ترجمه داستان
شیطان در قرن نوزدهم بهتازگی یکی از رمانهای امبرتو اکو با عنوان «گورستان پراگ» با ترجمه فریبا ارجمند در نشر روزنه منتشر شده است. اکو از مهمترین نویسندگان ایتالیایی است که در سال 1932 متولد شده و به جز آثاری که در حوزه نشانهشناسی نوشته، چندین رمان نیز تاکنون از او منتشر شده است که پیشتر برخی از آنها به فارسی هم ترجمه شده بودند. امبرتو اکو، آنطور که خودش گفته، میخواسته با خلق راوی «گورستان پراگ»، سیمونه سیمونینی، بدترین و کلبیمسلکترین و نامطبوعترین کاراکتر تاریخ ادبیات را بیافریند. راوی این رمان تنها کاراکتر غیرواقعی داستان است که مجموعهای از آدمها و اتفاقات قرن نوزدهم را بههم متصل میکند. اکو در پایان کتاب و در بخشی با عنوان «توضیحات عالمانه بیفایده» نوشته: «تنها شخصیت خیالی این قصه شخصیت اصلی آن سیمونه سیمونینی است. پدربزرگش، کاپیتان سیمونینی، ساختگی نیست، حتی اگر در تاریخ فقط بهعنوان نویسنده اسرارآمیز نامه به پدر روحانی باروئل شناخته شده باشد. دیگران همه (بهجز برخی شخصیتهای فرعی، مثل سردفتر ریبادنگو و نینوتزو) واقعا وجود داشتند و گفتند و کردند آنچه در این کتاب شرح داده شده که گفتهاند و کردهاند. این نهتنها در مورد شخصیتهایی که با نام حقیقی خودشان در کتاب ظاهر میشوند (و هرچند خیلی ممکن است فکر کنند غیرمحتمل است، حتی شخصیتی مثل لئو تاکسیل واقعا وجود داشت)، بلکه در مورد چهرههایی که با نامی خیالی ظاهر میشوند- در جایی که من، برای صرفهجویی روایی، شخصیت (ساختگی) واحدی را واداشتهام چیزهایی را بگوید و انجام دهد که درواقع دو شخصیت (از نظر تاریخی واقعی) گفته و انجام دادهاند-نیز صادق است، اما حالا که فکر میکنم حتی سیمونه سیمونینی، بهواقع نوعی کلاژ، شخصیتی که کارهایی به او نسبت داده شده که واقعا دیگران انجام داده بودند، نیز به نوعی وجود داشت. در حقیقت، راستش را بگویم، او هنوز در میان ماست». آوازهای قدیمی «آوازهای غمگین اردوگاه» عنوان رمانی است از شرمن الکسی که اینروزها با ترجمه سعید توانایی در نشر روزنه به فارسی منتشر شده است. شرمن الکسی نویسنده سرخپوست آمریکایی است که در این رمان اردوگاه سرخپوستان را دستمایه داستانش قرار داده است. در توضیح خود کتاب درباره ماجرای این رمان آمده: «رابرت جانسون مرد سیاهپوستی که در معامله با شیطان (آقا) به قدرتی بینظیر در نوازندگی گیتار (سبک بلوز) رسیده سر از اردوگاه سرخپوستان اسپوکن درمیآورد و با توماس آتشبهپاکن بدترین قصهگوی قبیله برخورد میکند. او گیتارش را زمانی که با راهنمایی توماس برای ملاقات با بزرگمادر به پای کوه ولپینیت میرود، در ماشین او جا میگذارد و همین بهانهای میشود تا توماس همراه با دو دوست دیگر خود بهنامهای جونیور پولتکین و ویکتور جوزف، گروه موسیقی راکی را با نام کایوت اسپرینگز تشکیل میدهند. آنها برآنند تا درد و رنجی که در طول تاریخ پرفرازونشیب بومیان بر آنها رفته را به موسیقی بدل کنند». مردی که عاشق جزیرهها بود «سقف خانه رادن» عنوان مجموعه داستانی است از دیاچلارنس که مرتضی زارعی آنها را به فارسی برگردانده و نشر روزنه آن را به چاپ رسانده است. چهار داستان این مجموعه عبارتند از: سقف خانه رادن، بانوی دوستداشتنی، مردی که عاشق جزیرهها بود و برنده اسب گهوارهای؛ داستانهایی که همگی مربوط به سالهای آخر عمر دی.اچ.لارنساند. مقالهای از لارنس نیز در پایان کتاب ترجمه و منتشر شده است که البته بنابهخواست خود او در زمان حیاتش منتشر نشده بود. لارنس از نویسندگان انگلیسی است که در سال 1885 متولد شد و در طول عمر کوتاهش آثار زیادی در حوزههای گوناگون نوشت؛ از نمایشنامه و مقاله و سفرنامه گرفته تا رمان و داستان و شعر. در بخشی از مقاله پایانی کتاب با عنوان «پیشرفت» میخوانیم: «از خانه حرف میزنند، اما خانه چیست؟ پاییز امسال بار دیگر به محل تولدم رفتم، شهرستانی کوچک در هشتمایلی ناتینگهام؛ و بار دیگر معذب و بیتاب بودم که هرچه زودتر از آنجا بروم. بهنظرم میتوانم در هرجایی، به غیر از خانهام، احساس کنم که در خانه خودم هستم و راحت باشم. در لندن یا پاریس یا رم یا مونیخ یا سیدنی یا سانفرانسیسکو کاملا احساس آرامش میکنم. تنها جایی که در آن اصلا احساس راحتی نمیکنم، زادگاهم است، جاییکه بیستویک سال اول عمرم را در آن زندگی کردم. «به یاد میآورم، به یاد میآورم خانهای را که در آن زاده شدم» البته خیلی مبهم، زیرا وقتی که یکساله بودم از آنجا رفتیم. در گوشهای از خیابانهای زشت محل سکونت معدنچیها بود که بهشان ساختمانها میگفتند. کنار مغازه هنری سکستون بود. هنری سکستون آدم هیکلی قلدری بود با موهای بور فرفری و هرچند هیچوقت حرف «ه» را درست تلفظ نمیکرد، خیلی هنری (خودش) را قبول داشت...».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.