|

«جب بوش» نیز رسما وارد کارزار انتخاباتی آمریکا شد

میراث فرتوت جنگ

ویلیام فاکنر در کتاب «مرثیه‌ای برای یک راهبه» می‌نویسد: «گذشته هیچ‌گاه نمی‌میرد، حتی نگذشته است». از تمام پیچیدگی‌های فلسفی این جمله که بگذریم، مراد فاکنر احتمالا اوضاع و احوال سرزمینی خیالی در شمال ایالات‌متحده پس از پایان جنگ داخلی آمریکا بوده است، و حالا چه عبارتی می‌تواند بهتر از این، وضعیت سیاسی ایالات‌متحده را در آستانه انتخابات ریاست‌جمهوری سال آینده توصیف کند. شهروندان آمریکایی در حالی باید طی یک سال آینده کارزارهای پرخرج نامزدهای دموکرات و جمهوری‌خواه را تاب بیاورند که به‌نظر می‌رسد دوتایی موردنظر حامیان قدرتمند مالی انتخابات از درون دو خاندانی سر برآورده است که تاکنون روی‌هم‌رفته 24 سال بر صندلی ریاست کاخ سفید تکیه زده‌اند. اما دراین‌میان، دو نامزد موردنظر هریک به صرافت افتاده‌اند تا خلاف معمول، سهمی از میراث خانوادگی خود به ارث نبرند؛ تلاشی که شکست فاجعه‌بار آن تنها با نگاهی سرسری به وعده‌ها و برنامه‌های انتخاباتی تازه‌ترین دوندگان خاندان کلینتون و بوش به‌شدت توی ذوق می‌خورد. شاهد این مدعا نیز اولین سخنرانی رسمی «جب بوش»، برادر و فرزند رؤسای‌جمهوری پیشین، بود که برای اعلام رسمی نامزدی خود در روز دوشنبه، سواحل آفتابی میامی در ایالتی را برگزیده بود که هشت سال فرمانداری آن را برعهده داشت. «می‌دانم که این انتخابات بسیار رقابتی است، پس آمده‌ام تا به‌سختی مبارزه کنم. آمده‌ام تا کارزار خود را در تمامی ایالت‌ها ادامه داده و چشم در چشم مردم و چهره‌به‌چهره، درست از همان وعده‌ها و برنامه‌هایی سخن بگویم که امروز با شما در میان گذاشتم». برای کسی که با تساهل به سخنرانی روز دوشنبه جب بوش گوش سپرده باشد، این جملات بسیار آشنا می‌نماید. اما حقیقت آن است آنچه خواندید، درحقیقت سخنان «جرج دبلیو بوش»، سی‌وچهارمین رئیس‌جمهور ایالات‌متحده است که 15 سال پیش با ایده محافظه‌کاری، دلسوزانه قدم پیش گذاشت و موفق شد کرسی ریاست‌جمهوری را تصاحب کند. البته برادر کوچک‌تر نه از واژه محافظه‌کاری استفاده کرد و نه کلمه دلسوزی را بر زبان آورد، بلکه به هواداران خود وعده داد تا با جان و دل برای پیروزی تلاش کنند. جب ضمن حمله به برنامه و راهبردهای داخلی دولت اوباما و رقیب دموکرات خود، هیلاری کلینتون، از عزم خود برای رفع معضلاتی سخن گفت که بسیاری از شهروندان ایالات‌متحده را از حقوق برابر محروم کرده است. اما شباهت‌ها به همین ختم نمی‌شود. اگر دو برادر نقاب ترحم به محرومان داخلی را به چهره زده‌اند، درباره سیاست‌های تهاجمی و بی‌رحمانه خارجی نیز اشتراک نظر دارند. در حقیقت، وقتی نوبت سیاست‌های خارجه دولت می‌رسد، جب بوش مفری از سایه میراث خانوادگی خود ندارد. او هرچقدر هم که تلاش کند خود و سیاست‌های خارجه‌اش را نسخه‌ای منحصربه‌فرد از برند خانوادگی بوش جا بزند، عاقبت ذیل یکی از دو اردوگاه جمهوری‌خواهان تعریف خواهد شد که هریک با نام یکی از اعضای خانواده‌اش گره خورده است. جب بوش که آرایش تیم مشاوران سیاست خارجه او در غیاب «دیک چنی» به‌شدت یادآور ترکیب مشاوران جنگ‌طلب برادرش در حمله به عراق و افغانستان است، یا باید راه برادر بزرگ‌تر را در پیش بگیرد و با اتخاذ رویکردی مداخله‌جویانه و نو محافظه ‌کارانه ، جاده‌صاف‌کن جنگ‌طلبان رادیکال آمریکایی باشد یا به سیاق پدر خود، محتاطانه بر همکاری‌های بین‌المللی برای دفع چالش‌های جهانی، تأکید ورزد؛ وضعیتی اضطراری که تقریبا تمامی نامزدهای جمهوری‌خواه را درگیر رقابتی برای جنگ‌افروزی بیشتر کرده است. اما طنز ماجرا آنجاست که سیاست خارجه جب بوش نه‌تنها در میان دیگر رقبای جمهوری‌خواه او بدیلی نمی‌یابد، بلکه حتی اصلی‌ترین نامزد دموکرات‌ها نیز پیام‌آور سیاست خارجه‌ای چندان متفاوت از همتای جمهوری‌خواه خود نیست. هیلاری کلینتون شاید امروز از رأی خود به قطع‌نامه حمله به عراق در سال 2002 اظهار پشیمانی کند، اما بی‌دلیل نیست که سناتور جمهوری‌خواه «جان مک‌کین» با اشاره به اولویت مسئله امنیت ملی، از کلینتون به‌عنوان گزینه‌ای مناسب‌تر از «راند پاول»، یکی از نامزدهای جنگ‌طلب جمهوری‌خواه، نام می‌برد. به اینها حمایت ضمنی «پل کاگان» یکی از پدران معنوی نو-نومحافظه‌کاران از نامزد اصلی دموکرات‌ها را اضافه کنید تا دریابید شکاف سیاست خارجه در انتخابات آتی ریاست‌جمهوری آمریکا، این‌بار نیز بنا بر عادت مألوف و در غیاب بدیلی اصیل و واقعی، تنها پدیده‌ای زیبایی‌شناختی برای تکیه‌زدن بر بام قدرت جهانی است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.