|

کامبیز درمبخش: کفگیر هنرمندان به ته دیگ خورده

عسل عباسیان: کامبیز درمبخش، کارتونیست و تصویرگر پیش‌کسوت ایرانی، همان‌طور که در آثارش غم و شادی را در جوار هم به نمایش می‌گذارد، زندگی خودش نیز آمیخته با غم و شادی توأمان است. او در چند سال گذشته، روزهای سخت بیماری را پشت‌سر گذاشته و امروز که حال بهتری دارد، سرسختانه کار می‌کند و ایده‌هایش را روی کاغذ می‌آورد. پنج دقیقه از احوالات او پرسیده‌ایم. این‌روزها مشغولم به: هماهنگی و آماده‌کردن کتاب‌هایم. تا آخر امسال چهار کتاب جدید از آثارم منتشر خواهد شد. همین‌طور مشغول آماده‌سازی یک نمایشگاه برای نمایش در گالری شیرین نیویورک هستم. 70 کار از آثار 50 سال اخیرم برای این نمایشگاه بازسازی شده. همین‌طور یک نمایشگاه عکاسی در گالری راه ابریشم دارم که اوایل پاییز برگزار خواهد شد. عکس‌های این نمایشگاه یک سورپرایز است و نمی‌توانم درباره‌شان صحبت کنم چون شرح‌دادنی نیستند و دیدنی هستند. هم‌زمان با این نمایشگاه عکس، یک نمایشگاه کاریکاتور از من با عنوان «لطفا لبخند بزنید» که مربوط به عکاسی و عکاس‌هاست، نیز در همان گالری برگزار می‌شود. نمایشگاهی هم خواهم داشت از چاپ سنگی‌ها و کارهای قاجاری که با سوژه‌های طنزآمیز، با استفاده از تصاویر قدیمی کلاژ شده، که مشغول آماده‌سازی‌شان هستم. نمایشگاه اثرگذاری که به‌تازگی دیده باشم؟ متأسفانه چنین نمایشگاهی نبوده. از هر صد نمایشگاه شاید هفت، هشت‌تایشان خوب باشند. یعنی تعداد کار خوب اصولا کم شده. این فقط منحصر به ایران نیست. به‌طورکلی در سطح بین‌المللی کارهای تازه کم می‌بینیم. یک جورهایی انگار کفگیر هنرمندان به ته‌ دیگ خورده. برای الهام‌گرفتن در فعالیت هنری‌ام می‌روم به: کافه. معمولا روزها توی کافه هستم. توی کافه ثالث می‌نشینم و بیشتر ایده‌هایم را آنجا پیدا می‌کنم. کافه جایی است که می‌توانم فکر کنم و به افکارم تمرکز بدهم. آرتیست به سکوت و تنهایی احتیاج دارد تا بتواند ایده‌هایش را منسجم کند و این کافه به من چنین فضایی می‌دهد. از نوجوانی‌ام توی کافه کار می‌کردم چون می‌خواستم کنار مردم باشم. از آدم‌هایی که می‌بینم، فکر و ایده می‌گیرم. اگر بخواهم هنر را در یک واژه خلاصه کنم باید بگویم هنر عبارت است از: آن چیزی که درون شما است و می‌خواهید آن را با دیگران تقسیم کنید. چیزی دست نیافتنی که فقط در درون شما هست. هنرمند سعی می‌کند کشفیاتش را به‌واسطه هنرش با جهان تقسیم کند. اگر روزی به ثروتی هنگفت دست پیدا کنم: شاهکار هنری‌ای نخواهم خرید. جای شاهکار هنری در موزه‌هاست. اگر اثر هنری را بخریم و حبس کنیم، درست نیست. آثار درجه‌یک هنری باید جایی باشد که همه مردم بتوانند آن را ببینند. نقاش یا کاریکاتوریستی که تمایل دارم با او قهوه بخورم؟ کاریکاتوریست‌های خوب زیادی بوده‌اند، که من دوست داشتم با آنها قهوه بخورم و معاشرت کنم که متأسفانه مرده‌اند. اما کاریکاتوریست‌های محبوب من که هم‌اکنون زنده‌اند و در پراگ زندگی می‌کنند و دوست دارم با آنها معاشرت کنم، یکی بارتاک است و دیگری آدلف برن. بهترین کتابی که طی سال‌های گذشته خوانده‌ام؟ معمولا همه کتاب‌ها را نصفه می‌خوانم چون وسطش ارتباطم با آن کتاب کم می‌شود و می‌روم در دنیای ذهن خودم. این اتفاق مرتبا برایم پیش می‌آید. ولی بیشتر کتاب‌هایی که می‌خوانم، کتاب‌های تصویری هستند. در خانه من قریب به هزار کتاب تصویری هست. مطالعه من، تصویری است نه با کلمات. بزرگ‌ترین سوءتفاهم درباره من این است که گفته شود: آدم کم‌کاری هستم. اصل مهم برای اینکه در دنیای هنر ماندگار باشید: تداوم، تداوم و استمرار است. استمرار و تداوم سبب می‌شود هرروز بیشتر به سوژه‌های دست‌نیافتنی و راه‌های تازه برسید والا ایده‌هایتان متوقف می‌شوند. چه‌کاره بودم اگر کسی نمی‌شدم که حالا هستم؟ احتمال زیاد یا دکوراتور داخلی ساختمان می‌شدم، یا فیلم‌ساز. آرزوي زندگی‌ام: این است که بتوانم همه فکرهای نابی که در سر دارم را اجرا کنم. البته محال است چون آن‌قدر ایده دارم که فکر نمی‌کنم عمرم قد بدهد. جالب‌ترین اتفاقی که طی این سال‌ها در حرفه‌ام برایم افتاده؛ دریافت نشان شوالیه از وزیر فرهنگ و هنر فرانسه بود چون اعتباری بین‌المللی به فعالیت هنری‌ام داد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.