|

حزب،‌ اختلاف،‌ تفاهم

مهسا علی‌بیگی: افطاری حسن روحانی با احزاب اصولگرا و اصلاح‌طلب اتفاقی مهم در عرصه سیاسی بود. بحث تحزب و عمل به اصول حزبی و اصلا بودونبود احزاب جزء چالش‌های سال‌های اخیر است. به سراغ چند فرد شناخته‌شده رفتیم تا دیدگاه‌های آنان را درباره ضرورت وجود حزب و نحوه علاقه‌مندی ایرانیان به عملکرد حزبی جویا شویم.

الهه کولایی فعال سیاسی آنچه طبیعی است اینکه احزاب برنامه‌ها و اهداف خاص خودشان را دارند و هر کدام از آنها براساس مرام‌نامه‌ها و دیدگا‌ه‌های اعلام‌شده خودشان فعالیت می‌کنند اما نکته مهم این است که احزاب باید در فعالیت‌هایشان به منافع ملی هم توجه کنند؛ به این معنی که فعالیتشان مقوم منافع عموم مردم باشد و به‌گونه‌ای نباشد که تهدید منافع مردم یا بدتر از آن ایجاد فرصت برای رقبای کشور در عرصه بین‌المللی شود. البته باید توجه داشت همکاری و ائتلاف احزاب معمولا مربوط به جریان‌های فکری نزدیک به‌هم است یعنی احزاب نزدیک به‌هم از نظر فکری در مقاطع انتخابات یا شرایط خاص فعالیت‌هایشان را برای رسیدن به اهداف مشترک یکپارچه و منسجم می‌کنند اما به‌طور طبیعی احزابی که به جریان‌های سیاسی متفاوت مثل راست و چپ تعلق دارند، ماهیت دیدگاه‌هایشان سبب تفاوت و تنوع در رفتارها و جهت‌گیری‌هایشان می‌شود. آنچه در ضیافت افطار ریاست محترم جمهوری با دعوت از سران جریان‌های مختلف کشور مدنظر بود و من هم در سخنانی بر آن تأکید داشتم، تمرکز بر الگوی مذاکره و توجه به منافع و دیدگاه‌های مشترک بود که البته این به‌معنی همکاری نیست بلکه به این معنی است که می‌توان از کارکرد موفق مذاکره در محیط بین‌المللی برای تکرار این روش در محیط داخلی استفاده کرد. تجربه‌ای که در دهه‌های گذشته در کشور داشته‌ایم نشان می‌دهد طرح بسیاری از مباحث سیاسی و زمینه‌های گفت‌وگویی به شکل مجادله‌آمیز بوده است. درحالی‌که احزاب مختلف حتما حول منافع عمومی کشور مرزهای مشترکی دارند که باید به آنها توجه کنند. برای مثال می‌توان در این زمینه به موضوع مذاکرات هسته‌ای اشاره کرد که با همه اختلافات موجود، طرفین مذاکره بر منافع و تهدیدهای مشترک توجه کردند. این الگو می‌تواند در داخل کشور هم طرح و پیگیری شود. آقای «غلامحسین کرباسچی» هم در صحبت‌هایشان به همین موضوع اشاره کردند. در این زمینه نهادی مانند خانه احزاب می‌تواند ظرفیت بسیارخوبی باشد. همچنین تعامل بین چهره‌های بلندپایه کشور می‌تواند راهکاری عملی در این زمینه باشد؛ این شبیه همان چیزی است که در نشست‌های سران قوا برای حل مسائل کشور دیده می‌شود. بنابراین این نوع ارتباطات میان دبیران احزاب برای تمرکز بر منافع و مصالح کشور ضمن دنبال‌کردن منافع مختلف توسط آنها،‌ قابل‌اجرا و پیگیری است. البته باید دید چقدر این الگو در داخل کشور جدی است و چقدر برای آن تلاش می‌شود.

مرضیه برومند کارگردان آنچه متأسفانه درباره احزاب در ایران می‌بینیم این است که بعضی افراد، احزاب را نه براساس عقیده بلکه براساس منافع گروهی و شخصی انتخاب کرده‌اند. اینها آدم‌های فرصت‌طلب و ظاهرالصلاحی هستند که در همه احزاب و در طول تاریخ وجود داشته و دارند. کشور ما در طول تاریخ از همین افراد ضربه خورده است. من برای آدم‌های مؤمنی که عقیده‌ای دارند و روی اعتقادشان ایستاده‌اند احترام قائلم زیرا این افراد حرف طرف مقابل را می‌شنوند و به عقیده دیگران احترام می‌گذارند، اما کسانی که ادای اعتقادداشتن را درمی‌آورند خطرناک هستند. در حوزه فرهنگ و هنر من در هر دو جناح آدم‌های مثبتی دیده‌ام که برای هنر ارزش قائل هستند و کار هنرمندان را پیش می‌برند. به‌همین‌دلیل فکر می‌کنم این آدم‌ها هستند که به ایدئولوژی شخصیت می‌دهند،‌ نه ایدئولوژی حزب به افراد و معتقدم همراهی دو جناح با هم که در هر دو جناح انسان‌های بسیار مثبتی وجود دارد، حتما در همه حوزه‌ها؛ از اقتصاد و فرهنگ گرفته تا دیگر حوزه‌ها تأثیر مثبت دارد چون بیشترین انرژی‌ای که این روزها دارد در کشور تلف می‌شود صرف جدل‌هایی می‌شود که گاهی حتی می‌بینیم حرف دو طرف هم یکی است. امسال،‌ سال همدلی است؛‌ ما برای این همدلی چه می‌کنیم؟ با هم همدلیم یا نه؟ این را هم بگویم که همه باید با هم همدل باشند، فقط نگوییم اصولگرایان باید با اصلاح‌طلبان همدل باشند. باید اصلاح‌طلبان هم با اصولگرایان همدل شوند. همه باید با هم همدلانه و مادرانه موضوعات و مشکلات را حل کنیم. ای‌کاش خانم‌ها در کشور ما مسئولیت بیشتری برعهده داشتند زیرا به برخی مسائل باید مادرانه‌تر و دلسوزانه‌تر نگاه کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.