یادی از نغمهسرای کودکان
محمود برآبادی: از توی کلاس صدای فریاد بچهها میآمد که دستهجمعی سرود میخواندند. پنجره کلاس باز بود و باد پرده نازک را تکان میداد و همراه آن صدای بچهها به بیرون راه باز میکرد. ما گلهای خندانیم، فرزندان ایرانیم، ایران پاک خود را مانند جان میدانیم. بعد که پیگیر یافتن شعر شدم، دریافتم که شاعر آن کسی جزء عباس یمینیشریف نیست؛ مردی که نیمقرن برای کودکان این مملکت شعر گفت، داستان نوشت و همه وقتش را در خدمت کودکان گذاشت. سردبیری مجلات بازی کودکان، دانشآموز و کیهانبچهها در سالهای دور و راهاندازی دبستان روش نو با همکاری همسرش، مشارکت در تألیف کتابهای درسی دبستان و کتابهای بزرگسالان نوآموز و کتابهای آموزشی برای پدران و مادران تنها بخشی از فعالیتهای فرهنگی اوست. فراموش نکنیم برخی از نویسندگان و جریانهای ادبی، آثار یمینیشریف را جزء نوشتههایی میدانند که هدفی جز سرگرمی کودکان و دورکردن آنان از واقعیتهای گاه تلخ اجتماعی ندارد. این دسته از نویسندگان معتقدند که باید کودک را با واقعیتهای اجتماعی، تبعیض جنسی و قومی، اختلاف طبقاتی، بیعدالتی، فقر و بیکاری آشنا کرد تا برای ورود به جامعه، شناخت کافی پیدا کند. یمینیشریف سعی داشت با بهکارگیری عناصر بازی و تخیل و با زبان و توصیفی ساده، اشعار سرگرمکننده و لذتبخشی درخور فهم کودکان بسراید و در موارد بسیاری موفق شد. مهم است که یک، فضا برای گفتوگو و نقد و نظر همه این نحلهها فراهم باشد و دو، هر اثری چه شعر و چه داستان سوای محتوای آن، از گوهر هنر و ادب خالی نباشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.