|

پالتوی سمور

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

لانا برای مقدمه‌چینی گفت: «به من نشان بده، چه موضوع جدیدی درباره ویولتا پیدا کردی؟» ژنرال رابطه‌ای را که با آن جوان داشت، توصیف کرد. در حالی که از شنیدن چنین خبری لذت می‌برد، زد زیر خنده و گفت: «چه آدم بدبختی!» سپس در ادامه این برداشت سرشار از تعمق و تأسف، گفت: «وقتی به اینجا می‌آید، زبانش همیشه به سقف دهانش چسبیده و لام تا کام حرف نمی‌زند». بعد از آن بود که استفان آندرایی نیز جایگزین یکی از حسابداران ایلانا به نام «ایلی وادوا» شد. دفتر سری ایلانا با تمام توان مشغول کار بود. به همت عملیات شنود، پاسیبا می‌توانست تنها مجله زرد مربوط به رسوایی‌های اخلاقی در رومانی که در اختیار داشت را منتشر کند. برای او یک قربانی دیگر، یعنی جورج پانا، که یکی از وزرایش بود، پیدا شد. او یک جوان فعال روستایی و افتاده بود که در سرودن مدیحه‌ها به‌خصوص در توصیف آثار آن دو نفر (چاوشسکو و همسرش) مهارت خاصی داشت. اما به‌دلیل یک لغزش زبانی به‌صورت موقت به‌حاشیه رانده شد. ایلانا از شدت اشتیاقی که به مدیحه‌سرایی او داشت، دوباره او را خواست و به‌عنوان سپاس و ابراز حسن نیت خانه‌ای زیبا را در یکی از بهترین محله‌های بخارست به او هدیه کرد؛ جایی که البته در آن میکروفن‌های مختلف نصب شده بود. اما عملیات شنود از او به اندازه کافی نبود و انتظارات را برآورده نمی‌کرد. یکی دیگر از اشتباهات او این بود که آن مرد با یک زن یهودی ازدواج کرده بود؛ یعنی خانم پانا که در دانشگاه مارکسیسم تدریس می‌کرد؛ کسی که هیچ خیانتی مرتکب نشده بود و نسبت به رئیس‌جمهور نیز کاملا وفادار بود. باوجود تلاش‌های نافرجام ایلانا، او هیچ اشتباهی مرتکب نشد. ایلانا با نگرانی از پاسیبا پرسید: «آیا به میخ آویزانش کردی؟» - نه، هنوز نه - «خسته‌ام کرده است. سه ماه فرصت ‌داری تا او را به جایی برسانی که رسوا شود. سه ماه، می‌خواهم در این فاصله تمام حرف‌ها و عکس‌هایش را جمع کنی. سه ماه. می‌شنوی؟! می‌خواهم ببینم پانا بعد از این سه ماه دیگر از دور خارج شده باشد». وظیفه پاسیبا، تنها احضار پرونده‌های مربوط به خوانندگان رومانی نبود. حتی رقابت‌هایی وجود داشت که در سطح بین‌المللی بود. ایلانا در آن زمان پرونده‌هایی مربوط به «ایندیرا گاندی» یا «گلدا مایر» (نخست‌وزیران هند و اسرائیل) در اختیار داشت. البته دچار این توهم شده بود که می‌تواند با آنها رقابت کند. همسر «جیمی کارتر»، رئیس‌جمهور آمریکا، نیز برایش ارزشی نداشت. دلیل آن نیز به یک داستان پالتوی پوست برمی‌گشت که خیلی پیچیده شد. کارتر، رئیس‌جمهور آمریکا، تصمیم گرفته بود سیاستی مبتنی بر یک اصول اخلاقی وزین را دنبال کند. بنابراین ناگهان چانه‌زنی‌ها همیشگی و بده‌بستان‌های دیکتاتورها در دستگاه دیپلماسی آمریکا کاهش پیدا کرد. ایلانا طبق عادت خود خواستار یک گواهی دانشگاهی شد، اما برای نخستین‌بار کارتر حاضر نشد به این دانشمند مشهور جهانی یک دکترای افتخاری از دانشگاه واشنگتن دهد. ایلانا نمی‌توانست چنین برخورد وقیحانه‌ای را درک کند. بلافاصله نسبت به این بادام‌زمینی‌فروش سابق نفرت پیدا کرد: «امکان ندارد بپذیرم این بادام‌زمینی‌فروش بتواند از ایالت «ایلینویز» به من گواهی دهد اما از واشنگتن نتواند!». روابط بین رومانی و ایالات‌متحده‌آمریکا در دوران کارتر قطع و به پایان خط خود رسید. آن‌موقع بود که دیگر خشم و تحقیرهای ایلانا نسبت به خانم کارتر به اوج خود رسید؛ به‌خصوص که قبلا ایلانا پالتویی از پوست سمور درخواست کرده و در جوابش کتاب جیمی کارتر تحت عنوان «چرا بهتر نه» به او هدیه شده بود. به ژنرال پاسیبا گفت: «چند پالتو از پوست سمور می‌خواهم؛ پالتوهای خیلی بلند به همراه شال‌شان. من مطمئنم زن آن بادام‌زمینی‌فروش نمی‌داند از پوست سمور چه چیزی می‌شود درست کرد. انتظار ندارم چیزی جز یک سبد بادام‌زمینی گیرم بیاید. این‌طور نیست عزیزم؟!». نیکلای در برابر همه انتقادات از همسرش دفاع کرد. آیا سزاوار بود همسر رهبری متنفذ در کشوری مانند رومانی به شکل یک خدمتکار پستی ظاهر شود؟ آن‌هم کسی که همه وقت و تلاش‌هایش را صرف نیک‌بختی ملت می‌کند؟ جلو او را گرفت تا بیشتر به همسر کارتر نپرد. اما نمی‌توانست در برابر مشاجره زنانه‌ای که ایلانا در خلال یک بازی فوتبال به‌راه انداخته بود، کاری انجام دهد. «الکساندرو دراگیستی» بیش از 20 سال رقیب سیاسی نیکلای چاوشسکو بود. این رقابت در جریان یک مسابقه فوتبال خود را نشان داد.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.