امروزی هستیم؟
علی فرامرزی
امروزی هستیم. پس باید نگاهمان هم امروزی باشد. باید بپذیریم که هنرهای تجسمی بدون مهیاشدن اسباب و لوازم مرتبط با آن، رشد نمیکند. بدون فضاسازی، برنامهریزی و سیاستگذاری توأمان بخش دولتی و خصوصی، رشد هنرهای تجسمی ممکن نیست. با نگاه به کشورهایی که سالیانی دراز از رشد قابلقبول هنری برخوردار بودهاند، درمییابیم که چگونه برنامهریزی درست، شرایط تحقق چنین رشدی را فراهم آورده. بیشک آنها هم برای رسیدن به این نقطه، مسیری طولانی را طی کردهاند. امروز، کشورهایی که در مسیر رشد سریع واقع شدهاند، با الگو قراردادن بخش مفید آن برنامهها، توانستهاند فاصله خود را با سرعتی گاه غیرقابلباور با آنان کم کنند. با نگاه به منطقه جغرافیاییای که در آن قرار داریم میتوانیم نمونههایی چند را بیابیم و مورد مطالعه قرار دهیم. کمبود یا نبود هریک از این اسباب ضروری، هم میتواند وقفهای را در سایر بخشها باعث شود و هم خواستهها و توقعاتی را به وجود آورد که در بسیاری از موارد ممکن است چندان صحیح و منطقی به نظر نیاید. چندسالی است که بیینال تجسمی تهران تعطیل شده؛ اتفاقی که تجربههای متفاوتی را از سر گذرانده بود و میرفت تا به یک زمینه مساعد برای بررسی و مقایسه کیفی آثار نقاشی تبدیل شود، ضمن اینکه در دورههایی توانسته بود وسیله شناخت و معرفی تعدادی از استعدادهای جوان را فراهم آورد. اینکه چه عواملی آن را به تعطیلی کشاند، مربوط به گذشته است؛ آنچه امروز ضرورت است، برپایی و برگزاری مجدد آن است. مسئولان تجسمی و انجمن نقاشان در برابر وظیفهای قرار گرفتهاند که در صورت ندیدن یا شانهخالیکردن از آن، باید در برابر جامعه تجسمی پاسخگو باشند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.