|

اقلیم‌های متفاوت

امیرحسین ضرغامی

پرده اول: دیروز اولین ساعت کاری خود را با دوستی شروع کردم که در سال 63 و در یک خانواده متمول و در مدار قدرت متولد شده بود و با منظومه‌ها و شبکه‌های درهم‌تنیده دولتی هم مرتبط بود. نکته جالب اینکه گردش دولت‌ها و جابه‌جایی مهره‌ها و قدرت هم تأثیری در جایگاهش نداشته است چراکه به‌واسطه ازدواج و «به‌اصطلاح امروزی‌ها»، سیم‌های وی وصل است. وقتی با من صحبت می‌کرد، آن‌قدر از طرح و برنامه‌هایش گفت که من به یاد آن حکایت معروف از شیخ اجل، سعدی شیرازی، در باب «قناعت» افتادم. دراین‌میان نکته قابل‌تأمل و جالب این بود که می‌گفت من ماشین‌بازم و معمولا اولین ماشین‌های خارجی که وارد بازار ایران می‌شوند را من شماره می‌کنم.

پرده دوم: در پایان همان روز و شب‌هنگام به توچال رفتم. عقربه‌ها ساعت سه بامداد را نشان می‌داد که من از کوه بازگشته و روی دیوار جنوبی پارکینگ نشسته بودم و با دوستم دو عدد طالبی که همراه داشتیم را قاچ زدیم تا بخوریم. طالبی‌ها بزرگ بود و به این فکر بودیم بخشی را به نگهبان پارکینگ تعارف کنیم. در حین این گفت‌وگو، دو نوجوان کت‌وشلواری با کراوات مشکی از کنار ما گذشتند، ما هم به شوخی به آنها گفتیم به‌خاطر خوش‌تیپی بفرمایید طالبی میل کنید. از قضا آنها هم استقبال کردند، اما دیدیم که تعداد آنها از دو نفر بیشتر است و شش نفرند که همه هم کراواتی، با کت‌وشلوارهای مشکی‌برتن هستند، من هم بهانه‌ای پیدا کردم و با آنها مشغول گفت‌وگو شدم و آنها هم با روی باز به سؤالات من پاسخ دادند. البته یکی، دو نفر از آنها هم حال مناسبی نداشتند و بعضا به جواب‌های ما با ادبیات خاص خودشان پاسخ می‌دادند. بگذریم، ما ادامه دادیم و در لابه‌لای گفت‌وگو معلوم شد که بچه‌های جنوب شهر هستند و همه هم تحصیل‌کرده، یکی از آنها دانشجوی عمرانِ یکی از دانشگاه‌های دولتی بود و با معدل نزدیک به 19. دردشان نداری بود و عجز و ناله می‌کردند که نمی‌توانند روزی پنج هزار تومان از خانواده‌هایشان دریافت کنند. پرده سوم: اینها هم متولد سال‌های 63 تا 67 بودند، اما آن یکی در انتظار ورود آخرین مدل ماشین به کشور است تا آن را بخرد و سوار شود و اینها در گیرودار حداقل معاش روزانه و گرفتن روزی پنج هزار تومان از خانواده‌هایی هستند که نمی‌توانند آن را تأمین کنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.