|

خوشی آرامش و دستگاه‌های امنیتی

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

بااین‌حال، در چند سال اخیر عواملی بیشتر مشاهده شد که ما را بر آن می‌دارد تا شایعاتی را که درباره فزونی‌گرفتن قدرت نفوذ ایلانا و تمایلش به نشستن بر اریکه قدرت مطرح می‌شد، باور کنیم. به‌ویژه اینکه تا اینجا ستایش از نیکلا و ایلانا تقریبا یکسان بود، اما او سرانجام لقبی برای خود برگزید که با آن در دوران کمونیسم از احترام فوق‌العاده‌ای برخوردار می‌شد؛ قهرمان میهن. معلمان مدارس رومانی باید به همراه شاگردان‌شان، بیش از نیکلای به احترام ایلانا برمی‌خاستند. ‌‌نهایت اینکه سال ۱۹۸۷، به مناسبت سالگرد آزادی رومانی (۲۳آگوست سال ۱۹۴۴) مراسمی ملی برگزار شد. در آن هنگام دو تصویر جداگانه از چاوشسکو‌ها در روزنامه حزب به چاپ رسید. در یک رخداد دیگر، ایلانا برای نخستین‌بار از سوی ارتش شوروی، ستایش شد؛ ارتشی که به حیات نظام فاشیستی مارشال آنتونسکو خاتمه داده بود. این در حالی بود که همسرش پیوسته از این حامی روسی انتقاد و تلاش می‌کرد مستقل عمل کند. ایلانا، اما همان اشغالی را که «با خود انقلاب آورده بود»، ستایش می‌کرد. او همچنین بر این نکته تأکید داشت که کادرهای حزبی، پیشرفت و آگاهی انقلابی‌شان را مدیون اشغالگران روسی هستند. او تنها کسی بود که قدرت اتخاذ هر تصمیمی خارج از اراده شوهرش را داشت، به‌ویژه در حوزه مسائل پیچیده مربوط‌به سیاست خارجی و رابطه با مسکو. البته این موضع‌گیری صریح ایلانا بدون هدف نبود؛ باید نقش رومانی در عرصه بین‌المللی، قدرت بیشتری پیدا می‌کرد. چرا؟ طبعا، برای دریافت یک جایزه نوبل! بلندپروازی‌های او را حدی نبود. احساس کرد می‌تواند آن را در یکی از قلمرو‌ها -برای خود یا همسرش- به‌دست آورد. از اهرم دانش در زمینه دیپلماسی و صلح استفاده کرد و تلاش‌های متعددی کرد به هدف خود برسد. یکی از این تلاش‌ها، دخالت رومانی در مسائل پیچیده خاورمیانه بود. چاوشسکو سعی کرد گفت‌وگوهای بین اعراب و اسرائیل را احیا کند. در این راه افتخارش این بود که دوست بزرگ یاسر عرفات است. ایلانا نیز کسی بود که این تلاش‌ها را تقویت می‌کرد، زیرا معتقد بود این بهترین راه برای دریافت جایزه صلح نوبل و اهدای آن به پسرش نیکو است. یکی دیگر از این موضع‌گیری‌ها، مخالفت با انرژی هسته‌ای و حمایت از کاهش تعداد بمب‌های هیدروژنی بود؛ چیزی که به‌شدت رؤیا‌هایش را قلقلک می‌داد، اما اینها هیچ سودی نداشت و کمیته داوران نوبل در‌‌نهایت کارهای ایلانا را شایسته دریافت جایزه تشخیص ندادند. در حوزه مسائل علمی، تلاش کرد اکتشافاتش را پیرامون تغلیظ‌کننده‌ها برجسته کند تا از سوی هیأت داوران شیمی جایزه‌ای را دریافت کند، اما آن هم نتیجه‌ای نداد. در‌‌نهایت تلاش کرد تحقیقات پزشکی خود را برجسته کند. برای همین در پروژه‌های عجیب و غریبی سرمایه‌گذاری کرد و نتیجه کار را به هیأت داوران داد. یکی از این کار‌ها درمان جدیدی درباره سرطان با کمک مایع سیر بود. بااین‌حال، رومانیای مدرن چاوشسکو هرگز نتوانست جایزه‌ای را در این زمینه به دست آورد. این مهم نبود که جهان آن دو را به رسمیت می‌شناسد یا نه. خودشان همدیگر را به رسمیت می‌شناختند. برای خود فضایی امن و گرم از خوشی و آرامش به‌وجود آورده بودند. خانه سفیدشان در جاده «پریماوری» قرار داشت که با درختان صنوبر احاطه شده بود؛ واحه‌ای مخصوص آنها. می‌شد از لابه‌لای نیروهای امنیتی که راه‌های منطقه را بی‌وقفه کنترل می‌کردند، گنبد طلایی ورودی را دید که برقش چشم‌ها را نوازش می‌داد. در داخل، نظافت مطلق، یکی از مبرم‌ترین الزامات بود. هیچ‌کس حق نداشت فضای مسکونی نیکلا را لکه‌دار کند. ایلانا همه مزاحمان را از دوروبر او می‌تاراند. الکساندر بارلادیانو، که یک رجل سیاسی و اقتصادی است، می‌گوید: «ایلانا این امتیاز خاص را داشت که دشمنان را از دور تشخیص دهد. مثل یک حیوان شکاری در جنگل‌ها دشمن را بو می‌کشید». البته او یک دشمن دیگر داشت که الکل بود و ایلانا پیوسته تلاش می‌کرد جلوی مصرف زیاد شوهرش را بگیرد. دکوراسیون خانه بیشتر مدلی شرقی داشت؛ در هر گوشه‌ای چیزی به شکلی عالی تزئین شده بود. بر دیوار‌ها فرش‌هایی با حجم بسیار بزرگ نصب شده بود که از قدرت و استعداد خلاقانه بشری حکایت می‌کرد، البته ایلانا چیزهای مبتذل را هم برای دکوراسیون انتخاب می‌کرد؛ چیزهایی که به اکتشاف‌شان فخر می‌فروخت، مثل لوله‌های طلایی تزئین‌شده به شکل مرغ سقا در حمام، که یادآور علاقه ایلانا به این پرندگان و غذا دادن‌شان در ساحل دریاچه بود.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.