|

وصف یک تابلو شگفت‌انگیز

فخرالسادات محتشمی‌پور

از بانو رخشان بنی‌اعتماد نوشتن آسان نیست. او مانند یک تابلو نقاشی است که در بدو امر همه آن را می‌فهمند، اما با هر دقت و توجه بیشتر، جزئیات و ویژگی‌های جدیدی از آن کشف می‌شود.

من نه هنرمندم، نه سینماگر و نه حتی یک تماشاگر حرفه‌ای سینما بلکه یک زن، دختر، همسر، مادر، معلم، پژوهشگر و فعال مدنی هستم که برای فرهنگ و هنر کشورم ارزش قائلم و آن را ارج می‌نهم و نیز در هریک از این نقش‌ها و جایگاه‌ها، مشترکات زیادی با این بانوی کارآفرین کاردان دارم. دغدغه‌های مادرانه ما مشترک است. به یک میزان نگران والدینمان هستیم. به همسرانمان عشق می‌ورزیم و از مشارکت و مهرورزی و پشتیبانی او بهره‌مندیم. هویت زنانه‌مان را مانند یک ‌بار اضافی با خود حمل نمی‌کنیم و در مقام یک انسان به زن‌بودنمان نه فخر می‌فروشیم و نه از آن شرمساریم. پژوهش برای دریافت واقعیت‌ها و برای نفی عاریه‌های دروغین دل‌مشغولی ماست و هیچ‌گاه نمی‌توانیم نسبت به آنچه در جامعه‌مان و محیط پیرامونی‌مان می‌گذرد، بی‌تفاوت باشیم. حالا با این مشترکات می‌توانم نه به‌عنوان یک هنرمند، سینماگر، نقاد و حتی یک تماشاگر حرفه‌ای بلکه به‌عنوان یک آدم معمولی، تابلو زیبای موردنظر را مقابل خویش قرار داده، آن را تماشا کنم، بخوانم، بفهمم و توصیف کنم. از رنگ و نقشی بگویم که متناسب و هماهنگ بر بوم افکنده شده‌ و از خطوطی که هدف‌دار ترسیم شده‌اند و از حس قشنگی که با دیدن آن پدیدار می‌شود و از لبخند رضایتی که بر چهره‌ام نقش می‌بندد با تماشای این تابلو شگفت‌انگیز که فهیم است و سخنگوست و متحرک. رخشان بنی‌اعتماد را من به‌عنوان یک آدم معمولی دوست دارم چون شبیه خود من است یک زن- دختر- همسر- مادر- معلم- پژوهشگر و فعال مدنی. او زنی است آرام، بی‌ریا و بی‌تکلف. بی‌توقع و بی‌حاشیه. دردمند است و دردآشنا و خیلی‌وقت‌ها درمانگر. مانند آفتاب رخشان است، اما درخشش او چشم را نمی‌زند بلکه آن را می‌نوازد. نور را می‌توان در پس آثار و آفرینش‌های هنری به‌یاد‌ماندنی‌اش دید حتی زیر پوست شهر، زیر پوست زبر و خشن زندگی آدم‌هایی که آن نیستند که می‌خواهند و باید باشند! رخشان زلال است. آدم می‌تواند با یک نگاه سطحی به صورتش، سیرتش را مقابل چشم آورد و با کمی دقت، جزئیات و دقایقی از شخصیت او را از بر بخواند. رخشان نیازی به تعریف ندارد. مشک است خود می‌بوید با آنچه آفریده و می‌آفریند. اما ما نیازمند تعریف از اوییم چون جامعه ما نیاز به ارائه الگوهایی دارد که دلیل و نشانه راه باشند. نسل امروز ما، خاصه دخترکان سرزمین پاک نیاکان سختکوش‌‌مان، در لابه‌لای سختی و زبری‌ها باید تابلوهای نفیس را ببینند. چشم‌ها باید در میان تاریکی‌های پیرامون به نور عادت کند. باید سره از ناسره شناخته شود. و نفس چنین نکوداشت‌هایی این است که ما نیکی‌ها را بشناسیم و بشناسانیم و خود را به آن متذکر کنیم وگرنه آفتاب را نیازی به ستایش و پرستش نیست. و اینک قصه‌های رخشان که همانا قصه‌های روزگار ماست. قصه‌ها را باید دید. شنیدن کی بود مانند دیدن؟!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.