طفلی به نام شادی
امانالله قراییمقدم-جامعهشناس
ما مردم شادی نیستیم؛ چرا؟ چون در طول تاریخ ایرانزمین مردممان با غم پرورده شدهاند. تاریخ این «غمگرایی» را شاید حتی بتوان تا دوره ساسانیان عقب برد. نوعی بیاعتمادی نسبت به دیگری در طول تاریخ و هم فرهنگ «دنیاگریزی» بین مردم رواج یافته است. بیاعتمادی به شادی و آرامش دنیوی برای ما در طول سالها تبدیل به یک فرهنگ شده است و نشانههای این فرهنگ را نیز میتوان در ادبیات و باورهای عامیانه مردم و ضربالمثلهای آنها دید. جالبتر اینکه ما نهتنها شاد نیستیم بلکه از آن میترسیم. دقت کردهاید که وقتی زیادی شاد و خوشحال هستیم، ناخودآگاه فکر میکنیم قرار است اتفاق بدی بیفتد و این شادی پیشزمینه یک فاجعه است؟! با وجود این فکر میکنم میتوان شادی را به دست آورد. در فرهنگ ما امکاناتی هم برای رواج این شادی وجود دارد؛ در تاریخ باستان جشنهای ماهانه برپا میشده. علاوهبراین استاد شهید مرتضی مطهری میگوید دین اسلام، دین شادی است. در کنار این، دولت هم باید برای مردم امکانات شادبودن را فراهم کند. شادی، بدون وجود رفاه محقق نمیشود. ابزارهایی از قبیل رفع بیکاری، گسترش تأمین اجتماعی، اشتغالزایی، ایجاد امکانات ازدواج و تلاش برای کاهش طلاق موجب شادی نسل جوان میشود. این شادی به کل فضای جامعه تسری پیدا کرده و آنها را بانشاط خواهد کرد. در این میان نباید کسی به اسم دلسوزی و دلواپسی مانع شادی جوانان شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.