داستان هیتلر
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
«در سیاست، باید از پشتیبانی زنان برخوردار بود، چون مردان خودشان دنبالت میآیند». آدولف هیتلر «زنان همیشه میگویند میخواهند بهخاطر مردی که دوستشان دارد، خود را خوشگل کنند. بعد کارهایی میکنند که عکس رضایت مردانشان است. از همه ابزارها برای بهدستآوردن قلب او استفاده میکنند و سپس اسیر مدها میشوند. درنهایت، تنها کاری که میکنند، این است که حسادت دوستانشان را تحریک کنند». هیتلر نظری سختگیرانه یا ثابت درباره وسوسههای زنانه داشت. اگر قصد شرح زندگی عاشقانه این خرگوش سرد را داشته باشیم، شاید بشود گفت او اصلا از جنس لطیف خوشش نمیآمد. اما چگونه میشود نگاه این مرد نمونه را به زنان جوان آلمانی در سالهای 1930 توصیف کرد و به چنین نتیجه دلسردکننده و قاطعی رسید که با اندکی تلخی توأم است؟ روستای «لینز» واقع در مرزهای بین آلمان و اتریش سال 1905. هیتلر آن زمان 16 سال داشت. شروع حرکت او در راه عشق، اصلا موفقیتآمیز نبود. از سه سال پیش در ذهن خود داستانی خیالی را میپروراند که مربوط به دوستی مدرسهای به نام «استفانی ایزاک» میشد. روشهای او خیلی ساده و ابتدایی بود؛ آدولف جوان، فرمانده نظامی آینده برای رایش سوم، داشت عملیات نزدیکشدن غیرمستقیم را آموزش میدید. تلاش میکرد بهصورتی تصادفی جاهایی ظاهر شود که آن دختر الهامبخشش در آنجا به تفریح مشغول میشد. میخواست تمام حرکاتش را زیر نظر داشته باشد. «آگوست کوبیزاک» دوست دوران کودکی هیتلر بود؛ نخستین کسی که متوجه حرکات عاطفی این دانشآموز اهل لینز شد. یک روز آدولف هیتلر دستهایش را محکم گرفت و نظرش را راجع به آن دختر لاغر و گندمگونی که در خیابان «لانداستراس» راه میرفت و دست مادرش را گرفته بود، پرسید. به نظر آدولف، همه چیز روشن بود: « باید بدانی که... من عاشق او هستم». استفانی در عمل، نگاهها را به خود جذب میکرد و با آن ظاهر شیک و قامت بلند و لاغر و نیز موهای پرپشت زیبا و مجعد، میتوانست هوسانگیز باشد. چشمانش میدرخشید و گویی حرف میزد. اندامی فوقالعاده زیبا داشت و راهرفتنش بهگونهای بود که تصور میکردی دختر یک خانواده نجیب و اشرافی است. هیتلر نیز آن زمان هیکل کامل و متناسبی داشت. عصایی سیاه از جنس عاج، کلاهی سیاه با لبهای پهن، پیراهنی سفید و دستکشهای سیاه از پوست و پالتویی مشکی که با حریر تودوزی شده بود؛ شبیه شخصیت «آرسن لوپن» در کرانههای «اشمیدتورک» رودخانه لینز؛ جایی که آن دخترک جوان هرروز ساعت پنج عصر برای تفریح بههمراه مادرش به آنجا میآمد. با وجودی که هیتلر آنجا میآمد تا در زیبایی بدون قیدوشرط او تأمل کند، اما به او سلامی نمیداد و جرئت این را نداشت که جز نگاهکردن، دست بهکار دیگری بزند. تا آنکه جوانی به آن تفریحگاه آمد و خشم این عاشق خجالتی را برانگیخت. وقتی کوبیزاک او را مطلع کرد که آن جوان دوست آن دختر زیبا یعنی استفانی است، دیگر کاملا مطمئن شده بود. با وجود این بازهم هیتلر سعی نکرد با آن دختر تماس بگیرد. همچنان مدتی طولانی به او مینگریست و آن دختر هم گاه نگاهی به این عاشق انداخته و لبخندی بر لب مینشاند. آدولف وقتی این پاداش پیشپاافتاده را نگاه میکرد، «در نظرش همهچیز جهان خوب و زیبا و کاملا منظم بود». احساس خوشبختی میکرد. واقعا یک احساس سعادتمندی کامل داشت. در عوض، هرگاه آن دختر به او نگاهی نمیانداخت، دچار تشنج میشد. دوست داشت خود و جهان را ویران کند. آنموقع به «واگنر» علاقهمند بود. در آن زمان آن دختر، الهامبخش او بود؛ کسی که تمام فضایل را به او نسبت میداد به گونهای که برای او اشعار بیشماری سرود ازجمله «سرودی برای محبوبم»؛ شعری که یکبار آن را برای دوستش خواند. در آن، او را اینگونه توصیف کرده بود: «شانههای اشرافیاش در آن لباس شیک مخمل لاجورد/ بر روی اسبی سفید تکان میخورد که بر گلزاری روان است/ موهایش بر روی کتفها ریخته و پیچوتابی طلایی دارد». با او همهچیز گویی پاکیزه بود. هیتلر احساس میکرد غرق در یک «شادی درخشان» شده است. وقتی این ادبیات را میخواند، چهره شاعر خجالتیاش جلایی دیگر مییافت. شروع به برنامهریزی براي هرچه اطرافش بود، کرد. وقتی درنهایت با او آشنا شد، به این باور رسید که به همه آرزوهایش خواهد رسید. میگفت: «جهان عجیب بشری، خیلی چیزها را از روی حدس میفهمد».
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.