|

دخترانی که خودکشی کردند

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

هارمن گورینگ، خلبان قهرمان جنگ بزرگ، زخم زیادی برداشت. ویننفراد را آن روز شور و حماسه‌ای دیوانه‌کننده برداشته بود. یکی از شاهدان می‌گوید او را دیده است که با هیجان روی میزی در کافه‌ای ایستاده و سخنانی در ستایش هیتلر گفته بود. باوجود شکست سخت رهبرش و توقیف او همچنان با حزب اعلام همبستگی می‌کرد؛ حزب ناسیونال‌سوسیالیسم. با فریاد به یک روزنامه محلی گفت: «بدون هیچ پرده‌پوشی‌ای اعتراف می‌کنم که ما تحت‌‌تأثیر جادوی این شخص قرار گرفته‌ایم و همان‌طور که در روزهای خوشبختی با او بودیم، در روزهای سختی نیز نسبت به او وفادار خواهیم ماند». ویننفراد در عمل نسبت به رهبر معنوی‌اش وفادار ماند؛ رهبر جدیدی که شیفته سخنرانی‌های پرهیجان و طولانی‌اش بود و تلاش زیادی صرف آن کرد تا اقامت هیتلر را در زندان با دشواری کمتری همراه کند. برایش مقادیری غذا می‌فرستاد و نامه‌های دوستانه می‌نوشت: «تو می‌دانی که با فکرت در کنار ما هستی». از آن گذشته برای او کاغذ و لوازم ضروری فرستاده بود تا بتواند خاطراتش را بنویسد. خاطراتی که به‌سرعت شکل اعترافاتی داغ و شکل یک برنامه سیاسی به خود گرفت و در نهایت شد همان کتاب معروف «نبرد من». هلن بچستاین نیز در زمان حضورش در زندان به او توجه نشان می‌داد. برای او چیزهایی سرگرم‌کننده از جمله عکس و صفحات موسیقی می‌فرستاد که او شنیدنش را ترجیح می‌داد. ازجمله «والس، موسیقی‌های نظامی و بخش اعظمی از آثار واگنر». هیتلر در سال 1924 وقتی از زندان آزاد شد، هیأت یک زندانی یا یک طاعون‌زده را نداشت. بلکه برعکس، یک خودرو بنز براق در انتظارش بود. حتی لازم نبود خودش رانندگی کند زیرا اتومبیلی با راننده برایش فرستاده شده بود. هلن کاملا هوشمندانه عمل می‌کرد. هیتلر تلاش کرد بر مقدس‌ترین اثر واگنر انگشت بگذارد. آن‌هم به وسیله کسی که جادویش شده بود. چون به نظرش رسیده بود که تنش در روابط این زوج فزونی گرفته است. یک روز همسرش او را به نهار دعوت کرده و در برابر میهمانانی که به محض انتشار خبر گرد آمده بودند، گفت: «عزیزم، دست از خوردن این همه غذا بردار». از سوی دیگر نهایت تلاش خود را صرف آن می‌کرد که دو معشوق احتمالی را بعد از مرگش از هم جدا کند: به‌منظور چاره‌اندیشی در برابر طمع‌ورزی‌های هیتلر وصیت‌نامه‌ای تنظیم کرد که به موجب آن همسرش تنها وارث او می‌شد. اما اگر از نو ازدواج می‌کرد، همه املاکش در بایروث به فرزندانش می‌رسید. کمااینکه اموالی را هم برای نگهداری از خودش تعیین کرده بود. به این ترتیب هیتلر از آن میراث محروم شده بود و به‌سرعت اندیشه ازدواجی که مدت‌ها بود در سر می‌پروراند، از بین رفت. هیتلر با تأکید توضیح داد که با یک زن آلمانی ازدواج کرده است. حتی به آن معشوقه‌اش با صراحت گفت که اگر می‌خواهد «ملکه» او باقی بماند، باید همچنان مجرد باشد. هیتلر عاشق زن دیگری بود که چند روز می‌شد ذهنش را مشغول کرده بود. سال 1927 بود. شاید هم عاشق دو زن شده بود. باواریا، 1927. زمانی طولانی گذشت که ماریا منتظر خبرهایی از او بود. از یک سال پیش که او را در خیابان‌های پارچستگادن دیده بود انتظارش را می‌کشید. آن‌روزها در دکان پارچه‌فروشی پدرش مشغول بافتن جوراب بود. هرروز امید آن را داشت که نامه‌ای از او دریافت کند یا به دیدنش بیاید. دختری مجرد نزد آقای وولف بود. کسی که از مناطق کوهستانی نه‌چندان دور واقع در روستای مجاور یعنی «بریگهوت» آمده بود. آیا امروز عاشق است یا فارغ؟ یک‌بار دیگر نامه‌ای را خواند که در جریان دیدار اخیرشان دریافت کرده بود: «طفلک عزیزم، چقدر دوست دارم چهره زیبای تو در برابرم باشد تا به تو چیزهایی را به‌صورت زنده بگویم. چیزهایی که این دوست صمیمی تو نمی‌تواند آنها را در قالب کلمات بیاورد». هیتلر، بعد از آموزش‌هایی که نامادری‌ها به او داده بودند، هنر تأثیر‌گذاری بر قلب زنان را به‌خوبی فراگرفته بود. یک دختر شانزده ساله نیاز به چیز دیگری بیش از این نداشت تا در دام جادوی مردی افتد که به‌خوبی راه درآمیختن تمایلاتش را با احساسات رومانتیک می‌دانست: «همچنین به‌شدت دوست دارم در کنار تو باشم و به چشمان دوست‌داشتنی‌ات نگاه کنم و هرچه را غیر آن فراموش کنم».برای مدتی طولانی به اولین بوسه‌ای فکر می‌کرد که مافوق رؤیاهایش بود. هیتلر او را برای تفریح با خود به کنار رودخانه برد و کنارش نشست. لحظاتی گرم و صمیمانه بود. انسانی که بعدها «بلیتزکریگ» * را اجرا می‌کرد، به‌خوبی شیوه خاص خودش را می‌شناخت. هیتلر 37 سال و آن دختر 17 سال داشت. او جلوش را گرفته بود یا وانمود می‌کرد که جلوش را گرفته است. شاید به نسبت دختر جوانی به نام ماریا رایتر این کمی اغراق‌آمیز باشد. هیتلر درعین‌حال که او را می‌ترساند، درهمان‌حال به خود جذب می‌کرد. *پبلیتز گریک؛ یا «جنگ رعدآسا» نوعی استراتژی جنگی است که در ابتدا توسط آلمانی‌ها در اسپانیا در سال 1938 و سپس علیه لهستان در سال 1939 به‌کار گرفته شد. در این نوع جنگ، با حمله بسیارسریع و همه‌جانبه با حمایت توپخانه و تانک تلاش می‌شود تا دشمن غافلگیر شود و پیش از آنکه بتواند عکس‌‌العمل نشان دهد، از پای درآید.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.