|

نمايش مرگ

هیتلر تا دو هفته دیگر هم برنگشت. تا آن زمان اوا هیچ چاره دیگری جز این نداشت که صبر کند. «به من آرامش نیامده است». این واقعیتی بود که می‌گفت. راه‌های رسیدن به هیتلر در عمل پیچیده بود. روزها می‌گذشت و برای اوا سؤال‌های عمیقی مطرح می‌شد. سعی می‌کرد احساسات عاشقانه‌اش را که ترحم نمی‌شناخت به عقلانیت نزدیک کند. «نمی‌دانم چرا او از من بدش می‌آید. شاید به‌خاطر آن جشن رقص باشد. اما او خودش به من اجازه داد بروم... چرا بدون اینکه به امید دیدار بگوید، رفت؟». اعصاب آن زن جوان زیر فشار بی‌رحمانه‌ای قرار داشت. به‌طوری که خوابش نمی‌برد و همه ابزارهای تفریح و خوشگذرانی را بر خود حرام کرد: «الان دوباره قرص‌های خواب‌آور خریده‌ام. برای همین خودم را پیوسته در حالتی نیمه‌جنون می‌یابم. نیازی نیست که خیلی به این چیزها فکر کنم». آدولف بیش از یک میل، به یک دغدغه دائمی برای او تبدیل شده بود. به‌نحوی که هیچ چیز دیگری نمی‌توانست آن را تسکین دهد. «جز یک چیز آرزویی ندارم و آن اینکه دست‌کم برای سه روز هم که شده سلامتی‌ام به‌هم بخورد و دیگر نباشم که بشنوم کسی از او صحبت می‌کند. چرا هیچ اتفاقی برای من نمی‌افتد؟ چرا من باید این‌همه را تحمل کنم؟ آه. چقدر آرزو می‌کنم. ‌ای کاش هرگز او را ندیده بودم». روز یازدهم مارس بود که آن ضربه سنگین فرود آمد. اوا سه ساعت بود که انتظار محبوبش را در مقابل هتل کارلتون می‌کشید. یک‌دفعه او را دید که نزدیک شده و گل می‌خرد. در حالی که می‌لرزید، دید در کنارش همان هنرپیشه چکسلواکی‌تبار ایستاده است. آنه اوندرا که خیلی هم خوشگل بود. هیتلر رفته بود تا با آن غنیمت جدیدش، شبی را سپری کند. اوای جوان آن روز، سال 1935 با هوشیاری‌اش چیزی را دریافت که سیاست‌مداران اروپایی مدت‌ها بعد متوجه آن شدند: ‌هیتلر به وعده‌هایش عمل نمی‌کند! همه‌چیز آماده بود تا آن زن شبیه به پنلوپه باوجود خواسته‌اش دست به یک حمله پرسروصدا بزند و به هیتلر نشان دهد تا چه حد مقصر بوده است. اما او همچنان به سقوطش ادامه داد. صبح روز 28 می ‌سال 1935: ‌«فورا برایش نامه‌ای نوشتم که تعیین‌کننده بود. آیا آن را موردتوجه قرار خواهد داد؟ خواهیم دید. اگر تا قبل از ساعت 10 امشب جوابی نگرفتم، 25 قرص خوابی را که دارم، می‌خورم و به خواب و آرامش بزرگ می‌روم». آیا این همان عشق سرگردانی بود که وعده‌اش را به او داده بود؟ ‌سه ماه گذشت. طی این مدت حتی یک نامه کوچک هم برای او ننوشت! درست است که او مشغول کارهایش بود و در آن دوران گرفتاری‌های سیاسی زیادی داشت، اما باید درآن‌میان وقتی برای استراحت هم پیدا می‌کرد. در نظر اوا، تصفیه «اس ا» و ترور دالفوس، مشاور اتریشی و آماده‌شدن برای توافق با موسولینی در ایتالیا، همه‌وهمه بهانه‌هایی بود که آدولف برای دوری از او می‌آورد. درنهایت «حرف‌هایی لطیف اینجا و آنجا که خیلی جذاب نبود. می‌ترسم پشت همه اینها چیز دیگری باشد». اوا بین مشکلات عاطفی و سیاسی و خارجی رایش توازن ایجاد کرد و می‌دانست که در نظر هیتلر او در خانه یک دیکتاتور است. به‌خاطر کودنی، هوس‌ها، عشق یا شاید عدم‌ادراک. به‌جای اینکه به‌سادگی از هیتلر کناره بگیرد، او را مجبور به اعتراف به خطاهایش کرد. این کار را با یک نمایش مربوط به مرگ در برابر او انجام داد. روز 28 می ‌سال 1935. از آنجا که هیچ جوابی برای نامه‌هایش نگرفته بود، تصمیم گرفت از روش دیگری استفاده کند: «تصمیم گرفتم 20 قرص بخرم. باید نمایش طوری می‌بود که کاملا شبیه یک مرگ واقعی باشد. آرزو می‌کردم فقط به من تلفن کند». شاید یک زن پیشگو آن روز به او گفته بود: «روزی همه دنیا از تو و از عشق تو صحبت خواهند کرد». چند ساعت بعد، خواهرش الیسا، اوا را در آپارتمانش در مونیخ به حالت بی‌هوشی دید. از آنجا که او خود یک پرستار بود، کمک‌های اولیه را در اختیار اوا گذاشت و تلاش کرد به رئیسش دکتر «لاوی مارکس» در این رابطه کمک کند. درحالی که هنوز اوا بی‌هوش بود، الیسا همان یادداشت‌های روزانه‌اش را که خواندیم پاره کرد. البته بعدها اینها را به اوا برگرداند و او نیز کاملا تلاش کرد آنها را حفظ کند. اینها تنها برگ‌هایی است که از آن دوران باقی مانده است.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.