رؤیای دولت بزرگ کردی
اخیرا کردها دستاوردهای جنگی قابل توجهی را از عینالعرب (کوبانی) تا بقیه روستاهای «رقه» در سوریه داشتهاند. این دستاوردها بهنظر میرسد با تلاشهای سیاسی همراه شده است که هدفش تکمیل پروژه تشکیل یک دولت بزرگ کردی است. در عرصه میدانی و در عرصه سیاسی، رفتهرفته نمادهای یک دولت کردی ظاهر میشود، در میدان زمینی، کردها دستاوردهای سریعی داشتهاند که با پشتیبانی کشورهای غربی بوده است. آنها موفق شدند صدها روستا را که گروه تروریستی «داعش» تصرف کرده بودند، بازپس گیرند و مرکز این تشکیلات تروریستی در رقه را تهدید کنند. بهلحاظ جغرافیایی نیز مقامات بلندپایه در عربستان سعودی هستند که این روزها از یک دولت «کردستان بزرگ» سخن میگویند؛ دولتی که مرزهای آن تا ترکیه، سوریه و عراق کشیده میشود. صحبت از این «کردستان بزرگ» قطعا رؤیای قدیمی کردها را قلقلک میدهد که از زمان جنگ جهانیاول تاکنون بهدنبال تشکیل دولتی مستقل هستند؛ این منطقه هرچند برای کردها فرصتی است، اما هماکنون در هرجومرج بهسر میبرد. ماه گذشته وقتی «مسعود بارزانی» رئیس اقلیم کردستان عراق، به واشنگتن سفر کرد، آشکارا این پروژه را با خود برد و روی میز «باراک اوباما»، رئیسجمهور آمریکا، گذاشت. هرچند اوباما در ظاهر حاضر به مذاکره دراینباره نشد و حتی کاخ سفید بیانیهای صادر کرد و در آن از یکپارچگی عراق سخن گفت، اما کنگره در همان زمان داشت ساز تجزیه عراق را کوک میکرد و قانونی را به تصویب میرساند که به موجب آن، اجازه میدهد کمکهای آمریکا بهصورت مستقیم به کردها یا اهلسنت برسد البته بدون اینکه نیازی به اجازه دولت مرکزی عراق داشته باشد؛ موضوعی که سفرهای گردشگری و سیاسی تنظیمشده از کردستان عراق برای اعضای کنگره را توجیه میکند و نشان میدهد تمامی این تلاشها برای تقویت دولت مستقل کردی بوده است؛ دولتی شکوفا و برخوردار از شکوفایی اقتصادی، دقیقا همانچیزی که طرح «جو بایدن»، معاوناول اوباما، پیشنهاد میداد. همه این تلاشها درنهایت به مراکز تحقیقاتی نزدیک به اسرائیل مانند مؤسسه سیاستهای خاور نزدیک واشنگتن یا مؤسسه دفاع از دموکراسی هم رسید. این روزها بحثهای زیادی درباره عمق روابط بین اقلیم کردستان و اسرائیل نیز مطرح میشود. ماه گذشته بارزانی از یک گروه رسانهای وابسته به کانال دو تلویزیون اسرائیل استقبال کرد و برای نخستینبار به آنها اجازه داد تا با او مصاحبه کنند. همچنین برای نخستین بار کردهای ترکیه از طریق انتخابات وارد پارلمان ترکیه شدهاند. اگر تمامی اینها را در کنار هم بگذاریم، معنای خاص خودش را پیدا خواهد کرد؛ معنایی که بیانگر حضور یک جامعه واحد کردی در مرزهای چهار کشور مشخص یعنی سوریه، عراق، ایران و ترکیه است؛ کشورهایی که با اسرائیل دشمن هستند. جالب آنکه بارزانی در مصاحبه اخیر خود برقراری روابط طبیعی با اسرائیل را خواستار شد و آن را بر مبنای اصل «دولت در برابر دولت» توجیه کرد.
منبع: المیادین
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.