|

زندگي در مونيخ

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

مادرش معلمی بود با اراده‌ای پولادین و زندگی آن دختر را چنان مدیریت می‌کرد که گویی او هنوز یک کودک خردسال است. این جابه‌جایی به‌سرعت صورت گرفت و کوچکی آنجلیکا موجب شد او از درس پزشکی کنده شود و تصمیم بگیرد در کنار دایی‌اش آدولف یا «الف» بماند. نخستین دیدار بین آنها سه سال پیش صورت گرفته بود. یعنی سال 1924 در زندان لاندسبرگ که به‌همراه برادر و مادرش به ملاقات او رفته بودند. آن زمان تنها شانزده سال داشت. هیتلر در او نوجوانی شاد و تپل می‌دید که بعدها احساس کرد جایش در زندگی او خالی است. یک‌بار دیگر همدیگر را به مناسبت یک سفر مدرسه‌ای که استاد تاریخ‌شان در مارس سال 1927 ترتیب داده بود، دیدند. این استاد در آرزوی آن بود که نقشی سیاسی داشته باشد. وقتی دانست شاگردش جولی دختر خواهر همان هیتلر مشهور است، فرصت را غنیمت شمرد و دانش‌آموزان کلاسش را تشویق کرد به همان شهری بروند که معبودش در آن اسکان داشت. جولی در این فاصله بیش از آنکه مجذوب برنامه سیاسی هیتلر شود، مجذوب شخصیت دایی‌اش شد. آلفرد مالاتا، رئیس آینده پارلمان اتریش، که آن زمان در این سفر حضور داشت، می‌نویسد: «هیچ‌چیز نمی‌فهمید. هیتلر برای او فقط دایی عزیزش بود که به‌صورت اتفاقی شده بود یک سیاستمدار بزرگ». در جریان این سفر درسی بود که او برای مدتی نزد هلن بچستاین، زیباروی مخصوص هیتلر ماند. از رفاهی که آنها از آن برخوردار بودند، شگفت‌زده شد؛ به‌خصوص اینکه می‌دید دایی‌اش با مردمانی مترقی رفت‌وآمد می‌کند و برای خودش راننده و نگهبان دارد. شش ماه بعد، او توانست مدرک دیپلمش را بگیرد و از آن به بعد رفت تا با دایی عزیزش در مونیخ زندگی کند. آنجلیکا کاملا شیفته آدولف بود. البته «امیل موریس»، راننده هیتلر، هم توجهش را جلب می‌کرد؛ فردی که آن زمان یک مرسدس روباز را هدایت می‌کرد؛ جوانی فرانسوی‌تبار و خوش‌سیما. جذابیت او بر هرکسی که پیرامونش بود، اثر می‌گذاشت. مثل هیتلر، نگاهش همان سلاح اصلی‌اش بود. اما نگاه او از هیتلر محزون‌تر بود. ریش کوچکی داشت که با دقت آن را اصلاح می‌کرد و موجب تفریح دوستانش می‌شد. غذاخوردن روی چمن‌ها شادمانی بیشتری را به روزهای گیلی و آدولف و موریس در مونیخ می‌بخشید. آنها برای خود سبدهای غذا و پتوهای مخصوص پشمی برمی‌داشتند. موریس گیتارش را می‌آورد و ترانه‌های محلی ایرلندی می‌خواند: «ما جوانان، داشتیم در پشت بوته‌زارها به‌دنبال جایی برای استحمام می‌گشتیم... . داشتیم شنا می‌کردیم و بدن‌هایمان را در تابش خورشید خشک می‌کردیم... یکباره، صفی از پروانه‌ها پیکر گیلی را پوشاندند». براي گیلی نیز این تجربه‌ای مهم در کشف تمایلاتش بود و از آن دو مرد بسیار متفاوت، چیزهایی یاد می‌گرفت؛ دو نفری که بعدها بر سر احساسات‌شان با هم به‌نزاع می‌پرداختند. برای هیتلر نیز آن زمان اوقات شادی بود که از بهترین دوران عمرش به‌حساب می‌آمد. می‌گوید: «می‌توانم در کنار زنان جوان باشم و همچون قطعه‌ای یخ سرد بمانم. نه‌تنها هیچ‌چیزی احساس نمی‌کنم، بلکه حتی به‌تنگ می‌آیم. اما دخترکان کوچکی مانند گیلی... با او شاد و خوشحالم. وقتی یک ساعت به وراجی‌هایش گوش می‌سپارم، با همه بیهودگی‌هایش (چون او به همین قانع است که کنارش باشم)، در آن زمان از تمام غم‌ها و رخوت‌ها خلاص می‌شوم». اما این رابطه نیز به‌زودی دستخوش رقابت‌ها در یک مجموعه کوچک شد. هیتلر پیوسته امیل موریس را تشویق به ازدواج کرده و می‌گفت: «اگر ازدواج کنی هرروز نزد شما می‌آیم تا غذا بخورم». موریس به راه افتاد و از آنجلیکا نیز خواست دستش را بگیرد، زیرا او را تشویق کرده و موافقت ضمنی‌اش را نیز اعلام کرده بود. بنابراین برایش نوشت: «براي من، امکان ندارد غیر از تو کس دیگری كنارم باشد». فورا قبول کرد و باید این خبر مسرت‌بخش را به دایی‌اش آدولف هم می‌داد. اما او به‌شدت عصبانی شد و عکس آنچه قبلا مهربانی کرده بود، به‌شدت آن دوست قدیمی‌اش را سرزنش کرد. سپس گیلی را کاملا منع کرد تا هرگز دیگر به آن جوان نزدیک نشود. در کریسمس سال 1927، این چیزی است که گیلی برای امیل عزیزش نوشت: «این دو روز آن‌قدر سرزنش شنیدم که در تمام عمرم نشنیده بودم [...] تا امروز احساس می‌کردم این دوران، ما دو نفر را برای ابد به‌هم متصل کرده است. اما یک چیزی این وسط هست که باید آن را درک کنیم و آن اینکه دایی آدولف از ما خواسته است دوسال از هم دور باشیم. تصور کن امیل، تا دو سال دیگر ما نمی‌توانیم همدیگر را ببينيم. چون دائم تحت کنترل و مراقبت دایی آدولف هستیم! [... .] من جز این نمی‌توانم که عشقم را نثار تو کرده و بدون هیچ شرطی به تو تعلق داشته باشم. تو را بی‌نهایت دوست دارم».

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.