زنان، ابزار سیاسی نشوند
ژاله شادیطلب . جامعهشناس
با مطالعه اسناد تاریخی برخی از مهمترین وقایع زندگی زنان ایرانی در صدسال گذشته، میتوان چنین استنباط کرد که در هر دورهای، مسائل زنان و جایگاه آنها در جامعه، عرصهای برای بیشترین مواجهه گروههای سیاسی حاضر در صحنه بوده است.
بهطورکلی مسائل زنان همواره موضوعی سیاسی بوده است و در اغلب مواقع، حتی حقوق اجتماعی آنها در دسترسی به آموزش، ورزش، ارتباطات و...، به ابزاری برای تسویهحسابهای سیاسی توسط طرفین یک رقابت تبدیل شده است. نمونه آن چگونگی و نوع پوشش آنهاست که فراتر از باورهای دینی، بهعنوان شاخصی برای اندازهگیری موفقیت یا عدم موفقیت یک جریان سیاسی در نظر گرفته میشود. زنان برای استفاده از حقوق سیاسی خود، غالبا توسط یکی از دو طرف مبارزه سیاسی، به مشارکتداشتن یا نداشتن تشویق شدهاند و پس از موفقیت، همه وعدهها به آسانی فراموش شده است. بهیقین اهمیت مشارکت زنان کشور ما را در برخی از تحولات تاریخی نمیتوان انکار کرد، مانند وقایع دهه ١٣٢٠ یا انقلاب اسلامی در ١٣٥٧. همچنین تلاشهای ارزنده آنها برای تغییر وضعیت و پایگاه خود در جامعه تحسینبرانگیز است؛ اما درعینحال، نمیتوان نادیده گرفت در بسیاری از مواقع، مخالفت یا پشتیبانی آنها از امری، نه برای اهداف خود، بلکه بیشتر برای منافع دیگرانی بوده است که در یک مقطع زمانی مشخص به آن احتیاج داشتهاند. کافی است به مسائل زنان در زمینههایی همچون دسترسی به آموزش، حق رأی و حتی نوع لباس از اواخر دوره قاجار تا امروز نگاه کنیم. به عکسهای زنان این دوره نگاه کنید؛ میتوان تغییر دولتها را با تغییر لباس زنان مطالعه کرد؛ همچون وقایعی دیگر در دورههایی دیگر. نگارنده بر این باور است امروزه، زنان کشور ما به چنان بلوغی دست یافتهاند که خود انتخاب کنند و درباره مسائل مهم زندگیشان تصمیم بگیرند. بهعنوان یک زن، از اینکه دیگران (بخوانید مردان) برای ما تصمیم میگیرند چه موقع و بهنفع چه کسی به میدان بیاییم یا اصلا نیاییم و آنجاکه باید به وعدههایشان عمل کنند، یکسره همه را فراموش میکنند، خسته و دلزدهام. زنان نباید ابزار تسویهحسابهای سیاسی قرار گیرند، مگر اینکه خود در محور تصمیمگیری درباره دلیل و نوع فعالیت سیاسی باشند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.