حسادت
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
ایلانایی که خود را متعهد به اجرای دروسی میدانست که از جیانگ چینگ در سال 1971 فراگرفته بود، تصمیم گرفت از زن دیگری، یعنی «ایزابل پرون» نیز تبعیت کند و تصویری یکپارچه از خود بنمایاند. بنابراین سال 1973، اقدام به سفر به بوینسآیرس کرد. این اقدام پس از آن بود که در مرحله نخست شیفته منشِ سیاسی جیانگ چینگ شده بود. سرنوشت آن رقاصه سابق [ایزابل پرون] نیز، که اکنون معاون رئیسجمهور شده بود، برایش جالبِ توجه بود. در سال 1973 بود که او را در کنار همسرش دید و هشتماه بعد نیز با مرگ همسرش، رئیسجمهور شد. به همین شیوه، ایلانا نیز در سلسلهمراتب سوسیالیستی تا آنجا بالا رفت که در سال 1980، معاون نخستوزیر شد؛ یعنی شخصیت دوم در نظام سیاسی حاکم. تقریبا مسیر یکسان آن دو موجب میشد تا دو رقیب به دو الهامبخش برای یکدیگر تبدیل شوند: «اگر یک رقاصه در کافههای شبانه کاراکاس توانسته باشد چنین کند، پس چرا یک زن دانشمند نتواند؟». این حرفی بود که بعد از جانشینی ایزابل بهجای خوان پرون گفت. آیا او هم در آن زمان به مرگ نیکلا فکر میکرد تا مانند ایزابل پرون جانشین او شود؟ اگر ایلانا تأثیرات سیاسی خود را از آن دو زن میگرفت، زنان دیگری نیز بودند که رهایی خود را در راه مقابله با آن بیرحم میدیدند. در رأس دیپلماسی بلندپروازانه رومانی، مردی خوشاخلاق بهنام «کورنیلیو مانیسکو» بود که بین سالهای 1961 الی 1972، سِمَت وزیر خارجه را برعهده داشت. این مرد محترم تفکری عظیم و برجسته بهویژه نسبتبه چاوشسکو داشت و از همه نظر از او برتر بود. همسر او زنی بسیار زیبا و برجسته و خوشآوازه بود که نمیشد نادیدهاش گرفت. در جریان دیداری تشریفاتی که به ترکیه داشت، رئیسجمهور ترکیه چیزی از دهانش پرید که دیگر جبرانناپذیر بود. جرمی سنگین و غیرقابل بخشش درحق او که روزی رفیق ایلانا بود. تفاوت بین آن دو زن کاملا محسوس بود. در همه دیدارهای بسیاری که داشتند، ایلانا هرگز در مراسمی رسمی نمیدرخشید، چون خیلی بدسلیقه بود. برعکس، اما خانم مانیسکو، با وجود سادگی و شیکبودنش همه را تحتتأثیر قرار میداد. برای همین رئیسجمهور ترکیه هنگام استقبال، ابتدا به سراغ او رفت و خوشامد گفت. چون فکر میکرد او باید همسر رئیسجمهور رومانی باشد، اما این اشتباه وحشتناک تنها موجب سردی آن دیدار نشد، بلکه زیبایی مانیسکو را فراتر از همه مرزها برد و آن را زبانزد همگان کرد. بلافاصله چند روز پس از بازگشت به رومانی بود که آن مرد گستاخ از کار برکنار شد. در یک ماجرای دیگر، استفان آندره، که بین سالهای 1978 الی 1985 ریاست دستگاه دیپلماسی رومانی را برعهده داشت، با یک هنرپیشه جوان به نام ویولتا ازدواج کرد. ایلانا بلافاصله با خودخواهی تمام درباره او گفت: «عروسک کوچکی که با هزار رنگوروغن مالی شده است». رفتار او و ظاهرش، ایلانا را بهشدت عصبانی میکرد. برایش یک دستگاه شنود گذاشتند تا به گفته او این روسپی را کنترل کنند. بهسرعت بانوی نخست به خیانتهای ویولتا پی برد و متوجه شد جوانان دانشجو و ورزشکار به او علاقهمند شدهاند. مأموریت ژنرال پاسیبا -مشاور مخصوص ایلانا- این بود که شخصا نتایج این شنود را به اطلاعش برساند. موضوع ماهیتی بسیار رسمی پیدا کرد؛ صبح یک روز جمعه، گزارشگر را به دفترش فراخواند. درحالی او را به ملاقات میپذیرفت، که روی صندلی خود مقابل تصویر بزرگی از چاوشسکو در قطعِ واقعیاش نشسته بود. اتاق حاوی مجموعهای از تألیفات همسرش و نیز تألیفات خود او بهصورت کامل در 10 جلد بود. با وجود این همه قفسههای پر از کتاب، ژنرال پاسیبا هرگز به یاد نمیآورد در کنار ایلانا کتابی یا پروندهای دیده باشد، زیرا خواندن کارهای دیگران برای او ارزشی نداشت. در دفترش، در قابهای طلایی، تصاویری به چشم میخورد که ایلانا به مناسبتهای مختلف در طول زندگیاش گرفته بود. برگههایی اینطرف و آنطرف پراکنده بود، زیرا هرکس برای گفتوگو با او میآمد باید با خود پروندهای خاص میآورد که چیزی به اطلاعش برساند. ژنرال پاسیبا نیز آمد که ایلانا را از پرونده «ویولتا آندرایی»، همسر استفان آندره، مطلع کند.
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.