روایت مشایعتکنندگان بهارستان
سعید برآبادی: تشییع جنازه شرط و شروطی دارد، رسم و آیینی دارد، تشییع پیکر شهدا، آن هم شهدایی که حتی شیوه شهادتشان، حکایت از ظلم رفته بر آنهاست، از این هم خاصتر و ملکوتیتر است. آداب میهماننوازی را تهرانیها خوب بلدند؛ در 25سال گذشته، پایتخت محل جابهجایی پیکر شهدا از مرزهای جبهه تا دورترین شهرستانهای شمالشرقی کشور بوده، پس دو شبه در میدان بهارستان چه اتفاقی افتاده است که بسیاری از خانوادههای شهدا و اهالی تهران را شوکه کرده و اینقدر در شبکههای اجتماعی راجع به آن حرف میزنند؟«فکر نمیکردم قرار است مراسم به این شکل برگزار شود. حتی راستش را بخواهید من خود تابوتها را ندیدم، درست نشنیدم که از بلندگوها برایشان حمد و سورهای تلاوت شد یا نه. بیشتر صدای شعار میآمد». رضا از فروشندگان دور میدان بهارستان است که میپذیرد درباره مراسم تشییع پیکر 275 شهید حرف بزند. باقی فروشندگان، دهانهای تشنه و خشکشان را نشان میدهند و از سر بیحوصلگی و «دنبال دردسرنبودن»، خبرنگار «شرق» را راهی خیابانهای اطراف میکنند. اهالی چراغبرق اما سراپا حاضر به حرفزدن هستند. مراسم به نظرشان خوب بوده، خیلیهایشان از روی پشتبامهای اطراف بهارستان حتی فرصت پیدا کردهاند که فیلم هم بگیرند. داخل تصویرهایشان اما باز شعارهایی است که چندان ربطی به ماجرای تشییع پیکر شهدا ندارد.میپرسم که در جریان بودید که قرار است این شعارها هم داده شود و اسماعیل از لاستیکفروشهای چراغبرق میگوید: «خب، هروقت که مراسم این مدلی باشد، حتما شعار هم هست. مرگ بر آمریکا که توی خونمونه». اما انگار در خونشان نیست چون همین که این جمله از دهانش بیرون میآید، همکارش سقلمهای به او میزند و میگوید: «چی تو خونمونه؟ بازار خوابیدهرو کی باید جمع کنه؟ تازه همه ماجرا که پول نیست، ماجرای خودمون هم هست. الان لاستیک 200 تومن دیگه بالا بکشه، خرید و فروشش رسما فاتحه! چون کسی نیست که واسه یه جفت لاستیک فلان تومن پول بده و اونوقت لاستیک داغون یه اتوبوس، 40 تا کشته میذاره رو دست مردم». آنها آدمهایی هستند که تحریمها را با گوشت و پوست و جنس مغازه حس کردهاند و حالا انگار که ناراضی، به خاطر شعارهای دیروز: «شهیدای مردم از راه دور اومده بودن، باید خستگی در میکردن، باید تو کل تهرون یه دور میزدن و بعد با آرامش به خاک سپرده میشدن. برای یه شهید که جاش تو بهشته، شعار چه معنی داره؟ مگه اونا مثل ما هستن؟ مگه درگیریهای مارو دارن؟ اونا سمبلن، مرد بودن، الگوی شجاعت! اون وقت ما چی کار کردیم؟» اینها را آقایی به اسم عباس میگوید که در خیابان اکباتان مغازه لوازم یدکی دارد و مذهبیتر میزند:«شما فکر کن که بچه من میگه فلان خواننده رپ هم دیروز تو مراسم بوده. خب چه عیبی داره، این یعنی اینکه شهدا مال همهمان. مال من و تو نیستن، مال اون آقایی که از رفتن زنها به ورزشگاه میگه و اون آقایی که حرف نمیزنه و فقط گریه میکنه هم نیستن. مال همهان. حالا چرا باید یه کاری بکنیم که فکر کنن با هم دشمنیم. ما همه یهدستیم، یهصداییم. اگه دیروز بهارستان شلوغ بود برای همین بود، اما فقط صدای یهسری شنیده شد. اونای دیگه برای شعاردادن نیومده بودن. اومده بودن مردای واقعی این مملکترو تشییع کنن».سکوت انگار از رضایت نیست اگر چه بعضی از اهالی بهارستان میگویند که حرفی برای گفتن ندارند، اما معلوم است دیروز، تشییع پیکر شهدا یک تشییع معمولی نبوده: «من حرفی ندارم بزنم، اما فکر میکنم بر اساس اون چیزی که اسلام گفته، پشتسر هر تابوتی باید هفت قدم راه رفت، حمد و سوره خوند و برای متوفی طلب آمرزش کرد. این غواصها که قطعا آمرزیده شدهاند، ما پشتسر آنها برای خودمان چه کار کردیم؟ چقدر احترام قائل شدیم که اینها را درگیر مسائل سیاسی و جناحی نکنیم». میرزا کریم از پیرمردهای خیابان مصطفی خمینی این را با ناله میگوید و بغضش را فرومیدهد: «منتظر بودم که این مراسم برگزار شود. چند قطره اشک بریزم و سبک شوم، اما واقعا روز تشییع جنازه، فقط سروصدا و شعار شنیدم، این فضای ملکوتی باید با معنویت گره میخورد. اینجا محله مهمی است، وسط میدانش مجسمه مدرس را دارد، مجلس اینجاست، مسجد سپهسالار اینجاست، نباید اینجا را شخصی کرد، آن هم در روز به این مهمی».تشییع پیکر شهدا به پایان رسیده، بهارستان حالا آرامتر و تشنهتر از روزهای شعبانیاش شده، اما انگار یک فرصت مهم از دست رفته است؛ فرصتی که میشد، هفت قدم آرام با تابوتهای پرچمپیچشده برداشت، برای مظلومیت مدافعان کشور اشک ریخت و پذیرفت که گاهی مدافعان واقعی کشور، دستهایشان بسته است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.