پاسخ علی معلم به یک شائبه
در جشن حافظ همهچیز شفاف است
شرق: پانزدهمین دوره جشن حافظ هم برگزار شد؛ جشنی خصوصی که در سالهای 91 و 92 توقیف بود و وقتی دلیل این توقیف را از «علی معلم»، برگزارکننده این جشن، میپرسیم، به «شرق» میگوید:«دلیل توقف جشن را ما هم نفهمیدیم، اما حدودا دو سالی با برگزاری جشن موافقت نمیشد. با اینکه جشن حافظ بهعنوان یک جشن رسمی در تقویمها ثبت شده و مجوز رسمی از وزارت ارشاد دارد، مسئولان وقت با برگزاری آن موافقت نمیکردند یا سالن در اختیار ما نمیگذاشتند». معلم درباره دلیل توقف این جایزه در آن سالها میگوید:«شاید بخشی از این توقیف برمیگشت به آخرین دورهای که جشن برگزار شد و دخالتی که برخی مسئولان در اهدای جوایز کردند و خواستار ندادن جایزه به یکی، دو نفر شدند و ما اصرار کردیم که در انتخابها تغییری ندهیم چون اصولا جوایزمان را با کسی هماهنگ نمیکنیم. بخشی از این توقیف هم برمیگشت به جوایزی که به «قهوه تلخ» و «سنتوری» دادیم و مخالفتهایی وجود داشت که این آثار جایزه نگیرند و وقتی ما به این مخالفتها بهایی ندادیم، جایزه توقیف شد».سپس معلم در پاسخ به این سؤال که شیوه انتخاب برگزیدگان این جشن به چه صورت است، میگوید:«ما برخلاف جشنوارهها و جشنهای دیگر هنری، فقط درباره آثاری که به اکران درآمده یا در تلویزیون و شبکه خانگی پخش شده، داوری میکنیم. عملا شیوه جشن حافظ به لحاظ داوری همان شیوه اسکار و گلدنگلوب است، چون در این دو جایزه هم بههمینترتیب سریالها و فیلمهایی که در طول سال پخش شدهاند، داوری می شوند».معلم درباره جوایزی که در این جشن به هنرمندان داده میشود نیز توضیح میدهد:«جایزه ما تندیس حافظ است و همچنین از طرف حامیان جشن هم جوایز مادیای به برگزیدگان داده میشود؛ مثلا جوایزی که امسال به برگزیدگان داده شده، شامل چهار سکه بهار آزادی، سفر به کشور ایتالیا، کمکخرید خودرو از شرکت فیات، حوالهای به مبلغ صد میلیون تومان برای خرید واحدهایی در مجتمع تهرانمال و... است».اما برخی، منتقد برگزاری این جشن هستند و برخلاف آنچه وانمود میشود که این جشن، تماما خصوصی است، آن را بهرهور از رانتهای دولتی میدانند. اما علی معلم میگوید:«این جشن اساسا بودجه دولتی ندارد و جوایز را از اسپانسرهایی که صددرصد خصوصی هستند میگیریم».او درباره اینکه در تاریخ برگزاری این جشن آیا هرگز حمایت دولتیای وجود داشته یا نه نیز میگوید:«برخی سالها در حوزه جوایز کمکهایی شده، اما در جشن حافظ همهچیز شفاف و روشن بیان میشود. مسلما اگر مرکزی - حتی دولتی- بخواهد برای این جشن پولی بپردازد مسلما میخواهد دیده شود. اگر اسمی از ارگانی دولتی در این جشن نمیآید یعنی کمکی هم در کار نیست. اساسا افتخار جشن حافظ همین است که برگزاریاش بار مالیای برای مردم ایران و بیتالمال ندارد؛ نکتهای که باید سایر جشنوارهها هم به سمتش بروند. دولتیبودن، موجب ضعف در برگزاری جشنوارهها میشود. جشنوارهها باید مستقل اداره شوند و اگر کمک مالیای هم از دولت میگیرند باید کمکی جانبی باشد». معلم در پایان، کیفیت برگزاری جشن حافظ را در مقایسه با جشنوارههای دولتی، گواه ادعای خود مبنیبر خصوصیبودن این جشن میداند:«حجم هنرمندانی که هرساله در این جشن شرکت میکنند حیرتانگیز است. امسال دیگر در سالن جای خالی نبود تا هنرمندان در سالن اصلی بنشینند. این حضور نشاندهنده این است که تمایل برای شرکتکردن در این جشنوارهها در هنرمندان بیشتر هم شده است».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.