|

اِوا در انتظار آدولف

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

یک روزنامه محلي دیگر به نام «مونخنرپست» چند روز بعد مقاله‌ای را منتشر و در آن از نو مسئله فریادی را که همسایگان شنیده بودند مطرح کرد. این روزنامه نوشت، این فریاد به‌دنبال مشاجره‌ای بین هیتلر و خواهرزاده‌اش بوده است، زیرا او اجازه نمی‌داده گیلی با مردی که دوست داشت ازدواج کند. در این مقاله آمده بود مشاجره آنها بسیار تند بوده و نویسنده حدس زد که همین مشاجره موجب مرگ گیلی شده باشد. به نوشته این روزنامه، بینی متوفی شکسته بوده و بر پیکرش نیز آثار ضربه مشاهده می‌شد، اما دکتر مولر تصریح کرد هیچ‌یک از این اتهامات درست نیست و دو خدمتکاری که گیلی را غسل داده بودند، فراخواند تا شهادت دهند. آن دو شهادت دادند «مطلقا چنین نشانه‌هایی را در بدن او مشاهده نکرده‌اند». جریمه‌ای را هم که هیتلر پرداخت به‌مثابه دلیل دیگری برای برائتش بود، زیرا ثابت می‌کرد او زمانی که آن حادثه دردناک اتفاق افتاده، آنجا نبوده است. هیتلر مانند یک مرد بیوه‌شده نفس عمیقی کشید و گفت: «زن در زندگی مرد نقشی بسیار مهم‌تر از این دارد که هروقت دیگر آن را نداریم به آن اعتراف کنیم. من طبعا بر امیال خود غلبه کردم. این چیزی است که الان به آن پی برده‌ام هرچند آن را دیگر از دست داده‌ام؛ یعنی بزرگ‌ترین کمبود، یک خلأ سنگین. این همان چیزی است که وقتی صبح برای خوردن صبحانه سرسفره می‌نشینم یا وقتی شب به خانه برمی‌گردم تا غذا بخورم و تنهای تنها هستم، آن را به‌شدت احساس می‌کنم [...] حتی وقتی کنار من نشسته و با آرامی با کلماتی بریده‌بریده، بازی می‌کرد، مرا سعادتی خاص فرا می‌گرفت. اما الان جای او را یک حس وحشتناک تنهایی گرفته است». گیلی در تاریخ 23 سپتامبر سال 1931 دفن شد. هیتلر نوشت: «الان همه چیز را از من گرفتند. دیگر کاملا رها هستم. از درون و بیرون. شاید قسمت این بود. الان دیگر صاحبی جز ملت آلمان و تکلیفم ندارم. بیچاره گیلی، شاید او خودش را قربانی من کرد». بااین‌حال، هیتلر دردمند، دلایل دیگری برای بازیافتن نشاط و فعالیت‌هایش پیدا کرد. روز بعد، جشنی در هامبورگ برپا شده بود و بیش از 10 هزار نفر از طرفدارانش در آنجا داشتند برای او کف می‌زدند. برگهوف، مارس 1935، در منزل شخصی هیتلر درِ اتاقی را زد که بین اتاق هیتلر و دفتر کارش بود. صدایی نشنید. دوباره در زد. باز صدایی نیامد. ناگهان در باز و او وارد شد. به «دوهرینگ»، مدیر منزل نگاهی کرد و گفت: «تو هنوز اینجایی؟ اینجا چه می‌کنی؟» به هیتلر نزدیک شد و چیزهایی یواشکی گفت. جوابی نیامد. یک‌بار دیگر حرف‌هایی زد. او همچنان ساکت بود. سپس ناگهان برافروخته فریاد زد: «باز تو اینجایی؟! خودت می‌بینی که من کار دارم. کارهای یک مرد دیوانه! همیشه موقعی می‌آیی که اصلا عقلانی نیست. در این لحظه در این اتاق، تو هیچ فایده‌ای نداری». از شدت عصبانیت صورتش قرمز شد. سرش را بلند کرد و توی صورت دوهرینگ زل زد. سپس خارج شد و محکم در را به‌هم‌زد به‌طوری که چارچوبش لرزید. در آن لحظه بود که صاحب خانه توانست معنای حالت صورت هیتلر را درک کند: لبخندی تمسخرآمیز که بیانگر نوعی سرمستی بود. این دختر جوانی که به خود اجازه داده بود وارد اتاق هیتلر شود، بدون اینکه به آنجا دعوت شده باشد و هیتلر می‌توانست با غرور او را درک کند، کسی نبود جز اِوا براون. ما می‌دانیم که هیتلر خیلی خوب بلد بود تظاهر به عصبانیت کند؛ به‌خصوص در فضای روابط دوستانه اطرافش. این مشاجره سرسختانه، یا یک بازی نمایشی دوجانبه در برابر چشمان ناظر آن یعنی دوهرینگ اهمیت کمی نداشت. اوا از یک طرف زن جوانی بود که دوست داشت بر سرش داد کشیده شود و بترساندش و از طرف دیگر از چنان جرئتی برخوردار بود که در را به روی رهبر دولت نازی یعنی دولتی که هیچ شفقتی نمی‌شناخت، آن‌طور می‌بست. اما وقتی که در را بست، خودش فروریخت: «بیهوده می‌سرودم که همه چیز بر وفق مراد است. کجا پیشرفت ملموسی وجود دارد. عشق از برنامه‌اش حذف شده است. الان او به برلین بازگشته است. کمی از حالت خویشتنداری‌ام خارج شدم. تمام شب را گریستم درحالی که داشتم تکالیفم را انجام می‌دادم. وقتی به مناسبت عید فصح در خانه ‌تنها ماندم، حالم به‌هم خورد». از ابتدای سال 1933 بود که اوا غمگین شد. او کسی بود که همیشه خندان بود و سرشار از سرزندگی و رؤیاپردازی. شش سال از عشق پنهانش نسبت به آن مردی که با افکار و سخنانش او را منحرف و تسخیر می‌کرد، می‌گذشت. ناراحتی‌اش جسمی و بیشتر به‌خاطر فقدان حضور او بود.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.