|

مرگ مادر

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

در همان سال بود که آدولف هیتلر مادرش را به‌دلیل ابتلا به سرطان سینه از دست داد، تقریبا سه روز قبل از کریسمس بود. آن زمان هیتلر 18 سال داشت. زنی او را تنها گذاشت که همواره او را به عشق و حضور غیرمشروط آن توصیه می‌کرد. آری، زنان چنین می‌کنند. در نظرش زنان مظهر شفقت بودند و در مقابل، مردان مظهر خشونت. به‌هرحال، این نقاش ماهر، پیش از شروع جنگ موفق نشد به‌عنوان بخشی طبیعی از زندگی‌اش، به‌عنوان یک انسان رشید، تجربه‌ای متفاوت داشته باشد. او این کار را خارج از چارچوب ازدواج یک ننگ می‌دانست. کاملا تحت‌تأثیر اخلاق کاتولیکی بود؛ اخلاقی که در فضای آن رشد کرده و بزرگ شده بود. چنین کاری به نظرش راه را بر روسپی‌گری می‌گشود. می‌گفت: «این لکه ننگ بشریت است». آیا دیدن تعدادی از «جوانان با آن بدن‌های ضعیف و جان‌های مرده برای ازدواج با یکی از روسپیان بزرگ شهر» مایه ناامیدی و یأس نبود؟ بااین‌همه، نمی‌توانیم قطعا بگوییم که هیتلر در مورد زنان حرفه‌ای هم به گناه آلوده نشده باشد، زیرا دوستش کوبیزاک تعریف می‌کند که روزی در سال 1918، آدولف را تا محله خودفروشان در وین همراهی کرده است. اما وقتی از هیتلر درباره این پرسه‌زدن مضحک پرسیده شد، گفت: «انسان باید حتی برای یک‌بار هم در زندگی‌اش شده، برود اینها را ببیند». اما آیا این سربازی که طی چهار سال آینده فقط جنگ می‌دید، تسلیم شده بود؟ به احتمال زیاد «خواست زندگی کردن» برای این خواننده سمج کتاب‌های شوپنهاور، اهمیت بیشتری داشت و نمی‌توانست تا زمان ازدواج برایش صبر کند. هیتلر بعد از جنگ متحول و ترس از زنان در او دوچندان شد. این چیزی است که «امیل موریس»، راننده او، در ابتدای سال‌های 1920 می‌گفت: تا پیش از ورود به درگیری‌های سیاسی، زنان خوشگل را در آپارتمان کوچکش در خیابان «تیر اشتراس» به حضور می‌پذیرفت. به گفته این راننده: «همواره گل هدیه می‌داد حتی زمانی که یک پول سیاه هم نداشت. ما با هم می‌رفتیم تا رقصندگان باله را تماشا کنیم». آن دو گاه نیز به آکادمی می‌رفتند تا دخترانی را تماشا کنند که در کنار نقاشان، برهنه می‌نشستند تا زیبایی‌هایشان را ترسیم کنند. هیتلر آنجا احساس راحتی تمام می‌کرد. بعدها روابط گذرایی به‌وجود آورد اما درعین‌حال، به این باور رسیده بود که باید نقش سیاسی پیشتازانه‌ای داشته باشد. محور مشترک همه این زنان چه بود؟ اینکه همه‌شان در آستانه جوانی بودند؛ دخترانی جوان و زیباروی؛ دخترانی که به‌نظر می‌رسید تحت‌تأثیر افکار عمیق آن آشوبگر (هیتلر) قرار گرفته بودند. وقتی هیتلر فقط یک سرباز بود، این چیزها اهمیتی نداشت. اما او بلندپروازی‌های زیادی داشت که باید به آنها دست می‌یافت. او کاملا زنانی را که در کارگاه‌ها با آنها آشنا می‌شد، می‌شناخت. اما آنها کسانی نبودند که بتوانند او را در راه تحقق آرمان‌هایش یاری‌ دهند. بنابراین باید می‌رفت درس می‌خواند، به همایش‌ها سرک می‌کشید و امتیازات یک بورژوای «وایمار» را به‌دست می‌آورد. او باید مثل فریب‌دادن زنان، فریب‌دادن توده‌های مردم را یاد می‌گرفت. به‌طور خلاصه اینکه هنوز همه ویژگی‌های ضروری برای یک رهبری که تصمیم داشت شود، به‌دست نیاورده بود. زنان دقیقا کسانی بودند که توانستند اندیشه‌های این سرباز قدیمی را پی‌ریزی کنند. گرچه برای او همه‌شان غریبه می‌نمود، اما یک ترحم زنانه داشتند که او از آنها همان اعتمادبه‌نفسی را به‌دست می‌آورد که تا آن موقع فاقدش بود. «ارنست هانف استنگل»، یکی از اعضای اولیه حزب نازی، به‌عنوان رئیس دستگاه مطبوعاتی همیشه همراه هیتلر بوده است. او که از نزدیک با هیتلر دمخور بود، شیوه‌های تفکرش را به‌روشنی شرح می‌دهد: «هیتلر خودشیفته بود؛ کسی که توده‌های مردم برایش عین زنان بود؛ کسانی که ناتوان از دست یافتن به آنها بود. سخنوری برای او روشی برای ارضای تمایل خشونت‌طلبانه و فراگیرش بود. به همین دلیل قدرت سخنوری در او بیشتر و بیشتر شکوفا شد. هشت یا 10 دقیقه آخر سخنرانی‌هایش، بیشتر به نشئه‌ای از بارش سیال کلمات شبیه بود». اما زنان به این غلیان سخنوری توجهی نداشتند. مقاله‌ای در «مونچنر پست» در تاریخ سوم مارس سال 1923 در مورد زنان به چاپ رسید که نظر «عشاق هیتلر» را نشان می‌دهد. این در حالی بود که هنوز تنها دو سال از رهبری او بر حزب «NSDAP» می‌گذشت. او در این مدت توانسته بود توجه‌ها را به خود جلب کند و حالتی از یک شادمانی درونی و واقعی را در بین طرفدارانش به‌وجود آورد. درواقع اینها در اصل، طرفداران و شیفتگان کسی بودند که چنین احساس نیرومندی را برایشان به‌ارمغان آورده بود.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.