|

یک حوری در کارگاه عکاسی

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

اما چگونه برای یک زن جوان، با آن شادابی و سرگشتگی، کسی که دوست داشت یک هنرپیشه شود، امکان داشت در یک سال این‌طور فروبپاشد؟ باید برای درک این موضوع به ماه سپتامبر سال 1929 برگشت؛ یعنی همان نقطه آغازِ این پایان. سپتامبر سال 1929، خیابان شالینگ در مونیخ، شماره 50 کارگاه عکاسی هاینریش هافمان؛ فردی که به هیتلر کمک می‌کرد تا عکس‌های منفی و بد را به شکل مناسبی درآورد. او دوستی بود که پیوسته غذا می‌خورد و دست به تجربیات جدید درباره زوایای نور می‌زد. اِوا دستیار این معلم بود. یک روز معلم به‌همراه مردی وارد کارگاه شد. کسی که «تا حدودی سن داشت و دارای یک سبیل عجیب و پالتویی انگلیسی از پنبه با رنگ روشن بود و کلاه پشمی بزرگی بر سر داشت». از روی صندلی‌ای که نشسته بود، به آن دو نگاهی انداخت بدون اینکه مورد توجه قرار گیرد. دید آن مرد دارد او را می‌پاید. به‌صورتش نگاه نمی‌کند، بلکه نگاهش به پاهای او دوخته شده است. می‌گوید: «آن روز دقیقا من یک دامن کوتاه پوشیده بودم. برای همین ناراحت بودم. چون مطمئن نبودم که دوروبرش را خوب جمع کرده‌ام». آن مرد خودش را معرفی کرد: آقای ولف. دختر جوان که 17 سال بیشتر نداشت، متولد ششم مارس سال 1912بود؛ از یک خانواده نمونه در اطراف مونیخ؛ خانواده‌ای متوسط بدون اینکه فقیر باشد. پدرش با افکار جدید نازی‌ها به‌شدت مخالف بود. مادرش یک خیاط کاتولیک متدین بود. هر دوشان یک زوج محافظه‌کار بودند. اِوا کوچک‌ترین خواهر به‌شمار می‌رفت. کسی که خانواده به‌خصوص پدر نسبت به او محبت زیادی داشت و او را لوس می‌کرد. دختران خانواده براون در مدرسه‌ای دینی تربیت شدند. در همان دوران معلوم شد اِوا بیشتر از آنکه تمایل به درس داشته باشد، به‌دنبال عشق و عاشقی است. به‌سختی می‌شد برخی از مفاهیم زبان فرانسه یا تایپ روی دستگاه، حساب و برخی اصول اقتصاد خانواده را یاد بگیرد تا درنهایت بتواند یک زن خوب خانه‌دار شود. ادامه دارد

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.