|

درباره نمایش «فهرست» رضا ثروتی

یک عصر خوش

حسین علیزاده

یک عصر نه‌چندان خوش بود که قرار شد سری به دوستان تئاتری بزنم؛ از چندروز پیش تهیه‌کننده نمایش «فهرست» اصرار داشت قبل از سفر، سری به او و دوستانش که مشغول تمرین تئاتری هستند، بزنم. با زحمت و خستگی‌ای که داشتم، بالاخره سر تمرین رسیدم. بی‌مقدمه حس کردم به دنیای دیگری وارد شدم. مثل یک شهر رؤیایی، مهر و مهربانی و همدلی موج می‌زد. به‌نظر می‌آمد تمام بازیگران آن روز نیز دعوت شده بودند تا برای اولین‌بار تماشاگر خود باشند. شوق، لذت و مسئولیت به‌وفور حس می‌شد. گویی همه بازیگران نقش اصلی را داشتند. نمود بازی‌های اصلی بدون بازی جمعی معنی نداشت. اگر صحنه‌ای تکرار می‌شد، ذره‌ای ملال‌آور نبود. بلکه می‌شد حس و مزه‌ای دوباره را لمس کرد. صحنه‌ها به‌طور پراکنده تمرین می‌شد ولی هرکدام مکمل هم بودند. شوق بچه‌ها دیوانه‌کننده بود. هیچ وزنی نبود، سبکبال و پروانه‌وار دورهم بودند. آن‌قدر در حس و تخیل غرق بودند که اگر رضا ثروتی هم تذکری داشت، سخت می‌توانست آنها را به دنیای عقل نزدیک کند. چند صحنه‌ای که من دیدم، مرا در دنیای تخیل غرق کرد. کم‌کم دوست داشتم به انتهایی نرسیم. کمتر دیده بودم که در صحنه تئاتر، موسیقی از دل بازیگر شنیده شود. همه صدا و آهنگی را می‌بلعیدند. آوا علیمردانی، خنیاگر گروه، تک‌تک صداها را با جان و در جانشان کاشته بود. این بچه‌ها بی‌ادعا کارهای بزرگی می‌کردند. احساس می‌کردم یک نفر بازیگر در آن است که صورت، دست‌، پا و چشم‌های بی‌شمار دارد. از خود سؤال کردم راستی این احساس یکی‌بودن از کجاست؟ از باور، از باور ثروتی به ثروت‌های خود، به ثروت‌های پیمان قدیمی و به ثروت‌های همه دوستانش؛ ثروت‌هایی که سرمایه‌اش عشق است. اگر بازیگران یگانگی و حس جمعی ایجاد می‌کردند، به این باور رسیده بودند. رضا ثروتی بازیگر اصلی بود که حس و تخیل خود را با ایمان و عشق در وجود یاران خود دمیده بود. رضا ثروتی هنرمندی است که با تخیل، واقعه را واقعه‌ای‌تر ترسیم می‌کند. من آن روز تخیلات بر آن واقعه را از خود آن واقعه بیشتر دوست داشتم و تابه‌حال فکر نمی‌کردم بتوان خیال را به چشم دید، با خیال حرف زد، با خیال لجاجت کرد و با خیال واقعی‌تر شد. من آن روز شاهد جریان دو قصه بودم. یکی قصه رضا ثروتی، پیمان قدیمی و احمد قزوینی و یکی دیگر قصه‌ای واقعی‌تر از آن، قصه همدلان، هم آوا و هم‌‌نفسان که رضا ثروتی قبلشان بود. آن روز چنان از شوق لبریز شدم که بغضم اجازه نداد بیشتر ستایششان کنم. اشک‌ریزان قدردانشان بودم. و حالا وقت رفتن، عصر دیگری بود وقتی برگشتم و با خود تنها شدم، شاد بودم و از شادی بلند‌بلند می‌گریستم. برایشان پیغام نوشتم: من قلب خود را به شما سپردم و قلب شما را با خود بردم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.