|

هرگز نمی رقصم

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

وقتی کوبزاک با تمسخر از او پرسید پس می‌تواند افکار خودش را با برخی نگاه‌های برق‌آسا به او منتقل کند، جوابی سرسختانه دریافت کرد: «طبعا. این ممکن است! نمی‌توان این چیزها را توضیح داد. آن چیزی که در درون من است، در درون استفانی هم می‌گذرد». چطور جرئت کرده بود آن دوست نسبت به قدرت عواطف آدولف هیتلر تردید کند؟ او به‌شدت خشمگین شد. بر سرش فریاد کشید که عشق را به‌روشنی نمی‌فهمد و حتی نمی‌تواند معنای حقیقی آن را درک کند. او جز دوست‌داشتن هیتلر، حق نداشت کار دیگری کند. از این مسئله کاملا اطمینان خاطر داشت. هیتلر حتی در توجیه علائم روشن بی‌توجهی آن دختر به خودش، لحظه‌ای تردید نمی‌کرد، زیرا بر این باور بود که: «این کارها را مخصوصا می‌کند تا احساسات گرمش را پنهان کند». از همان وقت بود که شروع کرد جهان را به‌گونه دیگری تفسیر کند؛ از نگاه عشق و بر مبنای حالت‌های گذرایی که در خود تجربه می‌کرد. با همه این اوصاف، از نزدیک‌شدن به او پرهیز می‌کرد. ولی اگر برای مثال می‌رفت، چه داشت که بگوید؟ «سلام. اسم من آدولف هیتلر است. من بیکارم». اینها خیلی پیش‌پاافتاده بود. به همین دلیل پروژه‌اش را به آینده موکول کرد. هنگامی که در دانشگاه به‌عنوان یک نقاش مطرح شد. بر این باور بود که استفانی هیچ کار دیگری ندارد جز اینکه منتظرش بماند تا برگشته و دستش را بگیرد و به خانه ببرد. اما آدولف هیتلر برای به‌دست‌آوردن محبت دلبندش باید چیزی را تجربه می‌کرد که عبور از آن برایش دشوار بود. دوستش کوبیزاک متوجه شد که آن دختر رقص را دوست دارد. پیش خود فکر کرد آن دختر در سالن رقص در برابر این «ابله» برقصد! به نظرش رسید که البته چنین چیزی امکان نخواهد داشت. چون او کسی بود که از رقص بدش می‌آمد. بنابراین دوستش را تشویق کرد تا رقص را بیاموزد. به او گفت: «آدولف، باید کمی رقص یاد بگیری». آن عاشق سرگردان به دردسر افتاد. پس از آن بود که رقص، یکی از دغدغه‌هایش شد. از آن پس همه فکر و ذکرش بر این محور بود. اما بعد از مدت‌زمانی کوتاه، به نتیجه‌ای دیگر رسید که خلاصه‌اش می‌شد اینکه: «تصورش را بکن، یک سالن شلوغ رقص، فرض کن کر باشی. بنابراین نمی‌توانی صدای موسیقی‌هایی را که مردم براساس آن می‌رقصند، بشنوی، به حرکات بی‌معنایشان نگاه می‌کنی؛ حرکاتی که به هیچ جایی نمی‌رسد. آیا به نظرت آنها شبیه مجانین نیستند؟!». مفهوم رقص در نظر آدولف هیتلر همین بود. دنیایی که در تمام طول حیات، درهایش به روی او بسته ماند. در برابر اصرار دوستش، دوباره از خشم منفجر شد که: «هرگز! هرگز! من هرگز نخواهم رقصید. هرگز! می‌فهمی؟ استفانی هم نمی‌رقصد مگر اینکه دیگران او را وادار به این کار کرده باشند. مگر اینکه متأسفانه مجبور شده باشد. زن من نخواهد بود، مگر آنکه تمام تمایلاتش را نسبت به‌رقص کنار بگذارد». بعد از آن بود که طرح‌های غیرمعقولانه‌ای در ذهنش شکل گرفت: در مرحله اول به فکر ربودن آن دختر افتاد، اما نمی‌دانست او را به‌کجا ببرد و بعد از آن، چگونه با او زندگی کند. سپس به فکر خودکشی افتاد البته به شرطی که استفانی نیز همراهش باشد. حتی از پیش فکر همه‌چیز را کرده و آن را جزءبه‌جزء برای کوبیزاک شرح داده بود، زیرا او تنها کسی بود که در این فاجعه فرضی قرار بود زنده باقی بماند. آخرین مرحله این عشق ذهنی در جریان جشنواره گل‌ها در «لینز» گذشت؛ جشنواره‌ای که هرسال در بهار برپا می‌شد. استفانی در حالی که داشت سوار بر درشکه می‌رفت، غنچه‌ای گل تقدیم او کرد. دنیا در نظر آدولف هرگز تا این حد زیبا نبود. او مرا دوست دارد! دیدی؟! او مرا دوست دارد! این گل را به‌عنوان یک گنج نادر در میزش نگه داشت. هنگامی که از آن شهر می‌رفت، این جسارت را داشت تا نامه‌ای برای او نوشته و به شکلی رسمی سفر خود را به پایتخت امپراتوری اتریش به اطلاع او برساند؛ جایی که قرار بود در رشته نقاشی تحصیل کند. این سفر سال 1907 صورت گرفت. اما آدولف دیگر هرگز به لینز برنگشت. در وین، یک دوران آوارگی انتظارش را می‌کشید. استفانی البته آن نامه‌ای را که در آن پیشنهاد داده بود به‌زودی با او ازدواج می‌کند را دریافت کرد. اما از آنجایی که نمی‌دانست نویسنده‌اش کیست، هاج‌وواج ماند. چون هیتلر آن را امضا نکرده بود. هیچ تصوری از او نداشت؛ از مردی که با خودپسندی در خیابان‌های لینز او را تعقیب می‌کرد بدون اینکه به او نزدیک شود. هیتلر بعدها درباره او گفت: «من پاک‌ترین رؤیاهای زندگی‌ام را مدیون او هستم». اعترافی صادقانه درباره عشقی که غیرواقعی بود؛ عشقی که از جنس کریستال ساخته شده و بسیار شکننده بود، آن‌قدر که تاب رویارویی با واقعیت را نداشت. زیر فشارهای واقعیت می‌شکست و هزار تکه می‌شد.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.