|

اتاقِ پُرُو لبخند

سجاد افشاریان . نویسنده برنامه خندوانه

تو این روزگار که همه مردم ما تمام فکر و ذکرشون معطوف به گرفتاری‌ها و مشغله‌های ریز و درشتِ روزمره‌ست، جای خالی اهمیت‌دادن به خودمون و به اطرافیان خیلی احساس میشه. اینکه یه‌لحظه با خودمون خلوت کنیم ببینیم چقدر در روز به خودمون فکر می‌کنیم، به اینکه در روز چه کارهایی انجام میدیم که حال خودمون‌رو خوب کنیم تا بتونیم بعد از اون، حال اطرافیان و بیشتر از اون، حال جامعه‌مون‌رو خوب کنیم. خندوانه فقط با یه هدف شکل گرفت؛ در عصری که یه عالمه مهندس و متخصص جورواجور برای صنعت و تکنولوژیه غم و غصه داریم، در این زمانه‌ای که پر از دست‌وپازدن برای پیداکردن لحظه‌ای آرامشه، بستری‌رو فراهم کنه تا یک تلنگر حتی کوچک به خیلی‌هامون بزنه که یه لحظه همه دل‌مشغولی‌هامون رو بذاریم کنار و از باهم‌بودنمون لذت ببریم. تو روی هم نگاه کنیم و بی‌دلیل بخندیم تا شادبودن‌رو تمرین کنیم. و این شادبودن‌رو ترویج کنیم و مطمئنیم که وقتی حالِ ساکنان سرزمین خوب وُ ناب باشه؛ حالِ خودِ وطن هم از تمامِ لحاظ‌های فرهنگی، اقتصادی، سیاسی و... خوب وُ ناب میشه. درحال‌حاضر بیشتر مردم ما در یک دورِ گردون افتادن و فقط در این روزگار ماشینی پیش میرن تا به چیزی برسن که هنوز شناخت خیلی دقیقی ازش ندارن. تک‌تکِ روزهای زندگی‌شون‌رو ورق می‌زنن تا به جایی برسن که فکر می‌کنن اگه به اون نقطه برسن، می‌تونن بهتر و شادتر زندگی کنن و طعم و مزه واقعی زندگی‌رو بچشن. خندوانه اومده که بگه مردم جون‌دل، زندگی همین روزهاییه که داریم، خیلی راحت ثانیه‌به‌ثانیه‌ش‌رو پشت‌سر می‌گذاریم. خیلی راحت‌تر از اونچه که فکرش‌رو بکنیم می‌تونیم شاد باشیم، ناب باشیم. می‌تونیم یک روز از در خونه بزنیم بیرون و از اولین گل‌فروشی یک شمعدونی برای خودمون بخریم و به خودمون هدیه بدیم که هرروز بهش نگاه کنیم و از لمس برگ‌هاش وجودمون پر از تازگی بشه. شادبودن مثل هر مهارت دیگه‌ای نیاز به تمرین داره و خندوانه تمرینیه برای پرورش تفکر و نگاه درست به زندگی. خندوانه آیینه‌ای میشه تا تمامی ِمردم، قهرمان‌ها، هنرمندان، سیاستمداران و... رو توی این آیینه ببینن و متوجه شن که اونا هم حالشون بد میشه؛ اونا هم مشکلات خاص خودشون‌رو دارن، اونا هم به مرگ فکر می‌کنن و در نهایت اونا هم مثل خیلی از مردم برای حالِ خوبشون؛ خودشون تلاش می‌کنن و منتظر کسی نمی‌ایستن. به‌هرتقدیر خندوانه نمی‌تونه تا ابد ادامه پیدا کنه و یک جایی تموم میشه و وقتی که مردم ما متوجه بشن که خنده اصلی به دله و دلِ شادشون بزرگ‌ترین دیوارهای بتونی مشکلات‌رو می‌تونه منهدم کنه؛ خندوانه رسالت خودش‌رو انجام داده. من فکر می‌کنم به همراه آدم‌ها؛ یا همپای آدم‌ها باید به تمامی موجودات غمگین این سرزمین فکر کنیم؛ دلم می‌خواد یک روز شادی برنامه‌رو تقدیم کنیم به کشتی‌های غمگینی که در دریاچه خشک ارومیه به گِل نشستن و اشک می‌ریزن و یک روز دیگه شادی برنامه‌رو تقدیم کنیم به نخل‌های بی‌سایه‌سار سوخته و نسوخته بی‌خرما تو دلِ جنوب؛ نخل‌هایی که اونا هم جونشون‌رو برای این خاک کفِ‌دستشون گرفتن، شادی برنامه خندوانه برای تمومِ مردم ایرانه؛ مردم دوست‌داشتنی، نجیب و قانع این سرزمین که با کوچک‌ترین خبرها و اتفاق‌ها میشه دلشون‌رو شاد کرد و تمامِ ما دست‌اندرکاران تولید، تمامِ تلاشمون‌رو می‌کنیم که ذره‌ای در این راه کوتاهی نکنیم. مدیران تصمیم‌گیرنده دولتی و سیاست‌مداران ما در همواری این راه می‌تونن نقش پُررنگ و سازنده‌ای داشته باشن؛ اگر خودشون متوجه و به این آگاهی رسیده باشن. آرزو می‌کنم روزی برسه که هرثانیه به‌دنبال پیداکردن دوست و بزرگ‌ترکردن دایره دوست‌هامون بگردیم؛ خندوانه بین مردم دوست‌های زیادی پیدا کرده؛ از شمال وُ جنوب وُ شرق و ُ غرب این وطن گرفته تا ایرونی‌های سرتاسر دنیا. در پایان آرزو می‌کنم تا هر روزی که از خواب بیدار می‌شیم، جلو آیینه بایستیم و خنده‌هامون‌رو پُرُو کنیم، بهترین لبخندمون‌رو بپوشیم و اون‌رو تو پیاده‌رو‌ها به تمام کسانی که از کنارشون رد می‌شیم هدیه بدیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.