اول ظریف، حالا هم روحانی
حسین عبدالهاشمپور
١٨ فروردین، برایتان از «گرههای غریب» نوشتم: گرههای کور که در سراسر دنیا حتما کمیاب هستند: از تهدیددانستن یک کنسرت تا سیاهنمایی یک فیلم و واهمه از یک کتاب و... . و در همان یادداشت، ابراز امیدواری کردم برای مذاکره با تهدیدکنندگان فرهنگ و هنر و دلواپسان محترم این فضا و گشودن گرههای غریب، نیازی به جناب محمدجواد ظریف نباشد، زیرا سر ایشان در تهران برای متقاعدکردن اقلیتی که تریبونهای خاص دارند، از لوزان هم شلوغتر است... . اما حالا دیگر وزیر خارجه دوشادوش وزیر فرهنگ، راهی رویدادهای هنری میشود: دو کنسرت موسیقی و دو نمایشگاه تجسمی، شاید فعالترین وزیر خارجه در عرصه هنر باشد. از این گذشته شاید کمتر کسی فکر میکرد غروب شنبهای که گذشت، شخص رئیسجمهور، سؤال دوست خبرنگاری را غنیمت شمارد و اعتراضش به دومینوی لغو کنسرتها را به آگاهی افکارعمومی برساند. این توجهات عالیرتبهترین چهرههای سیاسی ایران به هنر، امیدبخش است و درعینحال از این واقعیت پرده برمیدارد که «توسعه هنر» در کنار مهمترین مسائل کشور، در خط مقدم، آن جلو جلو است. توجه متن مردم به هنر و تغییر ذائقهشان چیزی نیست که جریان وامانده از توسعه، درکش کند و روزبهروز سنگهای بزرگتر میاندازد و ناچار، دولت با تمام قوا برای ادای «حق ملت» به میدان آمده است. صحنه باشکوهی است که جامعه هنری ما باید این رویارویی تاریخی و این بزنگاه سرنوشتساز را قدر بشناسد و این امید تازه را تدبیری عاجل کند؛ این رویارویی آشکار سیاسی برای «هنر» تنها با حضور پررنگ جامعه هنری، به سود «مردم» پایان خواهد یافت. اما دغدغه دیگری هم در میان است: چرا «عرصه هنر» به چنین آوردگاهی بدل شده که دولت مجبور شود برای ادای حقوق شهروندان، با همه قوایش در برابر قانونشکنان صفآرایی کند؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.