم براي اوباما 500 ميليون پست بود.
منبع: سیانان
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.