آينه
كيهان چه وقت آمدن بود؟! حسین شریعتمداری: وقتی برخی از مشاوران رئیسجمهور محترم به ایشان توصیه میکنند که حتی «آبخوردن» مردم را هم به رفع تحریمها گره بزند، به آسانی میتوان درک کرد که جریان نفوذ کرده در اطراف رئیسجمهور محترم از این طریق در پی آن است که توافق با حریف را به هر قیمتی موجه و ضروری قلمداد کند! چراکه وقتی از یکسو آب خوردن مردم هم به رفع تحریمها وابسته باشد و از سوی دیگر آمریکا و متحدانش رفع تحریمها را موکول به پذیرش شرایطی کنند که به یقین و بدون کمترین تردیدی، ذلت و تحقیر ایران اسلامی و مردم این مرز و بوم را در پی خواهد داشت بهطور طبیعی، این توهم به مردم القاء میشود که اگر شرایط ذلتبار حریف را نپذیرید، حتی از آبخوردن هم محروم خواهید شد! چنین است که حضور بهموقع پیکرهای مطهر شهدا آنهم به قول حضرت آقا «در لحظههای نیاز این ملت خداجوی و خداباور، بشارتهای تردیدناپذیر را بر دلهای بیدار نازل میفرماید و غبارها را میزداید»... حالا به آسانی میتوان فهمید که شهدای غواص و گمنام با حضور بهموقع و بصیرتافزای خود آنهم دقیقا «در لحظههای نیاز»، «کاسبی»! چه کسانی را کساد کرده و باعث «دلواپسی»! چه کسانی شدهاند؟! تا آنجا که انگار با زبان بیزبانی خطاب به شهدا میگویند؛ این چه وقت آمدن بود؟! بار دیگر شعارهای آن روز را مرور کنید؛ «آبخوردن ما وابسته به سلام بر حسین(ع) است، نه تحریمها»، «لب تشنه جان دهیم، سازش نمیکنیم» و...
آفتاب همنوایی جدید تلویزیون با دلواپسان! با اینکه رئیس سازمان صداوسیما تغییر یافته و همگان امیدوار بودند که با تغییر مسئولان ارشد صداوسیما نگرشهای غرض ورزانه نیز از این دستگاه رخت بربسته و به فراموشی سپرده شود اما نهتنها اینگونه نشد که انگار سیاستها همان سیاستهای پیشین بود و نگرشها نیز همان. در آغاز ماه مبارک رمضان حداقل انتظاری که در حوزه موسیقی از این دستگاه میرفت این بود که راه و روش گذشته را کنار گذارد و برای برداشتن اولین گام با قراردادن دعای معروف شبهای رمضان یعنی ربنای شجریان در کنداکتور برنامههای خود پیشقدم شود و دست دوستی به سوی مردم دراز کند اما انگار در این وادی آنچه مهم نیست خواست و اراده مردم است چه آنکه گزارشها و یادداشتهای بیاندازهای در خصوص بازگشت ربنا به تلویزیون نوشته شد اما هیچکدام از مسئولین کنونی صداوسیما اهمیتی بر خواسته مردم ننهاده و تنها به طی طریق گذشتگان خود همچنان ربنا را در محاق توقیف قرار دادند و نهتنها به این نیز اکتفا نکرده که در تازهترین اقدام بیمنطق خود قصد دارند اقدامات دیگر نهادهایی را که علیه موسیقی گام برمیدارند، تکمیل کند. این اقدام در حالی صورت میپذیرد که قرار بود آخرین برنامه تلویزیونی دستان با حضور مهمانهایی چون حمید متبسم و استاد قنبریمهر آماده رفتن روی آنتن صداوسیما شود اما مدیران شبکه آموزش به یکباره جلو پخش آن را گرفته و دلیل خود را برای این اقدام نداشتن رویکرد آموزشی این برنامه عنوان کردند. این در حالی است که قسمتی از این برنامه هفتگی به تدریس آواز توسط علی جهاندار اختصاص داشت و مسئولین شبکه پیش از لغو این برنامه خواهان حذف این بخش از برنامه شده بودند. پرسشی که در اینجا مطرح میشود این است که اساسا اگر برنامه ماهیت آموزشی نداشت چرا تا امروز این همه پول صرف هزینه ساخت آن شده و روی آنتن رفته است؟
قانون اقتصاد ایران بعد از انقلاب ربطی به اندیشه شریعتی ندارد احسان شریعتی: در اندیشهشریعتی آزادی بر عدالت تقدم دارد. به این دلیل که جامعهای که آزادنباشد نه عدالت و نه عرفان آن ره به جایی نخواهد برد. چون میدانید که تثلیث عرفان، برابری، آزادی تالیف نهایی شریعتی است که در اواخر عمر به آن رسیده بود و بهصورت یک مانیفست آن را ارائه کرد اما این عرفان وقتی ممکن است که عدالت و آزادی باشد. از نظر شریعتی در جامعهای که این دو مولفه وجود نداشته باشد عرفان معنویت و دین بیمعناست. یعنی در یک جامعه استبدادی و استثماری آرمانهای عرفانی، توحیدی، اسلامی و شیعی و بهطور کلی دینی نمیتواند تحقق پیدا کند. در جامعهای که آزادی نباشد مثل کشورهای کمونیستی، حرفزدن از عدالت بیمعناست به این معنا که به نام عدالت یک نوع نظام تبعیضی توتالیتر غیرانسانی و نابرابر به وجود میآید. حتی کشورهای کمونیستی را با کشورهای سوسیال دموکراتیک اگر قیاس کنید برای مثال میبینید طبقه کارگر در لهستان که طبقه بهاصطلاح حاکم بود کمتر حق اعتراض داشتند و حقوق سندیکاییشان نیز رعایت نمیشد. نتیجه آن دیکتاتوری همبستگی و اعتراضات خونین و شدید علیه دولت کارگری شد ولی در کشوری مثل سوئد طبقه کارگر بدون این اعتراضها و جنبشهای خونین و قهرآمیز توانست به نتایج دلخواه برسد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.