|

چرا گل نخریم؟

عباس وطن‌پرور*

نمی‌دانم چرا برای مقابله با بحران خشک‌سالی باید با کمپین‌هایی شبیه به «کارزار گل»، ‌رودرروی اقتصاد و بازار گل بایستیم، آن هم در شرایطی که تولید گل شاخه‌بریده، علاوه‌بر اشتغال‌زایی و سهمی که در صادرات دارد، باعث بهبود عاطفه اجتماعی ما می‌شود؟ واقعیت این است که آب فیزیولوژی که برای تولید هر شاخه گل مصرف می‌شود آن‌قدر زیاد نیست که بخواهیم با حذف خرید و فروش گل، از کشورمان در برابر بی‌آبی حمایت کنیم. در مقایسه میزان آب مصرفی تولید هر شاخه گل با مصارفی دیگر، چون کاشت چمن، باید بگویم که این میزان آب به اندازه آبی است که رفع عطش می‌کنیم یا با آن یک وعده غذا درست می‌کنیم در مقابل آبی که در استحمام مصرف می‌شود! پس چرا گل نخریم؟

بنابراین فکر می‌کنم به‌جای «گل‌نخریدن» و «گل هدیه‌ندادن» که شعار کمپین کارزار گل است، شايد بد نباشد با تغییر در الگوی مصرف بخش‌های مختلف، کنترل آب را در حوزه‌هایی انجام دهیم که هدردهی یا مصرف واقعا قابل‌اعتنایی داشته باشند. شاید بد نباشد از شهرداری درخواست کنیم، دیگر در تهران چمن نکارد! جلوگیری از کاشت چمن در تهران و تغییر الگوی زیباسازی شهر از «چمن‌کاری» به کاشت «درختچه‌ها»، علاوه‌بر اینکه مانع مصرف بیش‌ازحد آب می‌شود، از افزایش میزان رطوبت تهران هم جلوگیری می‌کند. از یاد نبریم که برای آبیاری هر مترمربع چمن، نزدیک به 15 لیتر آب مورد نیاز است، اما در مقابل این رقم، رقم آب مصرفی تولید گل، واقعا کم است. همچنین می‌توان به‌جای ضربه‌زدن به اقتصاد گل، شرایطی را فراهم کنیم که کولرهای آبی از سیستم سرمایشی خانگی بروند؛ کولرهای آبی قاتل آب شهری ما هستند. پیشنهاد آخرم، توجه به مسئله فاضلاب شهری است. درحال‌حاضر طرح جمع‌آوری فاضلاب شهری در تهران شروع شده و واقعا طرح خوبی است، اما در انتها، فاضلاب‌های جمع‌شده در خارج شهر تبخیر می‌شوند درحالی‌که باید از این فرصت به‌نفع خود تهران و منابع آبی‌اش بهره برد. از یاد نبریم که علم مدیریت منابع آبی این‌روزها یکی از پیچیده‌ترین دانش‌های جهانی به‌شمار می‌رود که گاهی اوقات پیوستن به کمپین‌هایی از این دست، با مطامع آن همسو نیست. *عضو اتاق بازرگانی ایران

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.