|

برایم خیابان بفرست

«پُک» عنوان مجموعه شعری است از علی‌اصغر عالی‌زاده که از طرف نشر مایا منتشر شده است. این مجموعه شامل 34 شعر بدون عنوان است که با شماره از هم جدا شده‌اند. شعرهای مجموعه پک، اغلب شعرهایی کوتاه هستند. عشق، مرگ، خستگی، تنهایی و دلهره و ملال و سردی زندگی روزمره ازجمله مضامین شعرهای این مجموعه است؛ مضامینی که با تصاویری از خیابان و المان‌های زندگی شهری و همچنین مناظری از طبیعت که القاگر تنهایی و نوعی هراس هستند، گره خورده‌اند. در اغلب شعرها نوعی سکوت و هراس و دلهره هست و درعین‌حال نوعی خستگی و اندوه. این اندوه گاه رنگ تغزل به خود می‌گیرد و گاه با طنزی پنهان و تلخ گره می‌خورد. پرسه‌زنی در خیابان‌های شهر نیز یکی از مضامینی است که در شعرهای مجموعه «پک» به آن برمی‌خوریم. در برخی از این شعرها می‌بینیم که مناظر خیابان با احساسات و عواطف راوی گره می‌خورند و نمودی می‌شوند از وضعیت او، مثل شعری با مطلع: «خیابان‌ها ترانه‌های محزون من‌اند/ به تو که فکر می‌کنم/ شادند/ به تو که فکر می‌کنم/ غمگین‌اند...» یا این شعر که در آن صبح به قسمت گمشده روزنامه‌ای تشبیه شده است: «صبح/ قسمت گمشده روزنامه‌ای‌ست/ پر از خاطره/ زنی که بی‌هیچ اختلال حواسی/ مدت‌هاست کسی را از نگرانی در نیاورده است...» زبان شعرهای مجموعه «پک» زبانی ساده است و در این شعرها از پیچیدگی‌ها و بازی‌های لفظی چندان اثری نیست و شاعر، مضامین شعر خود را به صورت شفاف بیان می‌کند و آنچه در شعرها عمده است تصویرسازی‌هایی است که مضمون و عواطف و احساسات درون شعر از طریق آنها بازتاب پیدا می‌کند. این تصویرها گاه از طبیعت وام گرفته شده‌اند و گاه چنان‌که گفته شد از مؤلفه‌های زندگی شهری. اینک شعرهایی از این مجموعه: «سخت است/ سخت است/ دلقک باشی و/ هر وقت روی صحنه می‌روی/ ابرها/ به کفش‌ات بچسبند/ و ابرها/ لای دستمال تماشاچی‌ها/ سالن را پر کنند/ و ابرها/ مچاله‌ات کنند/ این دلقک/ جان می‌دهد/ هووووو را/ سخت است/ دلقک باشی و/ پیکاسو روی صحنه برود/ و صورت‌های لبخندکوب/ سالن را ترک کنند». «چقدر باید/ به خانه برگردم/ خستگی‌ام را پشت در آورم/ لبخندی به صورتم بچسبانم/ چای بنوشم/ و وانمود کنم شب‌ها/ بی‌آنکه به کسی فکر کنم/ به خواب می‌روم». «خدانکرده، / اگر کوک‌های یک در میان خیابانی/ وصله به هیچ خانه‌ام نکنند، چه؟ / زبانم لال اگر/ باران/ زبان خیابان را بند آورده باشد، / چه بگویم؟ / (کسی که پرسه می‌زند/ همیشه دلتنگ جایی برای برگشتن است) / اگر قرار به برگشتن شد/ برایم خیابان بفرست/ و به هوا بگو سرد باشد/ که فکر کنیم/ پرنده یخ‌زده روی سیم‌های گفت‌وگو/ فقط گرم خواب‌های خوب است».و این شعر که شعر پایانی مجموعه است و ارجاعی سینمایی دارد به سینمای کلاسیک: «می‌توانی/ فیلمی با پایانی خوب انتخاب کنی/ من اما/ فکر می‌کنم پایان‌های تلخ بیشتر در ذهن مخاطب می‌ماند/ تو/ زنی می‌شوی در کازابلانکا/ و من/ کابویی غمگین/ که حتا فرصت نکرده/ در آخرین دوئل عاشقانه/ لب از لب باز کند/ و چند دقیقه/ بیشتر از فیلم نمانده است/ مرد و مرکب/ در غروب دود می‌شوند/ THE END».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.