او، به دیوانی شاعر است
کیوان ساکت
سخن از مردی است که وقتی به زندگی پربار و سراسر فعالیت هنری وی مینگریم، به روشنی درمییابیم چگونه بخش قابلتوجهی از تاریخ موسیقی، بهویژه در بخش موسیقی فیلم و ارکستر به فعالیتهای هنری وی وابسته است. بازگشایی ارکسترهای ملی که در سال 88 و در پی ناآرامیهای آن سال از ادامه کار ایستاد، یکی از نقاط درخشان زندگی استاد فرهاد فخرالدینی است. ارکستری که درست 10 سال پیش از آن تاریخ به همت جمعی از هنرمندان و در رأس آن، فرهاد فخرالدینی و با حمایت متولیان وقت تأسیس شد و استاد با پایمردی و تحمل تمام دشواریهایی که بر سر راه چنین فعالیتهای بزرگ هنری وجود دارد، آن را سر پا نگه داشته بود و سال 88 آخرین تمرینهای آن بود. اکنون ارکستر با سازمانی جدید و نوازندگانی بیشتر از سابق که حاصل همفکری و تلاش آقای علی رهبری و متولیان موسیقی و پایمردی آقای فخرالدینی است، باشکوهی هرچه تمامتر تولد دوباره خود را به نمایش گذاشت. همین، برای ماندگارشدن در تاریخ هنر کافی است. یاد عزیزم، استاد فقید، پرویز مشکاتیان میافتم که گاه به مناسبتی میگفت: برخی به بیتی شاعرند و برخی به دیوانی نه. استاد فخرالدینی از آن دسته است که نه به بیتی بل به گواهی شش دهه فعالیت پربار هنری به دیوانی شاعر است. قصد ندارم به رسم نوشتههای مرسوم، آثار این مرد را یکبهیک و فهرستوار از موزیک فیلم تا آهنگها و آلبومها و غیره و غیره برشمارم، بلکه مایلم دستنوشته من، دلنوشتهای باشد برای ادای یک دین از سوی همنسلهای خودم. چه بسیارند نوازندگان، آهنگسازان و... که مردمان خوبرو یا هنرمندان خوبی هستند و میآیند و چند صباحی در این عرصه فعالیت میکنند و میروند و به قول استاد فقید اخوانثالث، بود و نبودشان چندان تأثیری در کار هنر و جامعه ندارد تا جایی که به مَثل، به نقل از یکی شاعران که فوت کرده بود، نوشت: «... فرامرز انگار هرگز نبود...»، ولی اگر استاد فخرالدینی نبود موسیقی ایرانی چیزی کم داشت. برای همین از طرف خودم و همنسلها و جوانترها میگویم: چه زیباست که هستی استاد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.