|

زمستان سرد

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

در سالگرد تولدش ششم آوریل، این تلخی را خودش این‌طور بیان می‌کرد: «از خوش‌شانسی 23 سالم شد، اما خوشبختی بحث دیگری است... قطعا در حال حاضر من که خوشبخت نیستم. غیبت‌های مکرر و شب‌های انتظار. آیا به او هم فکر می‌کرد؟ پس چرا نمی‌آمد؟ باید به‌جای او کسی را پیدا کرده باشد؛ دختر جوانی که جلویش بنشیند تا نقاشی‌اش را بکشد». اما اگر این درست باشد، تا اینجا او موفق شده است 30 پوند از وزنش را کم کند. به‌خاطر غم‌های زیاد». تنهایی خاصی که در آن زندان حس می‌کرد، غیرقابل تحمل بود. اوا به شکل بی‌رحمانه‌ای از هرگونه رابطه عاطفی محروم شده بود. به‌دنبال موجودی جایگزین می‌گشت تا با آن بازی کند. می‌گوید: «حتی اگر یک سگ کوچک داشتم، احساس تنهایی نمی‌کردم». اوا از هیتلر خواست به مناسبت بیست و سومین سال تولدش یک سگ پاکوتاه هدیه بخرد. «هیچ خبری نیست. شاید سال آینده. یا بعدتر». صبرکردن، این آن چیزی بود که به‌دلیل ضربات دردناک و وعده‌های دروغینی که دریافت کرده بود، می‌آموخت». نباید مأیوس شوم. من باید صبرکردن را بیاموزم». اما هیچ اتفاقی نیفتاد. در آخر از خودش پرسید: «شاید من درواقع نمک‌نشناس باشم». به‌جای اینکه حقه‌بازی‌های کسی را که دوستش می‌داشت ببیند، خودش را سرزنش می‌کرد. این قانون بی‌رحمانه عشقی بود که او هر روز با آن مواجه می‌شد. روز تولد 23 سالگی‌اش، اوا نسبت به هر زمان دیگر غمگین بود. دیگر همه امیدهایش را نسبت به خوشبختی از دست داده بود. بااین‌حال، هنوز هم هیتلر را دوست داشت. هرچه به او بیشتر بی‌اعتنایی می‌کرد، بیشتر او را دوست می‌داشت. حتی گل‌هایی که آن روز به او هدیه داده شده بود، بوی مرگ می‌داد. دو برگه بلیت بخت‌آزمایی گرفت شاید شانس بیاورد. به خودش قبولانده بود که معجزه‌ای اتفاق خواهد افتاد و او را از این وضعیت رخوتناک بیرون خواهد آورد: «من هرگز ثروتمند نخواهم شد. هیچ چیز چشم‌نوازی نیست!». در عمل نیز همه چیز از دوروبر او از بین می‌رفت. زمستان سرد و بی‌پایان مونیخ هم به قوت خود باقی بود. امید نزد یک زن عاشق، دشوارترین چیزی است که می‌توان آن را نابود کرد. شاید هیتلر او را غرق در هدایا کند. چند روز قبل ناگهان با آمدنش او را غافلگیر کرد! «آمده بود ولی نه به‌خاطر آن سگ کوچک یا به‌خاطر گنجه‌های مملو از دامن‌های رنگارنگ، حتی از من نپرسید که به مناسبت سالگرد تولدم چه آرزویی دارم. برای خودم چیزهایی خریدم. گردنبند، انگشتر و خرت‌و‌پرت‌هایی که روی‌هم‌رفته 50 مارک می‌شد. همه‌شان جالب توجه است. امیدوارم اینها مورد توجهش قرار گیرد. وگرنه، می‌تواند برود برای من چیز دیگری بیاورد». اما هیتلر نیامد. اوا دید دست‌کم می‌تواند به‌همراه برخی از خواهران و دوستان عزیزش به یک گردش برود. خواهرانش گرتل، هارتا، الیزا و موتی همراهش شدند و به تپه «زوگسبیتزا» در کوه‌های آلپ رفتند، براي استنشاق هوای تمیز و خوردن ناهار در گرما و نور خورشید... اما نامزد مخفی‌اش نمی‌خواهد چنین فعالیت‌های فرح‌بخشی را از او ببيند. هیتلر به‌شدت تفریح و بازی را رد می‌کرد. حتی سفر رفتن را. تمایلات آدولف همان مسائل روزمره بود. به او وعده اسکان در یک منزل کوچک را داد و پیوسته دیدارهایشان را به تعویق می‌انداخت. اوا به خدا توکل کرد: «خدایا، این حقیقت را به واقعیت تبدیل کن. کاری کن که به‌زودی اتفاق بیفتد». اما به نظر نمی‌رسید هیچ‌یک از آنها، یعنی خدا و آدولف به دعاهای او گوش داده باشند. مهم نبود. اگر آدولف نزد اوا نیاید، این اواست که نزد آدولف خواهد رفت. تصمیم گرفت در پایتخت او را ملاقات کند. او را از رفتن به برلین منع کرده بود. خجالت می‌کشید که دوستانش او را بشناسند. دختری به نام شارلی که قرار بود همراهی‌اش کند بیمار شد. می‌گوید: ‌«شاید این بهتر باشد. گاهی رفتارهای عجیبی دارد. همین رفتارهاست که او را بیشتر بدبخت می‌کند». اما اگر هیتلر در خانه‌اش را به روی او ببندد، چه؟ اوا باید عاشق و در همان مونیخ می‌ماند: «من اجازه ندارم در این دفتر به او بنویسم بیاید و گریه‌هایم را ببیند». تا سرحد مرگ احساس بدبختی می‌کرد و دهانش هم بسته بود. دیدارهایشان کوتاه و سریع بود. به‌گونه‌ای که همه‌چیز را در آن فراموش می‌کرد. زندگی با آن مستشار رایش که خود را داشت برای جنگ آماده می‌کرد، چنان‌که انتظار می‌رفت، پیش نمی‌رفت: «به من وعده داده بود به‌زودی و در روز یکشنبه او را می‌بینم». اما باوجود اینکه با او تلفنی تماس گرفت و در اوستاریا، منتظرش بود و نامه‌ای را گذاشت که می‌گفت منتظر اخبارش است، هیتلر سوار هواپیما شد و راهی «فلدافینگ» - فرودگاهی در نزدیکی برگهوف- شد: «می‌توانست به من خبر دهد. من مثل اسفند روی آتش منتظرش بودم. تصور می‌کردم هر لحظه بیاید»

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.